Σκιά πάνω στο χιόνι...η μελανιά της στιγμής

Είναι απο τους Οκτώβρηδες που ψάχνεις για σκιά. Την ιδανική σκιά να ξαποστάσεις. Σκιά του εαυτού σου κι εσύ βρίσκεσαι να ανεβοκατεβαίνεις σκαλιά. Σκιάχτηκες που είδα τη σκιά που σε ακολουθούσε κι όχι αυτή που σκέπαζε και έβαφε τα μάτια. Σκιεροί και σκιαγμένοι άνθρωποι κρύβονται. Χωμάτινοι και πέτρινοι άνθρωποι αμύνονται. Ψαλιδισμένοι και χάρτινοι άνθρωποι στολίζουν τα παράθυρα των παιδικών δωματίων.

Απρόβλεπτα ακραία καιρικά φαινόμενα...Προτιμώ τους χιονάνθρωπους. Το χιόνι που λιώνει απο την αλήθεια του ήλιου της ψυχής που διψά για το άγγιγμα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει οτι θα εξατμιστεί. Θα γίνει σταγόνα. Σταγόνα νερό. Θα πέσει στα γόνατα. Θα κυλήσει σα δάκρυ, θα αυλακώσει τη καρδιά. Σταγόνα αίμα. Νιώθω το χτύπο της καρδιάς. Με ξεπερνά. Με διαπερνά. Με συμπαρασύρει. Γίνομαι σταγόνα. Κυλάω στις φλέβες. Ζωντανεύω. Χιονάνθρωποι χορεύουν μέσα στη φαντασία μου. Πεταλούδες στο στομάχι. Ξεκινάνε εκεί να σκίζουν το δέρμα για να πετάξουν στον ουρανό. Η πεταλούδα που πετάει πάνω στο χιόνι ψάχνει για το λουλούδι. Αλλά είναι σκεπασμένο απο το βαμβάκι της καθημερινότητας, εκείνο που σκουπίζει το αίμα. Άλλο ένα ψέμμα;!

Άλλο ένα τσιγάρο. Η νικοτίνη θα ποτίσει τους θύλακες της γλώσσας που άλλα θέλει να γεφτεί. Φυλακές του νού. Οι κανόνες είναι οι δίκαιοι φύλακες. Ισορροπία στο κενό. Ανισορροπία ψυχής και αισθήματος. Όλα είναι στο μυαλό, αλλά είναι φυλακισμένο κι αυτό. Σέρνεται. Ακούς τις αλυσίδες που το συγκρατούν, να μην πετάξει τις σκέψεις άδικα, παρά μόνο στην ανακύκλωση. Το μαρτύριο έτσι συνεχίζεται. Απολαυστικό και βασανιστικό. Και η γή γυρίζει στους δικούς της ρυθμούς και όχι σα σβούρα. Όλα τα άλλα είναι σαβούρα. Εσυ κινείσαι με τους δικούς σου ρυθμούς, της χελώνας. Κι εγώ σε αντιγράφω, στα περιγράφω, σε σχηματίζω, σε λιώνω στο πόνο. Αδέσποτες λιωμένες σκέψεις συναντιούνται στους πέντε δρόμους. Θα τις τρακάρεις; Θα κάνεις στροφή επι τόπου; Θα τις προσπεράσεις; Ξέχασα δεν έχεις δίπλωμα. Θα πάρεις ταξί. Και έτσι η γή θα γυρίζει γύρω απο τον άξονα της. Και έτσι η γή θα γυρίζει την πλάτη της. Και η γή θα ζηλεύει την αυγή. Και άλλα ξημερώματα θα μοιράστείς με άλλους, θα μοιράζεσαι σε αυτούς. Σημαδεμένη τράπουλα κι εσυ το ξεχασμένο τραπουλόχαρτο. Πάλι ξέχασα δε ξέρεις να παίζεις χαρτιά. Μόνο να ανακατεύεις, να κόβεις και να μοιράζεις. Να μοιράζεσαι; Δεξιά και αριστερα; Θα αντέξω; Θα προσέξω; Θα μείνω απ'έξω; Θα...πάλι για μέλλον. Το τώρα χαραγμένο απο το ανείπωτο χθές! ΔΕ ΦΤΑΙΣ! μ'ακούς; Με διαβάζεις; Δεν πειράζει κι αν με κομματιάζεις. Όσο βαριά κι αν είναι η καρδιά, πάλι κτυπά. Γεγονός που σημαίνει οτι όλα πάνε καλά. Και εσύ να σαι καλά! Όσο αντέχεις και μπορείς. Η γή γυρίζει και μ'αρέσει να κοιτάω τα σύννεφα, τα αστέρια, το νερό στα μάτια σου. Τι κι αν είναι δάκρυ; Βρίσκει την άκρη, δραπετεύει, σου ξεφεύγει. Καθρεφτίζεσαι σε αυτό και υπάρχεις. Τώρα στο τώρα που η γή γυρίζει και εσύ μαζί της.