Τα δένδρα, οι καρποί και η σκιά...

"Γιαχεμί!" Η φωνή της κοντά τρίχρονης μικρής επιβεβαίωνε τη μεγαλύτερη ανακάλυψη του κόσμου της, μας!
-"Πώς μυρίζει το γιασεμί;" τη ρώτησα.
-"Μμμμμμμ!" απάντησε!
Έτσι για να μου θυμίσει για άλλη μιά φορά οτι στα μικρά και τα απλά κρύβεται η ομορφιά! Στον απλό τρόπο θεώρησης του κόσμου απο ένα παιδί. Στην ασφάλεια που νιώθει, όταν θαυμάζει τη φύση.
Κάποια δένδρα είναι για το καρπό, ενώ άλλα είναι για τη σκιά, θυμήθηκα την παροιμία που άκουσα τις προάλλες. Και το συνδύασα με τη σκέψη κάποιας γνωστης σε άλλους, άγνωστης σε μένα περσόνας του lifestyle:"Δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι για να φέρνουμε παιδιά στο κόσμο. Κανονικά θα έπρεπε να περνάμε απο ειδικό σχολείο και οι απόφοιτοι να γίνονται γονείς".
Παράλογο; Κι όμως συμφωνώ! Όλοι λίγο ή περισσότερο έχουμε βάρη και ανοικτούς λογαριασμούς με υπόλοιπα και δεν έχει νόημα να τα αναπαράγουμε σαν προσδοκίες στους επόμενους απο εμάς. Κανείς άλλος δε θα λύσει τους δικούς μας γόρδιους δεσμούς και κανένας δε θα υποφέρει περισσότερο απο τους επόμενους αν εναποθέσουμε πάνω τους τα δικά μας βάρη.
Δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να αναλογιστούν ως ξεχωριστές οντότητες , αυθύπαρκτες και ασυνεχείς κατα μία έννοια τη διαδοχή τους.
Η μητέρα μου συνηθίζει να λέει οτι προορισμός της γυναίκας είναι να γίνει μητέρα, γιατι μόνο τότε καταλαβαίνει την αξία της ύπαρξής της. Πειράζει που αυτό εμένα μου ακούγεται εγωιστικό; Γιατι το θέμα δεν είναι να γίνει κάποια γυναίκα μάνα. Αλλά τι μάνα θα γίνει! Και πέρα της μητρότητας, τι γονιός και άνθρωπος θα είναι! Πως θα αφήνει το παιδί να είναι παιδί, τι βάσεις θα του δώσει. Η φύση μας έχει προικίσει με τα ανάλογα ένστικτα και φίλτρα, αλλά ειναι αρκετά και εμείς ανάλογα ικανοί να μη τα ανακατέψουμε στην προσπάθεια να παρέχουμε και να μην είμαστε υπερπροστατευικοί ή αντίθετα απόντες στις παιδικές αγωνίες. Ρητορικά ερωτήματα που ο κύκλος της ζωής απαντάει...