Τα περιστέρια της συγνώμης

Το ένα περιστέρι στεκόταν πάνω στο σιδερένιο στήριγμα της μεταλικής ανθρώπινης κατασκευής, που πρόσφερε απλόχερα την ευεργετική σκιάς της. Το άλλο αν παρατηρούσες πιο προσεκτικά τις φυλωσιές στο βάθος, θα το εντόπιζες πάνω στο κλαδί. Βλέπεις η φύση έχει ένα μαγικό τρόπο να δίνει τις δικές της καταπραϋντικές απαντήσεις στους φόβους και στις απορίες. Ευτυχώς καμμία σχέση με ασπιρίνες και άλλες χημικές κατευναστικές εφευρέσεις!
Η συζήτηση είχε φτάσει σε ένα τέλμα, ψάχναμε απεγνωσμένα την κατακλείδα της. Και ήταν μπροστά μας, όπως και τα περισσότερα πράγματα άλλωστε! Το ζητούμενο δεν είναι το χθές και το αύριο, αλλά το παντοτινό τώρα, αυτό της στιγμής και της ουσιαστικής αντίληψης της σε όλες της τις διαστάσεις. Το βίωμα της στιγμής που περνά και δε ξανάρχεται, της μοναδικότητας της σαν πρώτη και τελευταία της ζωής μας όλης. Η στιγμή που ξεχωρίζει απο όλες τις άλλες γιατι είναι τοποθετημένη στη διάσταση που της αναλογεί. Πράγμα που σημαίνει οτι όπως τα πάντα ρέουν και κυλούν και αλλάζουν, δεν υπάρχουν δεδομένα, συνιστώσες και περιθώρια να βαριόμαστε και να σκοτώνουμε το χρόνο μας σε επαναλήψεις των ανούσιων. Πόσοι απο εμάς όμως σε αυτή τη σκέψη δε κυριεύονται απο φόβο, δέος και πανικό; Πόσοι απο μας δεν αποζητούν τη χαλαρωτική τους ρουτίνα, τις συνήθειες που όσο και αν εγκλωβίζουν, άλλο τόσο ξεκουράζουν;
Απασφαλισμένες συνειδήσεις, εξασφαλισμένες αυταπάτες...
Για το παρακάτω έρχεται το μοίρασμα, η συζήτηση και η ανταλλαγή απόψεων, σκοπιών. Μα για να επέλθει το μοίρασμα χρειάζεται η ετοιμότητα, η εγρήγορση, η παρουσία. Θέμα προτεραιοτήτων και πολλαπλών αντιλήψεων.
Ίσως πιο σημαντικό είναι η επιστροφή στις πρώτες έννοιες, στους πρώτους αριθμούς απο την αναζήτηση της χρυσής τομής και της μέσης οδού. Η κατανόηση των παραλείψεων του χάρτη που θεωρεί τα ευκόλως εννοούμενα ευνόητα. Το ζητούμενο λοιπόν είναι το δίπλα ακόμα και τώρα. Να μην ηγείσαι,να μην ακολουθείς, αλλά να συμβαδίζεις. Αυτό είναι το πλέον δύσκολο. Πώς κάνεις χώρο δίπλα και μέσα σου για το τώρα, για τον άλλο, όταν έχεις μάθει να κοιτάς την πάρτη και το τομάρι σου οεο; Πως τώρα περιμένεις να καθρεφτιστείς στα μάτια του άλλου, γνωρίζωντας τις αδυναμίες και τα ελατώματά σου. Και αυτό το είδωλο να μην είναι το ωραιοποιημένο σου εγώ, αλλά το εσυ που δίνει χώρο στο εμείς. Και να σου πάλι οι φόβοι της ανεπάρκειας να ξεπροβάλουν σαν εφιάλτες. Και να σου πάλι κρατάς πισινές και αποστάσεις ασφαλείας.
Το περιστέρι της αρχής πέταξε, ήρθε κοντά, κάτω απο τη καρέκλα ξετρύπωσε ένα κομμάτι φέτας πεσμένο πάνω στις πλάκες καρύστου, άρχισε να το τρώει με λαιμαργία. Έτσι ακριβώς όπως ρουφάει ο χρόνος τα περισσευούμενα δευτερόλεπτα του τώρα με τους αδιάψευστους λεπτοδείχτες του ρολογιού που μετράει τον ελεύθερο και δεσμευμένο μας χρόνο.
Τελευταίο θέμα στην πράξη είναι αυτό της συγνώμης. Με την κάλή και πρωταρχική της έννοια. Αυτή που λέει οτι "αν καλέσεις κάποιον να δεχθεί να μοιρασθεί μαζί σου τη γνώμη σου για κάτι, να δείξει κατανόηση για κάτι «συγγνωστό» και να δεχθεί να σε καταλάβει, τότε βρίσκεσαι στην πρώτη έννοια τής συγ-γνώμης (συν + γνώμη). Κι αν δεχθεί να συγ-χωρήσει, να συμβαδίσει με τη σκέψη σου, τότε μπορεί να περάσει από την απλή συγγνώμη (συμφωνία) στην έμπρακτη συγ-χώρηση (υπέρβαση τής παράβασής σου και απάλειψή της)."
Και έτσι κανουμε χώρο, μας συγχωρούν οι άλλοι, τους συγχωρούμε και εμείς, χωρίς κακία και εκδικητικότητα, χωρίς ίχνος ρεμβασισμού. Και φτάνω να αναρωτιέμαι, γιατι αυτό ουσιαστικά να λαμβάνει χώρα μόνο στο τέλος, μόνο όταν φύγει οριστικά, όταν έχεις πεθάνει. Πόσο είναι στο χέρι του θεού να συγχωρέσει και πόσο στου ανθρώπου όταν ζεί;!
Συγνώμη για το λίγο μου, για την υπερβολή μου, για τη μοναχικότητα και την απομόνωση μου, για το οτι δεν πιστεύω στις λέξεις του αέρα μα στα έργα, όχι τα χολλυγουντιανά με τα happy end, μα στις πράξεις. Συγνώμη για όσες πράξεις δεν υποστήριξα και για την αγάπη που δεν εξέφρασα. Συγνώμη για όσα δεν αντέχεις είμαι ο φταίχτης και για όσα λείπουν ο επαίτης. Συγνώμη εαυτέ μου που σε σπατάλησα στα τετριμένα, ίσως δεν άξιζες για μένα. Προσπαθώ μη νομίζεις, απόδειξη τα λάθη μου και είναι αρκετά αν όχι πολλά. Συγνώμη που η περιβολή του χρόνου μετατράπηκε σε πανοπλία και άμυνά μου. Ξοδευτήκαμε για το μέλλον το επιβεβλημένο των δανειοδοτήσεων. Πλέον οι στάχτες μου πέφτουν πάνω στο πληκτρολόγιο. Και μάντεψε το περιστέρι χορτάτο μάλλον, πέταξε μακρυα και εγώ φέυγωντας απο τον εθνικό κήπο παρατήρησα με μια κλεφτή ματιά τους φοίνικες. Και συνειδητοποίησα οτι ξαναγεννιέμαι στο τώρα, στο σήμερα, στη στιγμή.
Σε συγχωρώ εσύ;