Κανονικά

Κανονικά τα ακανόνιστα...

Οι κανόνες έχουν εξαιρέσεις.

Παλιά ίσχυε ότι η Δήλος, που μπορεί και κανείς να την αποδώσει ως Φανερωμένη, ήταν το σημείο του πλανήτη με τη μεγαλύτερη διαύγεια. Το ευκρινέστερο φώς που καταλύει σκιές και σκοτάδια. Σχεδόν ανέσπερο μάλλον. Αλλά με την ανθρώπινη επέμβαση στα πράγματα και στις καταστάσεις, ισχύει ακόμα; Εξακολουθεί βέβαια να απαγορεύεται η διαμονή στο νησί μετά τη δύση του ήλιου. Ποιος ξέρει στο μέλλον ίσως καταφέρουμε να την ξεπουλήσουμε και εκείνη. Τώρα που καλοκαίριασε και άρχισαν τα μελτέμια, οι πυρκαγιές, τα μπάνια, τα παγωτά, οι διακοπές, η ραστώνη. Σαν ανάγκη προκύπτει να ξεφύγει κανείς προς κάθε κατεύθυνση. Προς τα ανέφελα και όχι τα ανώφελα, τη δροσιά, τη θάλασσα. Οι ευθείες μου καταλήγουν σε κυκλικές τροχιές, καθώς οι σκέψεις μου βρίσκουν σε γωνίες. Το σήμερα μου με έχει φέρει στο νησί που έχει την κατάληξη της Δήλου. Στο νησί των αντιθέσεων. Στο νησί των ασύγκριτων ακρογιαλιών, των κερδοφορων εξορύξεων και των αντιφατικών ανθρώπων. Και πάλι το κέρδος ως γνώμονας βραχύ, μακρόπνοο εξαρτάται από τα δώρα της γής. Που την πατάμε μέχρι να μπούμε. Εδώ που τα σκιάχτρα τους δε θα μπορούσαν παρά να είναι λούτρινα αρκουδάκια που δίπλα τους συγχρόνως  το ρολόι χωρίς μικρό δείχτη, παρά μόνο μεγάλους ή για μεγάλων μεγαλεία μετράει το χρόνο άχρονα.   

Δεν ξέρω πότε γίνεται αντιληπτό ότι το εξαιρετικό δεν εμπίπτει σε κανόνες. Μένει ακατανόητο για τους πολλούς. Όμως τους χρειαζόμαστε και τους κανόνες και περισσότερο τις εξαιρέσεις. Υποτίθεται κοινωνικά για να εξιλεωθούμε, ή για να εξελιχθούμε Από τον κανένα στον καθένα με βάση τον ένα, την μονάδα. Αν υπάρχει κάποια ύπαρξη που θαυμάζω και απεχθάνομαι ταυτόχρονα, αυτή είναι τα μυρμήγκια. Φρίττω στην ιδέα να περπατάνε πάνω μου. Αλλά από την άλλη με αφήνει απολύτως αέναη η παρατήρηση τους. Η δέσμευση και η αφοσίωση τους στον κοινό αγώνα. Η αντίληψη της ομαδικότητας που έχουν. Αυτή η κατανόηση της συσπείρωσης όταν αφοσιώνονται στο στόχο της μεταφοράς μεγαλύτερης από το είναι τους λείας στη μυρμηγκοφωλιά. Όταν πρόκειται για μεγάλο "λάφυρο", πως μαζεύεται η πανστρατιά τους και ας κινδυνεύει να συνθλιβεί από άλλων το παραμικρό πάτημα. Αν και προτιμώ τις μέλισσες και ας τσιμπάνε και ας έρχονται ύστερα!  Ίσως γιατί από εκείνες μας μένει το μέλι και όχι το βύσσινο. Αυτό να μας λείπει καλύτερα γιατί με παραπέμπει σε βυσσινάδες που παλιά πήγαιναν πεσκέσι στους άρρωστους στα νοσοκομεία. Το γιατί ποτέ δεν το καταλαβα. Όπως και το άλλο, γιατί στους τεθλιμμένους οικείους πηγαίνουν ελληνικό καφέ. Για την παρηγοριά; Μην παει και ξεμεινουν μέσα στη θλίψη τους και δεν έχουν να προσφέρουν; Ύστατη προσπάθεια παρηγοριάς και παραμυθίας μη σου πω.

Αυτή η σύμπτωση κατα τους πολλούς, αλλά ουσιαστικά συνάντηση του Σαββάτου των ψυχών με την πανσέληνο δε βοηθά στη διατήρηση των σχετικών ισορροπιών. Σα διατρηση μοιάζει, σαν cross over. Ψυχές πάνε και έρχονται σα την ψίχα του νου του αλλουνού. Η κόρα της ύπαρξης απουσιάζει. Αλλού και παντού. Μετάληψη! Δε θυμάμαι, είναι η στιγμή που πάνε προς την σελήνη, ή επιστρέφουν από αυτή για να μας αποδείξουν πως είμαστε άνθρωποι με τα ελαττώματα της αντίληψης, τα ελλείματα της επικοινωνίας. Με και χωρίς.  Σκέφτομαι εκείνες που δεν υπάρχουν πια δίπλα μου. Ή τουλάχιστον δεν τις αντιλαμβάνομαι λόγω της άυλης ύπαρξης τους. Ο περιορισμός της αντίληψης. Ενδεχομένως να αιωρούνται κάπου γύρω μου μαζί με τις σκέψεις. Μέσα τους.  Το μόνο σίγουρο είναι πως ευγνωμονώ και τις κρατάω εκεί σα φυλαχτό. Και τις σκέψεις και τις ψυχές. Και δεν είναι σύμπτωση η χρονική συνύπαρξη. Σάββατο, ψυχές, πανσέληνος. Τρία σε ένα και εμείς ανάμεσα. Τι άλλο αν όχι καρέ του άσσου. Πόνταρες; Έχασες; Κέρδισες; Χρόνο, χρήμα ότι χρειάζεται η ψυχή. Ότι της εμπνέει ευτυχία και πληρότητα. Λέξεις από χρ με απόχρωση ύλης χρηστική και άλλο τόσο χρήσιμη. Θα μου πεις και ο Χριστός σα λέξη ξεκινάει από αυτά τα δύο σύμφωνα. Αλλά δεν είναι μόνο λόγια, εκεί που όλοι είμαστε καλοί και πειστικοί. Οι πράξεις του μας δείχνουν την κατάληξη. Εκείνη των εξαιρέσεων.       

Τις καλοκαιρινές νύχτες με πανσέληνο μου αρέσει να κολυμπάω στις αντανακλάσεις του φεγγαριού. Εκεί θεωρώ εκφράζεται η αγάπη. Όχι στην επιφάνεια, αλλά μέσα στα σκοτάδια του βυθού μας, που έτσι ξεχωριστά τα φωτίζει. Σαν εξαίρεση η τωρινή  πανσέληνος της φράουλας με παραπέμπει όχι στα φετίχ των σαντυγών. Αλλά στην πιο επαναστατική της έκφραση, στην αγκαλιά, στο χάδι, στο αίμα. Φράουλα 🍓 και αίμα η ταινία, το βιβλίο και το τραγούδι που μένει ακόμα σα διεκδίκηση εσωτερικής ειρήνης και αγάπης και των πιο αντιφατικών και σκοτεινών στιγμών και πτυχών μας.

https://youtu.be/450iCRYF9Kw?si=W9ZMAJne1vg3HvzQ

Πόσο διάφανα και πολύπλοκα πλάσματα είμαστε οι άνθρωποι...