Μερφολογικά: comfortably numb...σε βολική παραισθησία

Ακρωτηριασμένα συναισθήματα. Απόλυτη ανυπαρξία πόνου… υποτιθέμενη! Βολικά αναίσθητος. Η ζωή κυλάει στις φλέβες ανεπαίσθητα, όπως το αίμα, αν κοπείς όμως θα αναβλύσει το καθημερινό σου ψέμα. Λεφτά, υποχρεώσεις, καύλες της στιγμής, ανούσιες εικόνες, ανταγωνισμοί, πράγματα που σου γεμίζουν το χρόνο και σου αδειάζουν τη ψυχή. Η παρηγοριά είναι τα σκυλίσια μάτια που σε κοιτάν με αυτά επικοινωνείς στη σκυλίσια σου ζωή. Αυτά σου θυμίζουν ότι χρωστάς να ξεχάσεις και να ξεπεράσεις για να συνεχίσεις. Για ποιόν και γιατί; Δε βρίσκεις το λόγο, το νόημα και έτσι συνεχίζεις να ακροβατείς στο σκοινί της αποτυχίας. Ανάβεις το ένα τσιγάρο πάνω στο άλλο. Η σκυλίσια καρδιά αντέχει πολλά! Μερικές φορές νομίζεις ότι σου μιλά με λόγια ανθρώπινα, απο αυτά που δε πληγώνουν. Ευτυχώς για να επικοινωνήσεις μαζί του δε χρειάζονται λέξεις, αρκούν τα νεύματα. Ακούει εντολές, όπως τα pc. Σε έχει του χεριού του και το απολαμβάνεις, τουλάχιστον αυτός εξαρτιέται από εσένα και το ξέρει… οπότε δε μπορεί παρά να σε αγαπάει χωρίς να σε αμφισβητεί. Δε θα δαγκώσει το χέρι που τον τρέφει, είναι εκπαιδευμένος.
Ο νόμος του Μέρφυ σου έχει αποδείξει ότι τη ζωή μπορείς να τη καταλάβεις κοιτάζοντας το παρελθόν, αλλά πρέπει να τη ζεις κοιτάζοντας το μέλλον. Ποιο μέλλον; Δεν υπάρχει. Ιδίως όταν ζεις το παρόν μηχανικά και νοσταλγείς το παρελθόν. Όταν δεν υπάρχει χώρος μέσα σου για όνειρα, για παραμύθια, για άλλων τις ανάσες. Ποια ήταν η τελευταία φορά που ανάσανες μέσα από ένα φιλί; Όχι για σένα, όχι για την εξουσία του φιλιού και του σώματος, αλλά για την ανάσα. Θυμάσαι; Προτιμάς να ξεχνάς γιατι πονάει να θυμάσαι τα υπόλοιπα που έχεις δομημένα πλέον μέσα σου. Οι απώλειες έχουν τη διάσταση των φαντασμάτων με εξαιρετικά βαριά τη σκιά τους μέσα σου, στο τώρα σου. Και όμως οι ρωγμές του είναι σου αυτές δε σε αφήνουν να ξεχάσεις το ανυπεράσπιστο του χαρακτήρα σου, δε κατάφερες να τις σώσεις. Καλά καλά δε κατάφερες, ούτε καταφέρνεις να σώσεις τον εαυτό σου...
Και έτσι συνεχίζεις μηχανικά να αναπνέεις το καπνό των αναμνήσεων: τότε που όλα ήταν απλά… είχα φίλους δίπλα μου, τον άνθρωπό μου, χαμογελούσα… τώρα που χώρος;
Είμαι απλά αυτοσαρκαστικός, καυστικός, κυνικός… πάνω από όλα εγώ… πάνω από όλα comfortably numb.(Pik Floyd)
Stay (that way) Faraway So Close! (U2)