Οι βοηθητικές ρόδες της χειμωνιάτικης βροχής...

Η εικόνα θολή. Όχι δε φταίει η καλοδεχούμενη βροχή, ούτε η μνήμη. Η υπαίτια είναι η λήψη, η μεθυσμένη αντίληψη του φωτογράφου. Πλέον η οικογενειακή φωτογραφία είναι ένα θολό γεγονός. Το αξιομνημόνευτό της στιγμής είναι το συναίσθημα. Και αυτό ήταν της ασύγκριτης χαράς! Επιτέλους τις είχα ξεφορτωθεί και αδιαφορούσα που δεν είχα τσουλήσει ούτε λίγο, σημασία είχε οτι πλέον καβαλούσα ένα ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες! Κι ας μην ήταν δικό μου αλλά του αδερφού μου, κι ας ήταν μόνο για τις ανάγκες της φωτογραφίας. Μεγάλωσα και εγώ λοιπόν και δεν είχα ανάγκη απο βοηθητικές ρόδες και άλλα τέτοια βοηθήματα στήριξης...ή έτσι νόμιζα!

Αυτή την εικόνα μου έφερε στο μυαλό ο μικρός που κυνηγούσε το ποδήλατο που είχε καβάλα τον αδερφό του και το φίλο του μάλλον. Λίγο παραδίπλα ο πατέρας του έβγαζε απο το δικό του ποδήλατο τις βοηθητικές ρόδες. Άλλος ένας που μεγάλωσε λοιπόν σκέφτηκα! Και τί θα καταλάβεις στο μέλλον και τι κατάλαβα κι εγώ μέχρι τώρα; Μάλλον οτι είναι πολύ πιο όμορφη η εποχή των βοηθητικών και αυτής της ανεμελιάς και οτι άδικα βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε!

Στη γωνία της Αίμωνος είναι το σχολείο. Ακριβώς λοξά απέναντι της η "μαύρη" τρύπα που η Νομαρχία Αθηνών διεκδικεί για τη μετεγκατάσταση των γραφείων της και οι κάτοικοι για να αποφύγουν τη κυκλοφοριακή επιβάρυνση που αυτό το γεγονός συνεπάγεται και για λόγους αποσυμφόρησης για σχολείο. Μάλιστα για αυτό το λόγο και για την υπεράσπιση των αρχαίων τις προάλλες έγινε η σχετική συναυλία με τους Θηβαίο και Τσακνή. Άντε να δούμε ποιά συμφέροντα θα επικρατήσουν και σε ποιο πιο βαθύ Βύθουλα θα βυθιστεί μια ήδη υποβαθμισμένη περιοχή του κέντρου της Αθήνας. Η εικόνα που ακολουθεί απεικονίζει το αίτημα αυτό φτιαγμένο σε ένα χάρτινο πανό των παιδιών. Κι αυτή η εικόνα θολή. Σε αυτό φταίει το αίσθημα της παντελής ανικανότητας της γράφοντος να διεκδικήσει για αυτά τα παιδιά όσα τους αξίζουν!

Και μετά έπιασε η βροχή...Αύριο το παιδικό και όχι μόνο αίτημα θα είναι μια χάρτινη μάζα μουλιασμένη και λασπωμένη. Κάπως έτσι και η καρδιά μου αυτές τις μέρες. Αναρρωτιέσαι πως μπορεί να λασπώνεται η καρδιά; Εύκολα, πολύ εύκολα! Όταν το σώμα που την προφυλάσει και την προστατεύει, ή έτσι υποτίθεται, την αφήνει έκθετη. Και αυτό όμως δε φταίει, έχει τις δικές του ανάγκες! Τί σημασία έχει που δε συμβαδίζουν με τις ανάγκες του σκοτεινού αντικειμένου του πόθου. Ας πρόσεχε και το σώμα και η καρδιά και ας έβαζε μυαλό!ΧΑΗΑΧΑ

Ειλικρινά ώρες ώρες νιώθω σα να παίζω στο θέατρο της Δευτέρας. Όχι απουσιάζει η υποκρισία, οπως απουσίαζε ολόκληρο το σαββατοκύριακο. Εδώ πρωταγωνιστούν άλλα ταλέντα. Αυτά των ιδανικά αυτόχειρων εραστών και της απόλυτης αυτοκαταστροφής. Δεν έχω πία εγωισμό. Να τον κάνω τί ακριβώς; Έτσι κι αλλιώς περισσεύει σ'όλους τους άλλους και είδαμε που τους οδηγεί! Επίσης δεν έχω πια φόβο. Και που είχα, με αποπροσανατόλιζε. Οι άλλοι που προσπαθούσαν να με αφυπνίσουν και να με προστατεύσουν για το καλό μου, μου τον καλιεργούσαν με όλο τους το δίκιο, αλλά αυτό το ζιζάνιο δεν ήταν αρκετό. Τέλος, δεν έχω πια ελπίδα. Αν επιβιώσω και απο αυτό θα μπορώ να λέω οτι στη ζωή μου όλα τα έζησα και όλα τα είδα. Μέχρι τότε που παρεμβάλεται το διάστημα της ζωής, της βροχής, της μοναξιάς και του πόνου μπορώ να ζώ στο κενό της ελευθερίας που αυτό το συναίσθημα της απόλυτης πτώσης χωρίς αλεξίπτωτο και άλλη προστασία μου εξασφαλίζει. Μαγκιά και βίωμα μου μάλλον, με τον ίδιο δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι οτι το απλαμβάνω! Ίσως έχει ξυπνήσει ο μαζοχισμός μέσα μου!

Εαυτέ μου σε αντιμετωπίζω σαν ίσος προς ίσο χωρίς φόβο και ελπίδα, αλλά με πολύ πάθος και γουστάρω που και οι δύο μας πονάμε απο το ίδιο λάθος. Καιρός δεν ήταν; Ο καιρός της βροχής του Νοεμβρίου θα μας εξαγνίσει. Δε το ελπίζω. Δε το φοβάμαι. Ειμαι σίγουρη μεσα στην αβεβαιότητα των επιλογών μας.