...and they lived happily ever after..!

Αφού τα κατοστήσαμε, αυτή η ανάρτηση δε θα μπορούσε να μιλάει για κάτι διααφορετικό! Μόνο ο χρόνος μπορεί να πεί ποιο είναι το μονοπάτι της ζωής, αν οι υποσχέσεις που δίνουμε για μια ζωή, κρατάνε μια ζωή. Το ποτάμι μπορεί να μη γυρνάει πίσω, αλλά οι πέστροφες εκει κολυμπάνε. Ο ήλιος παίρνει και ξημερώνει κάθε πρωί, όχι σα βεβαιότητα, αλλά σαν υπόσχεση. Λίγο πριν το ξημέρωμα, βγάζω βόλτα τα νυσταγμένα μου μάτια και αυτά με τη σειρά τους αγκαλιάζουν το σκοτάδι. Όσο και αν προσπαθούν δε μπορούν το σκίσκουν ή να το διαπεράσουν. Η μάταιη μάχη της επιβολής τους είναι προδιαγεγραμένη. Ευτυχώς μετά παίρνει να ξημερώνει για να εξημερώνεται η καρδιά απο τις υποσχέσεις που ελοχεύουν στη κάθε νέα μέρα.
Πάλι βρέθηκε κάποιος να μου πεί, οτι θα γεράσουμε μαζί! Πάλι σκέφτηκα οτι μέχρι να φτάσουμε εκεί και αν, παρεμβάλεται η ζωή και η σοφία του λαού που λέει οτι όσα δε φέρνει ο χρόνος, τα φέρνει η στιγμή.
Τα παραμύθια και οι υποσχέσεις είναι η άμυνα της αδυναμίας μας. Κοιτάω ψηλά τον ουρανό, κοιτάω ίσα μπροστά, κοιτάω την άδεια θέση δίπλα μου, κοιτάω το κενό μέσα μου, κοιτάω πίσω όσα έχουν περάσει, κοιτάω το χέρι που δε κρατά άλλο χέρι. Και μετά κλείνω τα μάτια... και ζώ το τώρα, τη στιγμή, όσα πάνε και όσα έρχονται είναι εδώ κι εγώ. Πλέον έχω μάθει να μου είναι αρκετό. Χαμογελώ στο αχνό πλέον σκοτάδι, δε φοβάμαι πια τόσο την ανεπάρκεια μου. Μου αρκεί που είμαι, που υπάρχω και ευχαριστώ για το σήμερα, το σήμερα, τη τελευταία μου χίμαιρα.