... κενό και μοίρασμα
Τα πράγματα αλλάζουν απο τη μια στιγμή στην άλλη! Οσα δε φέρνει η ώρα, τα φέρνει η στιγμή. Το ζητούμενο είναι να είσαι σε ετοιμότητα και ανάλογη επαγρύπνηση για να τη ζήσεις. Πόσο έτοιμοι είμαστε για αλλαγές; Πόσα δεδομένα που μας εξασφαλίζουν την αδιατάραχτη ηρεμία μας είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε; Ίσως όσο μεγαλώνουμε, όχι ψυχικά απαραίτητα, γινόμαστε όλο και περισσότερο αρτηριοσκληροτικοί και κάτιτις δυσκοίλιοι στο να χωνεύουμε τέτοιες αναστατώσεις.
Χθεσινές εικόνες συντηρούν σαν € ή αν προτιμάτε σαν e όλων αυτών που αφειδώς καταναλώνουμε σε καθημερινή βάση. Έχουμε ξεχάσει πως είναι να είμαστε, πως είναι να αισθανόμαστε, θυμόμαστε μόνο να αναλώνουμε και να πετάμε τα πιο άχρηστα και αχρείαστα. Χαλάλι τέτοιο χάλι..
Θέλω ρε Οθέλλο να ... ενώσω τις τελείες που προηγήθηκαν και τα κενά που δημιούργησαν. Τραγωδία και αυτή! Σα και αυτή της αλυσίδας που σπάει. Ο κρίκος έσπασε, και έμεινε να χάσκει σπασμένη πάνω στο λαιμό. Σα να σε τραβάει και εσένα κάτω απο τα νοήματα, καθώς γλυστρά κάτω απο το βάρος τους. Το χέρι προσπαθεί να την προλάβει σα γέφυρα να μην πέσει κάτω η λύπη. Και ενώ εκείνη βρίσκει την ευκαιρία, τρυπώνει στη καρδιά και τη λαβώνει με μια βαθιά χαρακιά. Αυτή όσο και να θές να τη ξεχάσεις και να την προσπεράσεις θα μένει εκεί για να σου θυμίζει, οτι όλοι οι κρίκοι δεν είναι ίδιοι, αλλά πονάνε το ίδιο όταν σπάνε στο βωμό της διαδοχής. Διαδέχεσαι το κρίκο ξέρωντας οτι κι εσύ θα σπάσεις, όταν θα έρθει εκείνη η στιγμή. Η απώλεια μεγάλη όπως το περίμενες και καθόλου ιδανική.
Ιδανικά χθές καταγράφηκαν, υπερασπίστηκαν και προασπίστηκαν. Μές τη μέση της Πανεπιστημίου δύο παιδιά έπαιζαν σκάκι, οι 300 μέσα οταν τους δίνεται η ευκαιρία παίζουν το δικό τους παιχνίδι στις πλάτες μας. Η σημερινή μέρα διαφορετική. Πρώτη φορά έδωσα αίμα, μια ζωή χάθηκε, αλλά η μνήμη της πάντα εκεί. Δεν έχει σημασία που δε γνώριζα. Αυτό που είναι ουσιαστικό δεν είναι ο λόγος ή η αφορμή, αλλά το οτι ήμασταν εκεί. Στις λύπες, στις διαμαρτυρίες, στις απώλειες, αλλά και στις χαρές. Γιατι το μοίρασμα εξασφαλίζει τη συνέχεια. Ίσως είναι το μόνο που διασφαλίζει την αλλαγή που κάνει τα πάντα να μοιάζουν ίδια, έξω απο το λάκο με τα φίδια.
Μη σβήνετε λοιπόν τα κεριά, τα φώτα και τα παράθυρα της ψυχής αφήστε τα ανοιχτά να βρίσκουν τη βασιλεία του ανέφικτου, του μοιράσματος. Αυτό που Θέλω είναι να σε ευχαριστώ για τις στιγμές που μου χάρισες και δε τις χαλάλισες. Σε ευχαριστώ για το μοίρασμα! Σε ευχαριστώ που ήσουν εσύ και είσαι εκεί. Αυτό το ευχαριστώ είναι η δικιά μου προσευχή για τη συνέχεια...
Χθεσινές εικόνες συντηρούν σαν € ή αν προτιμάτε σαν e όλων αυτών που αφειδώς καταναλώνουμε σε καθημερινή βάση. Έχουμε ξεχάσει πως είναι να είμαστε, πως είναι να αισθανόμαστε, θυμόμαστε μόνο να αναλώνουμε και να πετάμε τα πιο άχρηστα και αχρείαστα. Χαλάλι τέτοιο χάλι..
Θέλω ρε Οθέλλο να ... ενώσω τις τελείες που προηγήθηκαν και τα κενά που δημιούργησαν. Τραγωδία και αυτή! Σα και αυτή της αλυσίδας που σπάει. Ο κρίκος έσπασε, και έμεινε να χάσκει σπασμένη πάνω στο λαιμό. Σα να σε τραβάει και εσένα κάτω απο τα νοήματα, καθώς γλυστρά κάτω απο το βάρος τους. Το χέρι προσπαθεί να την προλάβει σα γέφυρα να μην πέσει κάτω η λύπη. Και ενώ εκείνη βρίσκει την ευκαιρία, τρυπώνει στη καρδιά και τη λαβώνει με μια βαθιά χαρακιά. Αυτή όσο και να θές να τη ξεχάσεις και να την προσπεράσεις θα μένει εκεί για να σου θυμίζει, οτι όλοι οι κρίκοι δεν είναι ίδιοι, αλλά πονάνε το ίδιο όταν σπάνε στο βωμό της διαδοχής. Διαδέχεσαι το κρίκο ξέρωντας οτι κι εσύ θα σπάσεις, όταν θα έρθει εκείνη η στιγμή. Η απώλεια μεγάλη όπως το περίμενες και καθόλου ιδανική.
Ιδανικά χθές καταγράφηκαν, υπερασπίστηκαν και προασπίστηκαν. Μές τη μέση της Πανεπιστημίου δύο παιδιά έπαιζαν σκάκι, οι 300 μέσα οταν τους δίνεται η ευκαιρία παίζουν το δικό τους παιχνίδι στις πλάτες μας. Η σημερινή μέρα διαφορετική. Πρώτη φορά έδωσα αίμα, μια ζωή χάθηκε, αλλά η μνήμη της πάντα εκεί. Δεν έχει σημασία που δε γνώριζα. Αυτό που είναι ουσιαστικό δεν είναι ο λόγος ή η αφορμή, αλλά το οτι ήμασταν εκεί. Στις λύπες, στις διαμαρτυρίες, στις απώλειες, αλλά και στις χαρές. Γιατι το μοίρασμα εξασφαλίζει τη συνέχεια. Ίσως είναι το μόνο που διασφαλίζει την αλλαγή που κάνει τα πάντα να μοιάζουν ίδια, έξω απο το λάκο με τα φίδια.
Μη σβήνετε λοιπόν τα κεριά, τα φώτα και τα παράθυρα της ψυχής αφήστε τα ανοιχτά να βρίσκουν τη βασιλεία του ανέφικτου, του μοιράσματος. Αυτό που Θέλω είναι να σε ευχαριστώ για τις στιγμές που μου χάρισες και δε τις χαλάλισες. Σε ευχαριστώ για το μοίρασμα! Σε ευχαριστώ που ήσουν εσύ και είσαι εκεί. Αυτό το ευχαριστώ είναι η δικιά μου προσευχή για τη συνέχεια...
Σχόλια