28η Οκτωβρίου 1940 Το ηρωϊκο έπος των Ελλήνων
Τζούλια, Φεράρα, Ντε Γκράσι. Επταχώρι, Γράμμος, Απόσπασμα Πίνδου. Καλπάκι, Αχέροντας, Φούρκα, Ταμπούρι, Βέμπο. Αλβανικό Έπος. Κορυτσά, Χειμάρρα, Κλεισούρα. Άλογα, γαϊδούρια, καμήλες. H κάλτσα του στρατιώτη. Βαρύς χειμώνας. Ο Ελύτης που τον έζησε τον περιγράφει στο Άξιον εστί. Οι Γερμανικές δυνάμεις στην Αλβανία και στη Βουλγαρία. Οι δυνάμεις της Μεγάλης Βρετανίας στην Ελλάδα. Τα πιόνια πήραν τα βουνά. Η εαρινή επίθεση με τον Μουσολίνι πιλότο. Το Ύψωμα 731. Μπορεί να μην χάθηκε ο πόλεμος με τους Ιταλούς. Αλλά έμεινε η γεύση του πικρού καφέ. Ο άξονας, το σφυροδρέπανο και η χαρτοπετσέτα. Πόλεις ολόκληρες στα βόρεια γνώρισαν τριαξονική κατοχή Γερμανών, Βούλγαρων και Ιταλών. Οι τελευταίοι χωρίς απαραίτητα μαντολίνο. Οι μέχρι χθες νικητές, να προσπαθούν ηρωικά να γυρίσουν σπίτια τους μετά τη συνθηκολόγηση. Και θα έρθει κι άλλη. Και συνθηκολόγηση και αιματοχυσία.
rembetiko Mana Mou Ellas
Κάπως έτσι ξεκίνησε η Κατοχή, η Εθνική Αντίσταση, η Μάχη της Κρήτης και φυσικά ο Εμφύλιος. Ανάποδοι και ανάδελφοι σε μάχη με όλα όπως πάντα! Αντί η επέτειος και οι παρελάσεις να γίνονται για τη λήξη του πολέμου, γιορτάζεται πανηγυρικά η αρχή του. Μήπως επειδή δεν έχει τελειώσει ακόμα; Στην αρχή που είναι όλα καλά και είμαστε καλά παιδιά. Μετά δε ζούμε όλοι καλύτερα όπως στα παραμύθια. Για αυτό μπερδεύουμε μάλλον το καταρχήν με το καταρχάς. Οι Έλληνες ιθύνοντες μια ζωή ξεπουλάνε ιδανικά για να επιβεβαιώνουν ότι είμαστε έθνος ανάδελφο. Σωστά Χάρη. Μια ζωή πλην. Και που, σε ποιον και γιατί την κεφαλή κλίναι. Στο κατά κεφαλή εισόδημα υποθέτω. Δημοκρατία τσέπης άλλωστε. Πάμε σαν άλλοτε.
Αυτή των 12 μιλίων θάλασσα δεξιά και ψάχνουμε τον αριθμό που θα κάτσει η μπίλια αριστερά ανάμεσα στα 6-9-12. Τα προειδοποιητικά σήματα/μηνύματα αναφέρθηκαν σε μειοδοσία και πατάτες. Ποιος δίνει σημασία στους λαγούς και τους μειοδότες; Όταν έρθει η ώρα, θα μας πάρει όλους η θάλασσα. Βράδυ θα είναι, όταν ο φάρος της αλήθειας θα λάμψει. Γιατί το αίμα νερό δε γίνεται. Χωρικά ύδατα είναι αυτά και εθνική κυριαρχία. Λαοκρατία. Ο λαός υπήρξε κυρίαρχος μόνο στα συνθήματα και στα χαρτιά. Άντε και τυπικά και στη συνείδηση του. Όταν δε την ξεπουλούσε όσο όσο στη μιζέρια της πραγματικότητας. Άλλο 1-1-4 και άλλο εμείς στα 4. Γέρασε η δημοκρατία Γέρο... την αντικατέστησε η κομματοκρατία. Μια στο αριστερό, μια στο δεξί, που πια δε ξεχωρίζουν. Για παράδειγμα, στο βίντεο που εικονοποιούσε το τραγούδι τα βασικά πλάνα του γυρίστηκαν στο τραίνο της γραμμής Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Δεν ξέρω ποια ήταν η κατεύθυνση του, ή ο προορισμός του. Ξέρω μονάχα ότι πέρασε από τα Τέμπη. Το λες και τραγούδι προφητικό στην αναζήτηση δικαίωσης. Αλλά μέρα του Όχι με τριήμερο, πιο πολύ τείνει στο να είχαμε να λέγαμε και κατά τα άλλα στα ίδια. Και αυτό γιατί δεν υπάρχουν λέξεις που ξεκινούν από τις αρχές στα χείλη των ιθυνόντων που να τις υπογραμμίζουν οι πράξεις τους. Οπότε πάνω ο ουρανός, κάτω η γη με την χαρακτηριστική συνοδευτική χειρονομία.
Έτσι κι αλλιώς όλοι τα ξέρουν όλα. Οι απόψεις τους γίνονται σημαία, που ανάλογα με το συμφέρον τους κυματίζει πότε αριστερά, πότε δεξιά. Τους παίρνει και τους σηκώνει ο αέρας πότε της αλλαγής, πότε της απαλλαγής. Και στις μέρες μας, η σωστή πλευρά της ιστορίας. Ποιας ιστορίας δε μας είπαν βέβαια! Οπότε, όπως όπως πορευόμαστε και συνεχίζουμε. Γιατί οι μετρήσεις της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας αυτής της χώρας δείχνουν ότι κάθε χρόνο χάνεται αναίμακτα μια ελληνική πόλη περίπου 60000 κατοίκων και τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια φαίνεται σα να έχουν ερημωθεί δεκατέσσερεις μεγάλες πόλεις αναδεικνύουν το :
Οι επιλεγμένες λύσεις του ελληνικού κράτους που τα αδιάφορα και αδιάφθορα μέλη της ξέρουν να μετράνε μέχρι τα 12 μίλια. Άλλωστε δε τους αφορά, από τη στιγμή που εξακολουθούν να εκλέγονται. Ολική επαναφορά στη διαφθορά της ψήφου. Έτσι ποντάρει σαν μάνα στο μαύρο Ιάκωβο ή αλλιώς μπλάκ τζάκ στις ελεγχόμενες μεταναστευτικές εισροές που ως εκ τούτου εξασφαλίζει την επανεκλογή. Και αυτό για να συντηρείται το πολιτικό σύστημα. Ποια αλλοίωση, ποια αλλοτρίωση; Γιατί τι τα θες τα αυγά βάφονται μόνο το Πάσχα εν αναμονή Ανάστασης. Τον υπόλοιπο χρόνο ούτε καν τα σπάνε Χαρίλαε. Μακάρι η σπορά να ήταν διαφορετική...
Αν ήταν αλλιώς, θα γινόταν από τα Άγραφα καπετάν Γιώτη. Για να μην ξεχνιόμαστε. Γιατί πραγματική πατρίδα είναι η μνήμη. Αλλά εμείς δε θέλουμε να ξεχνάμε, όπως δε θέλουμε να θυμόμαστε. Θύματα ανάδελφα βαριών νοημάτων. Ζήτω το Έθνος (όχι της άνοιας και της παράνοιας, της συγκάλυψης και των σκανδάλων).
Σχόλια