Ζήτω που καήκαμε...1

Τα φαλακρά βουνά δε ψηφίζουν. Τα καμένα δάση δε ψηφίζουν. Τα μαυρισμένα δένδρα δε ψηφίζουν. Τα καμένα σπίτια δε ψηφίζουν. Τα αποκαίδια δε ψηφίζουν. Οι φετινοί νεκροί απο τις φωτιές δε ψηφίζουν. Τους πολιτικούς όμως οι ψήφοι τις ενδιαφέρουν! Αυτή η προεκλογική περίοδος είναι βουβή επιτέλους. Σταμάτησαν οι πλαστικές σημαίες να κυματίζουν, τα προεκλογικά φυλλάδια να μοιράζονται, η παρέλαση στα τηλεοπτικά παράθυρα, οι πύρινοι λόγοι στα μπαλκόνια και τις πλατείες. Για αυτό χρειάστηκε να μπεί η Ελλάδα στο στόχο. Επίσημα είμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης απο χθες. Ανεπίσημα παρακολουθούμε απο την Πέμπτη σοκαρισμένοι και ανήμποροι τις φωτιές. Κυρήχτηκε η Ελλάδα σε εθνικό πένθος, επικυρήχτηκαν οι εμπρηστες προς 100000/1000000 ευρώ. Ο εθνικός ύποπτος είναι ξανθός, οδηγεί κόκκινο αμάξι. Αγνώστου ταυτότητας, προέλευσης μπορεί να φοράει περούκα. Τρέμω γράφωντας τα, δεν αστειεύομαι. Η φωτιά δεν αστειεύεται καίει ζωές, περιουσίες οδηγει στην απόγνωση και την απελπισία.
Αυριο για κάποιους όλα θα ξεχαστούν. Αύριο για κάποιους η ζωή θα συνεχίζεται. Οι δρόμοι θα γεμίσουν απο τα φυλλάδια τους. Έτσι ώστε η ανθρώπινη βλακεία να ψηφίσει τον εαυτό της. Έτσι ώστε να διατηρηθεί η επίφαση της δημοκρατίας που ζούμε. Έτσι ώστε τα συμφέροντα να εδραιώνονται. Έτσι ώστε να μοιράζεται η πίτα απο ημέτερους σε υμέτερους. 'Ετσι ώστε να καλιεργείται η αίσθηση που δεν ξέρω αν είναι μόνο δική μου, οτι ζούμε την εποχή της απόλυτης αντίφασης που αποδίδεται με την έκφραση η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής πέθανε. Και αυτό γιατι η επέμβαση ήταν λανθασμένη. Ο συντονισμός είναι ανύπαρκτος. Η συνεργασία έμεινε στα χαρτιά. Τα ίδια συμφέροντα όμως προασπίστηκαν!
Στο μυαλό μου κυριαρχούν 2 λέξεις με την ίδια κατάληξη. Αντοχή και αποχή. Τα όρια της αντοχής έχουν πλέον ισοπεδωθεί. Η αλήθεια είναι ισοπεδωτική. Προλαβαίνει όποιον καταλαβαίνει. Εστιάζει στις ενοχές, όπως οι φωτιές. Αυτών που έκτισαν μέσα στις δασικές εκτάσεις, μέσα στα ρέματα. Αυτών που έδωσαν τις άδειες, τροφοδότησαν με ηλεκτρικό, νερό, τηλέφωνο. Αυτών που τα μοσχοπούλησαν. Αυτών που δε συνειδητοποιούν πως οι ενέργειες τους επηρεάζουν το σύνολο. Και όπως οι καντηλίτσες εξαπλώνονται απο τα βουνά μέχρι τις θάλασσες χωρίς να τις σταματάει τίποτα, χωρίς να σταματάνε πουθενά. Έτσι η κατάσταση στο απόλυτα ανοργάνωτο κράτος που ζούμε όπου λέξεις όπως πρόληψη, οργάνωση, συνεργασία είναι άγνωστες λέξεις, για να τις ψάξουμε στο λεξικό. Έτσι όπως τα γουρλωμένα μάτια παρακολουθούν το κόκκινο μονοπάτι να γίνεται δρόμος, λεωφόρος 60 και χιλιομέτρων. Ανεξέλεγχτες φωτιές, ανεξέλεγχτα μέτωπα που απειλούν ζωές, σπίτια και την αρχαία πολιτιστική μας κληρονομιά στην Αρχαία Ολυμπία, στην Αρχαία Επίδαυρο σε λίγο σε τόσα μέρη της χώρας.Τα δάκρυα κυλούν ποτάμι, αλλά αυτο το ποτάμι δε θα σβήσει τις φωτιές. Οι προσπάθειες των πυροσβεστών αυτών που φταίνε λιγότερο και τα δίνουν όλα στα πύρινα μέτωπα είναι υπο κρίση και έλεγχο. Δε μας φταίνε αυτοί και όμως γίνονται τα εξιλαστήρια θύματα της απελπισίας.
Καμένες ελπίδες, καμένα όνειρα, καμένες περιουσίες, καμένες μνήμες, ΖΩΕΣ ΧΑΜΕΝΕΣ, ΖΩΕΣ ΡΗΜΑΓΜΕΝΕΣ. Μέχρι πότε; Μέχρι που θα φτάσει;