Αμυγδαλιές και ποιότητα ζωης

-Και πήγαμε βόλτα το σκύλο
στο πάρκο. Και μου ήρθε η επιφοίτηση
να τους ρωτήσω:"Παιδιά τι δένδρα είναι αυτά;"
-"Δεν ξέρουμε... ροδακινιές;" ήταν η ομόφωνη απάντηση που τα ανήψια μου έδωσαν, αφήνωντάς με εμβρόνητη.
-"Ποιά είναι τα πρώτα δένδρα που
ανθίζουν και μας λένε οτι ήρθε η άνοιξη;"
-"Ποιά είναι; Από ποιό γράμμα αρχίζουν;"
-"Απο άλφα"
-"Αροδακινιές;"
-"Ποιό είναι το δεύτερο γράμμα;"
-"Το μι"
-"Αμμμ...Μα καλά γιόγκα κάνουμε; Πού είμαστε στην Ινδία;"
Φυσικά παραιτήθηκα λέγωντας σε έντονο ύφος ΑΜΥΓΔΑΛΙΕΣ! Ενώ σκεφτόμουν το πόσο απομακρυσμένα είναι τα παιδιά των παιδότοπων, των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και των αθλοπαιδιών απο τη φύση, χωρίς τα ίδια να φταίνε στο παραμικρό. Αλλά δε συμβαίνει σε όλα τα παιδιά αυτό.
Θυμόμουν την περασμένη κυριακή τις φωνές που άκουγα πίσω απο το φράχτη του πάρκου. Ακούγονταν απο το μεγάφωνο του ντάτσουν. Πάλι οι τσιγγάνοι είχαν απο νωρίς αρχίσει το κυριακάτικο τους γλέντι. Τί ανάγκη έχουν; Όλο κι όλο αυτό που χρειάζονται είναι 3 ντάτσουν αντικρυστά, μουσική στη τσίτα απο ένα μεγάφωνο που αντι για τη κλασική φωνή που λέει: πατάτες αναπαραγάγει τη μουσική και το κέφι τους. Και όλα τα άλλα έρχονται... Οι παιδικές φωνές τραγουδούσαν τραγούδια του τόπου τους-Αλήθεια ποιός είναι ο τόπος τους;-Και το γλέντι κρατούσε γερά γέλια, φωνές, τραγούδι,χορός! Αυτοί τουλάχιστον ξερουν να γλεντάνε την άνοιξη μς τη ψυχή τους!





Τί κι αν το κουίζ δεν έπιασε; Τί κι αν τα περισσότερα δένδρα που βλέπαμε ήταν πασχαλιές; Και εμείς σαν παιδιά της πόλης είμαστε μακρυα απο τη φύση, αλλά παίξαμε και στις αλάνες...Τότε οι μεγάλοι δε φοβόντουσαν τόσο την εγκληματικότητα...Αλλά αυτα τα προστατευμένα παιδιά της γυάλας, τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς τους γονείς που έχουν υποχρεώσεις, πώς θα τα καταφέρουν; Με όπλο τους τις σαπουνόπερες και τα φουσκομένα μυαλά της εγχώριας σόουμπιζ. Γιατι αν η ερώτηση ειχε να κάνει με κάτι τέτοιο σίγουρα θα έπαιρνα μια απάντηση...