Καμένη γή παρέλαβες

Μετά τον καύσωνα δεν ήρθαν οι μέλισσες, αλλά οι φωτιές. Εκατό και βάλε ανα την Ελλάδα μέσα σε 2 μέρες. Βρήκαν τα μέσα μαζικής εξημέρωσης αντικείμενο ενασχόλησης. Οι αρμόδιοι πως να εφαρμόζουν αποτυχημένα μοντέλα αναδάσωσης και αντιομετώπισης ανάλογων κρίσεων και φυσικά το κλασσικό εικονογραφημένο για όλα φταίνε οι προηγούμενοι! Βρισκόμαστε στο απόλυτο έλεος της ασυνειδησίας του καθενός... Αυτό καταλαβαίνω κι όσο και αν είναι προς γνώση και συμόρφωση, αποτέλεσμα μηδέν εις το πηλικό. Και έτσι μας πήραν την Πάρνηθα. Τη χάσαμε σχεδόν απο το χάρτη θα τη βλέπουμε στις παλιές αεροφωτογραφίες και προσεχώς ως περιφραγμένα οικόπεδα. Όπου όσοι θα πάνε να χτίσουν θα ζούν διαρκώς με το φόβο των πλημυρών και του ρήγματος που έχει επιφέρει ο σεισμός.
Αλλά ας επανέλθουμε στο προκείμενο, ο αρχηγός της πυροσβεστικής την πρώτη μέρα της αντιμετώπισης της συγκεκριμένης φωτιάς εναπόθεσε τις ελπίδες του στα θεία. Τον άκουσαν, έβρεξαν, φύσηξαν και οι άνεμοι και διασκόρπισαν τις στάχτες. Όλα σε θυμίζουν Πάρνηθα και ας μην είσαι η Πομπηία. Στάχτες, αποκαίδια, και οι χαμένες μας ελπίδες ένα συνοθύλευμα. STOP! Προς το παρόν, δεν υπάρχει ρουλέτα για να παίξουμε εκεί τις ελπίδες μας, αν και η εκκένωση του καζίνο ήταν προσωρινή. Η στάχτη και η μαυρίλα της ψυχής μας είναι όμως διαρκείας. Σα τα εισητήρια των ομάδων, όχι αίματος... REWIND ! Φλόγες διακρίνονταν στο βάθος της κορυφογραμμής απο πολλά σημεία της Αθήνας. Ατμόσφαιρα αποπνικτική! Το χώμα δε βάφτηκε κόκκινο, αλλά μαύρο. Σα τις ειδήσεις που μεταδίδονται στις γυάλινες οθόνες και τα ραδιοκύματα. Οι εικόνες της οικολογικής καταστροφής γλαφυρότατες και οι ειδικοί κατατοπιστικότατοι. Νέες ευκαιρίες εμπορικής δραστηριοποίησης εν Αθήναις ανοίγονται για τους παροχείς μάσκων οξυγόνου. Ακόμα τα αίτια καταστροφής αδιευκρίνιστα. Εικάζεται εμπρησμός. Το συμφέρον πάνω απο όλα! Ετσι το μέλλον γίνεται μίζερο παρελθόν. Αυτό κληροδοτούμε στους επόμενους απο εμάς. Αδιαφορία και βόλεμα, κοπιάστε στις ξαπλώστρες. Αυτό ξέρουμε, αυτό θέλουμε, αυτό εμπιστευόμαστε, γιατι αυτό είμαστε!
Κάπως έτσι και η ψυχή κάηκε μαζί με τη ζωή των κόκκινων ελαφιών. Τέτοιος συγχρονισμός! Εμπρηστικά λόγια που έβρισκαν στόχο την παρερμηνεία και έδιναν πρόσφορο έδαφος στις παρεξηγήσεις. Κάβες, καβάτζα, χειραγώγηση και άλλα τέτοια χαριτωμένα! "Δε θυμάμαι αν στο είχα πεί, μα σ'αγαπούσα, πίσω απ'το φεγγάρι είχα κρυφτει και σε κοιτουσα" ακούγεται...Αλλά απο την πολύ στάχτη σε καταλαβαίνω, δεν έβλεπες. Αφορμές, αιτίες, διαφορετικά ζητούμενα! Η αγάπη είναι ενέργεια μεταλάσσεται και η ζωή συνεχίζεται. Δε χάνεται, δε μεταλαμπαδεύεται, δε διοχετεύεται και δε συγχέεται. Σε μια σχέση ζωής δε θέλεις και δε μπορείς να βάλεις τέλος. Μόνο συνέχεια βασισμένη στο σεβασμό, την αγάπη και την αλήθεια. Αυτό θέλει ωριμότητα και συμπαράσταση. Μα πάνω απο όλα θέλει τα μάτια της ψυχής να διακρίνουν την πίστη στο θαύμα της ελευθερίας το καθημερινό. Το είμαι εδώ για σένα, στέκομαι στο πλάι σου, στηρίξου πάνω μου. Αυτό για μένα είναι το ζητούμενο. Όλα τα άλλα έρχονται και παρέρχονται!