Ποτέ την Κυριακή

Καθ’οδόν προς Λαύριο απο Βουλιαγμένης μια λάθος στροφή μας έβγαλε στον Υμηττό. Εκεί που σήμερα οι πολιτειακές αρχές απέδωσαν φόρο τιμής στους πυροσβέστες που έδωσαν τη ζωή τους για να σβήσουν τις φωτιές που ανάψαν α συμφέροντα. Έτσι κατα λάθος αντίκρυσα την ομορφιά του δάσους. Μετα στη διαδρομή Θυμάρι-Λαύριο την είδα. Μια πινακίδα σκουριασμένη απο την πολυκαιρία και ζωγραφισμένη με σπρέυ. Στην άκρη του γκρεμού σχεδόν. ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΔΑΣΗ, ΟΣΑ ΜΑΣ ΕΜΕΙΝΑΝ. Αυτό έγραφε και αυτό το καλοκαίρι, μόνο αυτό δεν έγινε. Είμαστε στα πρόθυρα όχι νευρικής κρίσης, αλλά του δεύτερου καύσωνα στην καρδια του καλοκαιριού. Ο πόνος μέχρι τώρα ήταν βουβός, το σοκ μεγάλο, τον έκανε οργή. Η οργή με τη σειρά της μετατράπηκε σε ρεύμα, όχι αέρα, αλλά τάση που δείχνει αφύπνιση και ευαισθητοποίηση. Μια και βρισκόμαστε σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, όπως αυτή διαχέεται απο την ατμόσφαιρα των μαζικών μέσων εξημέρωσης, σ’αυτή την οικολογική ευαισθησία και ανησυχία σίγουρα θα επενδύσουν, όπως ήδη κάνουν πολλοί υποψήφιοι του βουλευτικού χρίσματος. Υβριδικά αυτοκίνητα, ο μη αποχαρακτηρισμός δασικών εκτάσεων, η περιφρούρηση τους είναι όροι που μπαίνουν στο καθημερινό τους λεξιλόγιο αργά αλλά σταθερά. Αλλά ο προβληματισμός παραμένει. Όπως και η υποκρισία και η αίσθηση του αδιεξόδου και της ματαιότητας της αντίδρασης. Επίσης παραμένει η εικόνα της προπερασμένης Κυριακής χέρια ψηλά, που λέει και ο Χατζηγιάννης το υπόδειγμα του επιτυχημένου μάρκετινγκ και της εμπορικότητας, υψωμένα όμως αυθόρμητα να αποδίδουν τα εύσημα της ανοιχτής παλάμης στους αντιπροσώπους τους στην κατ’εικόνα και κατ’εφημισμό δημοκρατία μας.
ΑΙΣΧΟΣ! Αυτό είναι το σύνθημα για όλους εμάς τους φταίχτες. Ακόμα αντηχεί και εκφράζει. Και η συνέχεια ακόμα πιο άδηλη. Έτσι όπως παρκάραμε για λίγο έξω απο τη stavento είδα στο παρτέρι μια πασχαλιά χάρτινο ανεμόμυλο. Τα φτερά του δεν ήταν όλα σε θέση να γυρίσουν. Μερικά ήταν τρύπια Μόλις όμως απο μόνος του γύρισε στη φορά του ανέμου, νόμιζες οτι ο ανεμόμυλος μετατράπηκε σε σβούρα. Γύριζε σα τρελλός. Ο τρελλός του χωριού, ο αλαφροίσκιωτος. Και μετά η ζωή συνεχίζεται...