Επι τόπου...Μονεμβασιάς το ανάγνωσμα 1
Ώρα. Χώρα. Τώρα. Στενόχωρα!
Τσακισμένες καρδιές. Πεταμένα φτερά. Πεσμένα φύλλα. Διπλωμένα στα τέσσερα. Σέρνονται θά λεγες πάνω τους οι λέξεις, που εσύ διάλεξες και όσο και αν προσπαθούν δεν αποδίδουν τους πόνους, τους χρόνους, τους μόχθους και τις θυσίες.
Το μολύβι χαράζει το χαρτί, όπως ο ήλιος το ξημέρωμα. Μια σιγουριά, μια αβεβαιότητα.
Όλα καλά θα πάνε. Όλα είναι καλύτερα. Όλα λένε καλημέρα με το τρόπο τους. Το κύμα έχει καταλαγιάσει. Ο θόρυβος είναι ο ίδιος μα φτάνει πια τόσο διαφορετικός. Ήρεμη δύναμη ο παφλασμός μετά τη βροχή, όπως ο κτύπος της καρδιάς μετα την έντονη συγκίνηση.
Η μύγα μέσα στο ποτήρι έχει παγιδευτεί. Προσπαθεί να βγεί. Κολάει στα γυάλινα τοιχώματα. Απλώνω το χέρι, τη διώχνω. Η μύγα είμαι εγώ και το ποτήρι η καθημερινότητα, το γυαλί οι υποχρεώσεις...Χαμένη στις επιλογές!
Τα χέρια στις τσέπες. Δεν ανοίγουν σε αγκαλιά, δε κρατούν άλλα χέρια, δε κρατούν μυστικά, μόνο αποστάσεις! Άλλες παγίδες!
Το νερό κυλάει, η άμμος αποτραβιέται και απομένει μια εικόνα θολή.
Θά'θελα να ήσουν εδώ, θά'θελα να ήμουν εκεί σε ένα άλλο τώρα, στο τώρα του μαζί. Όλα γίνονται για κάποιο σκοπό. Αυτός παίζει, αλλά εγώ ακόμα δε τον έχω βρεί. Τον ψυχανεμίζομαι. Απλόχερα η φύση μου τον δίνει. Με τα κύματά της, με το θρόισμα των φύλλων των δένδρων της, με το πέταγμα των φτερών που διστάζω να φορέσω απο φόβο. Νάτος πάλι! Ανασταλτικός παράγοντας και καταλύτης συναντά την ενοχή και μαζί διαμορφώνουν τις συμπληγάδες. Τους περιέχω και ας μη με χωράνε. Μαζί προχωράμε. Μου δείχνουν λάθος δρόμους και εγώ τους παίρνω. Λάθος στροφή! Θα πάρει χρόνο η επιστροφή. Δεν πειράζει, αξίζει τουλάχιστον η διαδρομή! Καλή μουσική, παρέα,τσιγάρα και βενζίνη. Και απο τα λάθη μαθαίνω. Κυρίως απο αυτά! Σκαφτά με φτυάρια και αξίνες. Χαλάσματα, γκρεμίσματα, γή σκαμένη. Σε αυτή μπαίνουν τα θεμέλια, σε αυτή φυτεύονται οι σπόροι, τα δένδρα!
Προχώρα. Τώρα. Ήρθε η ώρα αυτή η χώρα να χωρέσει χωρίς να στενοχωρέσει...
Κι εγώ με χωράω, κουκίδα στο χάρτη. Αυτή τη φορά σε σωστό χάρτη θα βρώ κάποια άκρη!
Τσακισμένες καρδιές. Πεταμένα φτερά. Πεσμένα φύλλα. Διπλωμένα στα τέσσερα. Σέρνονται θά λεγες πάνω τους οι λέξεις, που εσύ διάλεξες και όσο και αν προσπαθούν δεν αποδίδουν τους πόνους, τους χρόνους, τους μόχθους και τις θυσίες.
Το μολύβι χαράζει το χαρτί, όπως ο ήλιος το ξημέρωμα. Μια σιγουριά, μια αβεβαιότητα.
Όλα καλά θα πάνε. Όλα είναι καλύτερα. Όλα λένε καλημέρα με το τρόπο τους. Το κύμα έχει καταλαγιάσει. Ο θόρυβος είναι ο ίδιος μα φτάνει πια τόσο διαφορετικός. Ήρεμη δύναμη ο παφλασμός μετά τη βροχή, όπως ο κτύπος της καρδιάς μετα την έντονη συγκίνηση.
Η μύγα μέσα στο ποτήρι έχει παγιδευτεί. Προσπαθεί να βγεί. Κολάει στα γυάλινα τοιχώματα. Απλώνω το χέρι, τη διώχνω. Η μύγα είμαι εγώ και το ποτήρι η καθημερινότητα, το γυαλί οι υποχρεώσεις...Χαμένη στις επιλογές!
Τα χέρια στις τσέπες. Δεν ανοίγουν σε αγκαλιά, δε κρατούν άλλα χέρια, δε κρατούν μυστικά, μόνο αποστάσεις! Άλλες παγίδες!
Το νερό κυλάει, η άμμος αποτραβιέται και απομένει μια εικόνα θολή.
Θά'θελα να ήσουν εδώ, θά'θελα να ήμουν εκεί σε ένα άλλο τώρα, στο τώρα του μαζί. Όλα γίνονται για κάποιο σκοπό. Αυτός παίζει, αλλά εγώ ακόμα δε τον έχω βρεί. Τον ψυχανεμίζομαι. Απλόχερα η φύση μου τον δίνει. Με τα κύματά της, με το θρόισμα των φύλλων των δένδρων της, με το πέταγμα των φτερών που διστάζω να φορέσω απο φόβο. Νάτος πάλι! Ανασταλτικός παράγοντας και καταλύτης συναντά την ενοχή και μαζί διαμορφώνουν τις συμπληγάδες. Τους περιέχω και ας μη με χωράνε. Μαζί προχωράμε. Μου δείχνουν λάθος δρόμους και εγώ τους παίρνω. Λάθος στροφή! Θα πάρει χρόνο η επιστροφή. Δεν πειράζει, αξίζει τουλάχιστον η διαδρομή! Καλή μουσική, παρέα,τσιγάρα και βενζίνη. Και απο τα λάθη μαθαίνω. Κυρίως απο αυτά! Σκαφτά με φτυάρια και αξίνες. Χαλάσματα, γκρεμίσματα, γή σκαμένη. Σε αυτή μπαίνουν τα θεμέλια, σε αυτή φυτεύονται οι σπόροι, τα δένδρα!
Προχώρα. Τώρα. Ήρθε η ώρα αυτή η χώρα να χωρέσει χωρίς να στενοχωρέσει...
Κι εγώ με χωράω, κουκίδα στο χάρτη. Αυτή τη φορά σε σωστό χάρτη θα βρώ κάποια άκρη!
Σχόλια