Φτου ξελευθερία για όλους!

Εχω βαρεθεί να μιλάω για σένα...Με εχεις κουράσει, αλλά είναι αναπόφευκτο, όσο και επιβεβλημένο! Απο τι μη με ρωτήσεις, δεν είναι εσωτερική ανάγκη. Μάλλον ξόρκι και εξορκισμός..!
Τελευταία,σε συναντάω παντού, στα μάτια που με αντικρύζουν και δε θέλω να σε περιέχουν. Στα μάτια που θά θελα να είναι γεμάτα απο φώς και ελπίδα και εσυ εκεί, να ανατρέπεις τα πάντα. Να τρέφεις, να ανατρέφεις και να ανατρέφεσαι όποιον συναναστρέφεσαι. Σε μισώ! Αυτό το απόλυτο συναίσθημα γεννάς μέσα μου...ΦΟΒΕ ΣΕ ΜΙΣΩ. Και εσυ πανταχού παρόν. Στην αβεβαιότητα και στην ανασφάλεια που γεννάς και στους σπόρους σου θεριεύει αυτό το ύφος και το μίσος σα δάσος χωρίς ξέφωτο...
Και όμως ανασαίνω...έστω και με δυσκολία...μέσα απο τις δυσκολίες και τα εμπόδια. Ξέρω να αγωνίζομαι, ξέρω να στέκομαι στα πόδια μου, στα δικά μου πόδια χωρίς εξαρτήσεις και δεκανίκια. Και είμαι ευτυχής να σε αντικρύζω σαν ίσος προς ίσον σε κοιτάω στα μάτια των άλλων που νοιάζομαι, αλλά δε σου αφήνω χώρο στον καθρέφτη μου δεν υπάρχεις! Φιλαράκο φόβε, την πάτησες. Δε με έχεις και δε σε έχω...όχι πιά. Και αυτό για μένα είναι καίριο. Γιατι μόνο έτσι θα μπορούν και οι άλλοι να δούν οτι νικιέσαι...
Μακάρι να μπορέσουν να κάνουν το βήμα να βγούν απο την πυραμίδα οπου σα μούμιες έχουν δεθει με τους επιδέσμους σου για να εξυγιάνουν τα παλιά τραύματα που άφησες στις ψυχές τους.
Όλο και όλο αυτό που μπορώ να προτάξω σαν ασπίδα είναι η αγάπη. Κάνω χώρο μέσα μου και γύρω μου για την αγάπη...Και ξέρω οτι είναι αρκετό.
Αγαπώ το χρόνο που περνά, τις ρυτίδες και τις πληγές που αφήνει πίσω. Κοιτάω όμως μπροστά, γιατι μόνο όταν κοιτάς το στόχο μπορείς να τον φτάσεις...Και στόχος μου είναι...αυτό το άδηλο που μέσα στη θολούρα φαντάζει τόσο μεγάλο μπροστά μου. Και είναι και μέσα μου. Όταν καθοριστεί θα βρω και τις λέξεις να το εκφράσω. Τώρα πια απλά ξέρω οτι δε το φοβάμαι και τώρα πλέον εν πλήρει συνειδήσει γνωρίζω οτι μου αρκεί!