Νύφη πληρωμένη

 

https://youtu.be/67QeerRPPZw?si=ehDFXwl88I2IhQLq

 Θάλασσα όνειρα. Κύματα προσδοκίας. Αλλεπάλληλα και παράλληλα νερά και αισθήματα. Σφιχτή αγκαλιά. Ενωμένα χέρια. Σχεδόν ίχνη στην άμμο της καρδιάς. Ειλικρινά προπορεύεται και ακολουθεί. Η σκιά. Η ματιά. Η συγκίνηση...

Βίρα είναι και όχι φούντο, η άγκυρα ναυτικά χωρίς αλλά, πού ντο;

Η πραγματικότητα γυαλί που σπάει σε κόκκους άμμου μέσα στην κλεψύδρα του χρόνου.

 .

Να, με έμαθες να ξεμαθαίνω. Να ξεμακραίνω. Να ανοίγω και να ανοίγομαι. Να ξεθυμώνω. Να ξεσπάω και να φιλιώνω. Να με αγαπώ και να μετανιώνω. Να νιώθω. Και απογοήτευση και πόνο και χωρισμό και ζόρι και απόρριψη και εγκατάλειψη. Και φτου και από την αρχή. Αγάπη πολύ. Έρωτα. Να μην εγκαταλείπω. Να μου λείπω. Να με μαλώνω. Να με αγαπώ. Να ποθώ. Να αναζητώ. Να δονώ. Να ηχώ. Να ζω. Αλλά για μένα. Όχι άλλο μέσα από εμένα.

. . 

Μη και να, κάπου στην άκρη το δάκρυ κρατάει το τέμπο. Τα Τέμπη στα δύο. Κοινός αγώνας και αγωνία σε άλλες αρένες. Φερέφωνα και διαφωνίες. Διαφορετικές νομικές γωνίες. Διαστάσεις απόψεων. Βουβές προσεγγίσεις. Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, δεν εξαργυρώνονται τα εισιτήρια . Δε γύρισαν ποτέ. Βάζει ψύχρα και ψυχή μου ζακέτα να πάρεις. Να τη βάλεις στους ώμους. Αυτών που μείναν πίσω με τα γιατί της αδικίας αγκαλιά. Η απουσία δεν τα αναπληρώνει αυτά.

...

Νέα σίριαλ και επαναλήψεις. Στα επτά ανοιχτά μέτωπα χύνεται αίμα. Σα μαντρόσκυλο με αλυσίδα ξεχύνεται μπροστά. Βόμβες, θρησκευτικά δράματα που επιτήδεια τα εκμεταλλεύονται. Ίδιος λάκκος, ίδια φίδια. Τόσο ίδια διεφθαρμένα τα νέα δεδομένα. Ίδια εδάφη. Νέοι χάρτες. Νέα τάξη πραγμάτων. Στα άκρα. Κοκκινίζει και αφρίζει ως και η θάλασσα. Του Αιγαίου. Σε λίγο. Για τους λίγους. Πορτοκαλί σωσίβια ριγμένα στα κύματα. Ξανά. Στο ίδιο έργο θεατές. Του φόβου και του ολέθρου.

Χ

Οκτώβριος. Της αλλαγής της ώρας.  Το 8 του απείρου, του ανέφικτου. Του όχι δε γίνεται. Απαράβατα και ανυπέρβλητα παντός καιρού τα πάντως, όπως πάντα. Παραβατική συμπεριφορά ανηλίκων. Επίσημα τέσσερις στους δέκα γονείς διώκονται πλέον. Καιρός ήταν. Φαίνεται να  καθαριστούν σπίτια από το ο κόσμος τι θα πει, στο ο κόσμος μου είσαι εσύ. Και θέλω να είσαι όχι απλά καλά, αλλά να ζεις όπως θες καλύτερα. Όσον αφορά τα της τρίτης ηλικίας. Διπλή άρνηση. Δεν επιτρέπεται να μην παροπλίζεται. Μεγαλώνει αφού. Το βάρος. Σε άλλους ώμους πέφτει. Και ας είναι, για να μένουν περιττοί οι αριθμοί. Μετράτε τους εσείς, όσο μας παίρνουν τα μέτρα. Ψάξτε για παράθυρα και πέστε. Τον πόνο σας. Ρίξτε τον στο γυαλί και στο γιαλό. Αφήστε τους άλλους που το λέει η ψυχούλα τους, να βρίσκουν το νόημα τους, στο σήμερα τους. Ο ογδόντα εξάχρονος που καθημερινά κολυμπάει παραδίπλα. Η Μαρινέλλα που γουστάρει ακόμα να τραγουδάει. Η ζωή έχει την ουσία που νιώθει ο καθένας, σα τη στιγμή του. Στη στάση ζωής του. Δε στέκεται η ζωή στις λεπτομέρειες και στα καλούπια. Αλλά, τόσες οι απόψεις, όσες και οι κωλοτρυπίδες. Και κάποιοι τις έχουν κλασικά μόνο για το κλάσιμο. Προσοχή στις χάντρες και στις μάντρες!

 Για τα υπόλοιπα, όσο πατάει η γάτα. Την γουστάρω τρελά αυτή τη γάτα. Διόδια και ιώδιο.  Αυτοί οι βράχοι της ανήκουν. Δεν υπάρχει τουρίστας που θα περάσει από εκεί και με τα τσαλίμια της δε θα τον κάνει να  μείνει να την χαϊδεύει και να την φωτογραφίζει. Και ας μην ξέρει σε πόσα κινητά εξωτερικού κυκλοφορεί. Ότι ζει, το απολαμβάνει. Δες την και εσύ έτσι... αλλιώς....

Κάθε στιγμή, παντοτινά!

https://youtu.be/m9bhyckY0UY?si=H1Y2ayKCzhIdAWBm