Ναυαγισμένο φεγγάρι
Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ...
Και στο κατώφλι παρουσιάζεται η πανσέληνος που σπάει κόκκαλα, τσακίζει ψέματα-αντιλήψεις, προσδοκίες και κούφια λόγια και επιχειρήματα. Οι ινδιάνοι είχαν μια διαφορετική προσέγγιση για το φεγγάρι. Τι κρίμα να μην είμαι ινδιάνος ούτε στα παιχνίδια πια. Τα φτερά δε σκεπάζουν το κεφάλι, δε φοριούνται στους ώμους και του Ίκαρου του έλιωσαν...
Στον ίδιο παρονομαστή! Αιχμάλωτοι στα ανείπωτα στη χώρα του τίποτα, όλα κινούνται ύποπτα. Δεν αντέχω άλλο τα επιρρήματα και τα ανώμαλα ρήματα. Αδιάφορη με αφήνουν οι κλίσεις τους και ανάπηρη οι λύσεις των προβλημάτων των άλλων. Δυστυχώς χάνω χρόνο περιμένωντας τη κατάλληλη στιγμή σε ακατάλληλους καιρούς και ανθρώπους. Ή μήπως όχι;
Μου χρωστούσα να ζήσω τέτοιες αντιφατικές καταστάσεις στα γυρίσματα των καιρών μου φαίνεται. Σα τον επίμονο κηπουρό αισθάνομαι να καλλιεργω στο κήπο τα σπάνια λουλούδια για να κάτσει έστω για μια στιγμή πάνω τους η πολύχρωμη πεταλούδα...Αξίζει, δεν αξίζει...Μου αξίζει, δε μου αξίζει...Μαδιέμαι σα τη μαργαρίτα...και ας μην υπάρχει το ρήμα στη μέση του φωνή, η πραγματικότητα άλλα μου δείχνει.
Η μέσα φωνή ουρλιάζει σε θέλω, δεν αντέχω να περιμένω άλλο να καταλάβεις. Δε ζητάω το αύριο, το μέλλον, το για πάντα. Θέλω το εδώ, το τώρα, το μαζί. Την ολοκληρωτική εξημέρωση, μέθεξη, μετουσίωση, υποταγή. Πιο πιεστική απο ποτέ κοντεύει να μου σπάσει τα μυνήγγια για να ακουστεί. Και εγώ ωραία; νέα; και εγκρατής! Αν μη τι άλλο κρατιέμαι απο τα μαλλιά μου, τα μυαλά μου, με τα δόντια και με τα χίλια στανιά. Με ακούς; Μπα κάνεις οτι δεν ακούς, με προσπερνάς. Και στο πέρασμα σου αιωρείται το χάδι που στην πεινασμένη μου ψυχή ακούγεται σαν υπόσχεση και προσδοκία μαζί.
Κάπως έτσι θα ήταν ο Οδυσσέας με τις σειρήνες. Η λύση μου θα είναι να δεθώ στο κατάρτι του πλοίου που βουλιάζει! Τι κρίμα που και ο δικός μου τιτανικός έχει φουγάρα και όχι κατάρτια! Καπνίστε ελεύθερα, όσο προλαβαίνετε...μετά θα χάσουμε και αυτή την πολυτέλεια της αυτοκαταστροφικής συνηθείας που κοστίζει στο κοινωνικο σύνολο!
Και όταν πάλι ξημερώσει τέτοια εικόνα θέλω να με ανταμώσει...


Σχόλια
Καλησπέρα!
Χαίρομαι που ξαναφύσηξες κι εδώ. Η πραγματικότητα είναι τόσο πεζή, που μάλλον της χρειάζεται μια ανάλογη αντιμετώπιση. Τώρα κατα πόσο ποιητικη είναι η προσέγγιση, μάλλον είναι θέμα παρήχησης και όχι παραχάραξης.
We keep on walking on narrow streets on our own.
And as we go along,
we describe the feelings and the view.
Noone else is necessarily to get along,
but then again the path is too long.
You never know...
1,618