Σκιερό κλάμα

Τα χέρια σε απελπισία. Στο κέντρο της πολύβουης και απρόσωπης πρωτεύουσας Παρασκευή βράδυ. Οι υπάλληλοι του μετρό απεργούν για τη νέα συλλογική σύμβαση. Κόσμος, κίνηση, ταλαιπωρία. Έτρεχα να πάρω το λεωφορείο μετά απο άλλη μια κουραστική εργάσιμη μέρα. Επιτέλους άλλη μια βδομάδα σχεδόν τελείωσε σκεφτόμουν. Βιαστικό βήμα, ακουστικά στα αυτιά για να μην ακούω τον εξωτερικό χαλασμό. Στρίβω στη γωνία...

Και έτσι όπως κλαίνε τα παιδιά καθόταν στο πεζούλι της καφετέριας. Στις ανοικτές παλάμες στηριγμένο το κεφάλι, γερμένο προς τα μπρός, χαμένη στις σκέψεις. Και αυτή κι εγώ... Θά 'χα προσπεράσει, το πιο εύκολο, όπως ακριβώς και οι υπόλοιποι. Τα μάτια όμως όχι, είχαν κολήσει. Κοντοστάθηκα, αυτή τη φορά όχι μπροστα σε βιτρίνα και μ'άκουσα:

"Είστε καλά;" Ρώτησα τη νεαρή κοπέλα χωρίς πρόσωπο, αφου δε το έβλεπα έτσι βυθισμένο όπως το είχε μέσα στα δάχτυλα. Κουτή ερώτηση σκέφτηκα αφού την είχα ήδη ξεστομίσει. Λές και περιμένα καταφατική απάντηση. Φυσικά απάντηση δεν πήρα. Τα πόδια μου δεν υπάκουγαν να με απομακρύνουν, αλλά ουτε και το στόμα που αυτοβούλως επανέλαβε την ερώτηση. Μα που βρίσκει τις λέξεις αναρωτήθηκα, αφού άλλη εντολή του δίνει ο εγκέφαλος!

Ίσως να ήταν το τελευταίο που περίμενε να της συμβεί μεσ'το κέντρο της Αθήνας.

Με πολύ κόπο σήκωσε το κεφάλι, σκούπισε βιαστικά τα τελευταία δάκρυα και με κοίταξε στα μάτια. Ευτυχώς, τρίτη και φαρμακερή φορά δε χρειάστηκε να ρωτήσει το στόμα.

Το άλλο στόμα χωρίς διάθεση και με πολύ πίκρα απάντησε:"Πονάω κοπέλα μου. Είμαι πληγωμένη σα γυναίκα. Στα μάτια φαινόταν η απογοήτευηση, η απελπισία, ταυτόχρονα όμως έβλεπες τον αιφνιδιασμό, τη ντροπή και την προσπάθεια αυτοελέγχου.

Αυθόρμητα και χαμογελαστά μου βγήκε απο το στόμα-αμάν αυτό το αυτόβουλο-η φράση που λέω στον εαυτό μου όταν καθρεφτίζονται τέτοια συναισθήματα στα μάτια του ειδώλου μου:"Όλα θα πάνε καλά!" Μαλακία σκέφτηκα είπα και βιάστηκα να ξεμακρύνω. Θα μπορούσα να κάτσω εκεί στο σκαλοπάτι δίπλα της, να πιούμε ένα καφέ, να την ακούσω. Αλλά βιαζόμουν να γυρίσω στο μικρόκοσμό μου, στο σπίτι μου, στις αυταπάτες μου. Να προλάβω το λεωφορείο, τις ρυτίδες, το χρόνο.

Δε ξέρω τι είναι προτιμότερο τελικά να προσπερνάς σα σκιά, ή να σταματάς σα σε φανάρι. Δε ξέρω αν ήταν αρκετό, έτσι όπως έγινε δε μου ήταν αρεστό. Δε ξέρω καν γιατι τό'κανα. Βέβαια όλα έχουν κάποιο λόγο που γίνονται. Άραγε ποιός είχε πιο μεγάλη ανάγκη και ποιός πραγματικά είπε τι...