Αδιάβαστο αποσπασμα

Βαρέθηκα να γυρνάω τις σελίδες περιοδικά, ανα έξι μήνες δεν έχει ούτε ουσία, ούτε σημασία. Δε τις διαβάζω τις λέξεις που πονάνε τους άλλους, εμένα. Δε τις ξεστομίζω. Μετα απο πίεση μαθαίνω απο την αρχή να συλαβίζω.
Μια βδομάδα και μια μέρα μετά λοιπον γεννιέσαι, πεθαίνεις, ανασταίνεσαι και μετά...
Ο καθρέφτης μπροστά μου αντανακλά τη σιωπή. Σα μια βροχή κυλάει πάνω στη λεία του επιφάνεια, η μοναξιά. Και εγώ το είδωλο στη σκιά του ήλιου που κρύβεται πίσω απο τα σύννεφα και θέλει και δε θέλει και μπορεί και δε μπορεί και πρέπει και δε πρέπει...
Τα αυτιά τεντωμένα στους θορύβους της νύχτας, στα γαυγίσματα των σκυλιών, στα κλειδιά που δε θα γυρίσουν στην πόρτα που μένει κλειστή.
Θέμα επιλογής. Μπα βγαίνω εκτός θέματος, εκτός φάσης στα πάρκα, στις βόλτες, στους φίλους ψάχνομαι για όλα αυτα που θέλω και δε με θέλουν ή το αντιστροφο. Και πριν το τέλος βρίσκω αυτό που χρειάζεται να μη με θέλουν πια.
Εντος, εκτός και επι τ'αυτά εναλλάξ παραλληλόγραμμα και καμπυλωτά πετάνε οι σκέψεις ασπόνδυλα και ασυνείδητα. Το μυαλό μου τρέχει να τις συμμαζέψει μία προς μία, δεν πρέπει να θυμάμαι! Τις σημαδεύει κάθε φορά που πάνε προς τη λάθος κατεύθυνση!
Επι σκοπόν-ΠΥΡ...
Υγρό πύρ κυλάει απ'τα μάτια. Μπήκε σα σκόνη η αμφιβολία. Γυρνάω την πλάτη στα μάτια μου. Γυρνάω την πλάτη σε όσα πέρασαν. Η σελίδα μένει άγραφη. Το αόρατο μελάνι που την πότισε θαρρείς και ήταν απο αίμα. Μάτωσε! Η κόκκινη σελίδα της καρδιάς δεν έχει γράμματα, δεν έχει κάτι που αξίζει να διαβαστεί. Μόνο να τη συναισθάνεσαι μπορείς.
Όσο αντέχει και χτυπά. Βρίσκει στόχο και χτυπά.
Επι σκοπόν -ΠΥΡ...
ΤΑΚ,ΤΑΚ,ΤΑΚ..!