Να'μαστε-Namaste
Καβοδέτης. Επάγγελμα παρελθόντος άχρονου. Θέλει ιδιαίτερη τεχνική και στιβαρά χέρια. Γιατί άλλο είναι να δένεις καράβι και άλλο να σε παρασέρνει και να σε σέρνει. Με άδηλο μέλλον όμως.
Σα να κοιτάει κανείς κατάματα τον ήλιο. Να αισθάνεται να πληγώνονται τα μάτια και να σχίζονται. Να σχηματίζεται αυτή η κατακόκκινη πληγή στο οπτικό νεύρο και ταυτόχρονα να συνεχίζει αχόρταγα και διψασμένα να αποζητά το χάδι του στο δέρμα. Έτσι ακριβώς είναι η εξαιρετικά απελευθερωτική αίσθηση του να ξεπερνάω την ανάγκη να έχω δίκιο. Η απόλυτη συνειδητοποίηση ότι δεν έχει καμία σημασία. Η ζωή εξακολουθεί να είναι γλυκιά, αλλά και τόσο μικρή. Κι εγώ ένας ακροβάτης ανάμεσα στα χρονικά περιθώρια και τις δεσμεύσεις της. Να εξισορροπώ το μικρό μου είναι στην απέραντη θάλασσα άλλων πιθανοτήτων. Όχι πλέον σαν ένα παιδί που θέλει να χωρέσει το φεγγάρι σε έναν κουβά, ή που χαζεύει την αντανάκλασή του στο πηγάδι των πληγών του. Αλλά σα γυναίκα που είναι έτοιμη να δημιουργήσει από το τίποτα τα πάντα.
Περίεργη φάση! Να επιλέγω να αφήσω πίσω το χτικιό του φευγιού που καθόριζε επιλογές και βήματα. Και αυτή ακριβώς η αίσθηση να μου δείχνει έναν άλλο δρόμο. Ούτε της αρετής, ούτε της κακίας. Ούτε καν τον ανάμεσα με ελιγμούς. Απλά τον μέσα. Μέσα από τις δυσκολίες και τα απανωτά κύματα της αμφισβήτησης με βρίσκω ακόμα να χαμογελάω και να το απολαμβάνω. Με διάθεση κατανόησης και περιπαικτική. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που συνδέεται με το ρήμα της κατοχής. Το έχω δίκιο είναι από στάχτη. Περιέχει παρελθόν. Από αυτό που μπορεί να με καταπίνει σα δίνη. Πλέον δε του δίνω οντότητα μέσα μου . Δεν έχει λόγο. Τίναξα τις στάχτες του από πάνω μου.
Σαν ξύπνησα, σα να ξύπνησα από εφιάλτη, σηκώθηκα. Η αίσθηση του νερού απελευθερωτική. Δεν έχω, αισθάνομαι, γίνομαι, είμαι πλέον. Η στιγμή.
Σχόλια