Για γέλια και για κλάματα...
Χτυπούσε απο τοίχο σε τοίχο. Ακουγόταν απο κάπου στο βάθος, γάργαρο και αβίαστο. Ήταν παιδικό, αγνό και αληθινό. Περίμενα απο στιγμή σε στιγμή οτι θα συναντούσα την πονηρή έκφραση στην παιδική ματιά που το συνόδευε. Πρίν ακόμα δώ μπροστά μου εκείνο το παιδί με είχε προδιαθέσει να γελώ με το γέλιο του. Ήθελα να μοιραστώ συνένοχα σα μυστικό το λόγο για τον οποίο γελούσε. Για μια σύντομη στιγμή, αυτό το γέλιο είχε γίνει η αφορμή να ξεχάσω σε ποιο νοσοκομείο βρισκόμουν, σε ποιά πτέρυγα και το λόγο. Οι στιγμές περνούσαν και το μυαλό μου ήταν ακόμα καρφωμένο: με τί γελούσε εκείνο το πιτσιρίκι;
Με τί γελάνε οι άνθρωποι; Με τα χάλια τους! Κυριολεκτικά αντιμετωπίζουν με χιουμοριστική διάθεση την αποχαυνωτική, αποξενωτική και ενίοτε αποκαρδιωτική καθημερινότητά τους με άμυνα τα κουφά ανέκδοτα. Χίλιες φορές καλύτερα αυτά απο τη μιζέρια. Στο παρελθόν άλλοι γελούσαν με τον Μπάστερ Κίτον και τις γκάφες του, με τον Τσάρλι Τσάπλιν και την καρικατούρα του που ξεγελούσε με το δικό του τρόπο την πείνα του, τους άλλους και τη μοίρα του.
Και όσον αφορά τα καθ’ημάς με Αυλωνίτη, Βασιλειάδου, Φωτόπουλο, Σταυρίδη, Ηλιόπουλο, Βλαχοπούλου, Παπαγιαννόπουλο, Κωνσταντάρα να ερμηνεύουν κείμενα των Τσιφόρου, Ψαθά , Σακελάριου και άλλων. Και μετά ήρθαν άλλοι ηθοποιοί, αλλά όχι εξίσου αξιόλογα κείμενα. Πλέον κυρίαρχο στοιχείο η κατεργαριά, ο γκαφατζής ερωτύλος και κυρίως ο χλευασμός και η κωμωδία παρεξηγήσεων. Το γέλιο πλέον έγινε σα σπίτι προκατασκευασμένο! Όσο περισσότερο κάποιος βρίζει, τόσο το κοινό γελάει. Σεξουαλικά υπονοούμενα, όχι απαραίτητα σε σατυρικούς στίχους. Το κείμενο σε αδυναμία και ο κωμικός στα όρια. Καμιά ευρυματικότητα ιδιαίτερη, γελάω με την αντιφατικότητα και την ποσότητα και μετά ξεχνάω, δε μένει τίποτα άλλο παρα μονο σαχλές πιασάρικες ατάκες. Αλλά έτσι είναι και η ζωή που ζώ! Αλήθεια τη ζώ ή σκοτώνω την ώρα μου; Αυτό είναι άλλο ανέκδοτο!
Απο την άλλη πάλι,υπάρχει και ο σουρεαλισμός καθημερινών χαρακτήρων και καταστάσεων τραβηγμένων απο τα μαλιά, αλλά με ένα χιούμορ πιο ανατρεπτικό. Επειδή ακριβώς αυτό είναι το ζητούμενο, η ανατροπή. Έτσι λοιπόν η κωμωδία εξελίχτηκε απο αυτή των χαρακτήρων, σε αυτή των παρεξηγήσεων και πλέον της ανατροπής.
Α να επιτέλους και το πιτσιρίκι. Του χαμογέλασα καθώς με προσπερνούσε. Φόραγε το τζόκευ καπέλο του πανω στο εντελώς ξυρισμένο του κεφάλι. Με την άκρη του ματιού του διέκρινε το μαραμαρωμένο μου χαμόγελο και μου το επέστρεψε. Τότε ακριβώς συνειδητοποίησα ξανά οτι βρισκόμουν στο Ωνάσειο, οτι η ζωή είναι σύντομη, αλλά ωραία. Και αυτό είναι κάτι για το οποίο αξίζει να γελάνε όλοι!
Με τί γελάνε οι άνθρωποι; Με τα χάλια τους! Κυριολεκτικά αντιμετωπίζουν με χιουμοριστική διάθεση την αποχαυνωτική, αποξενωτική και ενίοτε αποκαρδιωτική καθημερινότητά τους με άμυνα τα κουφά ανέκδοτα. Χίλιες φορές καλύτερα αυτά απο τη μιζέρια. Στο παρελθόν άλλοι γελούσαν με τον Μπάστερ Κίτον και τις γκάφες του, με τον Τσάρλι Τσάπλιν και την καρικατούρα του που ξεγελούσε με το δικό του τρόπο την πείνα του, τους άλλους και τη μοίρα του.
Και όσον αφορά τα καθ’ημάς με Αυλωνίτη, Βασιλειάδου, Φωτόπουλο, Σταυρίδη, Ηλιόπουλο, Βλαχοπούλου, Παπαγιαννόπουλο, Κωνσταντάρα να ερμηνεύουν κείμενα των Τσιφόρου, Ψαθά , Σακελάριου και άλλων. Και μετά ήρθαν άλλοι ηθοποιοί, αλλά όχι εξίσου αξιόλογα κείμενα. Πλέον κυρίαρχο στοιχείο η κατεργαριά, ο γκαφατζής ερωτύλος και κυρίως ο χλευασμός και η κωμωδία παρεξηγήσεων. Το γέλιο πλέον έγινε σα σπίτι προκατασκευασμένο! Όσο περισσότερο κάποιος βρίζει, τόσο το κοινό γελάει. Σεξουαλικά υπονοούμενα, όχι απαραίτητα σε σατυρικούς στίχους. Το κείμενο σε αδυναμία και ο κωμικός στα όρια. Καμιά ευρυματικότητα ιδιαίτερη, γελάω με την αντιφατικότητα και την ποσότητα και μετά ξεχνάω, δε μένει τίποτα άλλο παρα μονο σαχλές πιασάρικες ατάκες. Αλλά έτσι είναι και η ζωή που ζώ! Αλήθεια τη ζώ ή σκοτώνω την ώρα μου; Αυτό είναι άλλο ανέκδοτο!
Απο την άλλη πάλι,υπάρχει και ο σουρεαλισμός καθημερινών χαρακτήρων και καταστάσεων τραβηγμένων απο τα μαλιά, αλλά με ένα χιούμορ πιο ανατρεπτικό. Επειδή ακριβώς αυτό είναι το ζητούμενο, η ανατροπή. Έτσι λοιπόν η κωμωδία εξελίχτηκε απο αυτή των χαρακτήρων, σε αυτή των παρεξηγήσεων και πλέον της ανατροπής.
Α να επιτέλους και το πιτσιρίκι. Του χαμογέλασα καθώς με προσπερνούσε. Φόραγε το τζόκευ καπέλο του πανω στο εντελώς ξυρισμένο του κεφάλι. Με την άκρη του ματιού του διέκρινε το μαραμαρωμένο μου χαμόγελο και μου το επέστρεψε. Τότε ακριβώς συνειδητοποίησα ξανά οτι βρισκόμουν στο Ωνάσειο, οτι η ζωή είναι σύντομη, αλλά ωραία. Και αυτό είναι κάτι για το οποίο αξίζει να γελάνε όλοι!
Σχόλια