Ανυπάκουη ακοή
Μέρες που είναι θα κάνουμε μια σταδιακή αναφορά στις πέντε αισθήσεις.
Στα πλαίσια του τα στερνά τιμούν τα πρώτα θα αναφερθούμε παραδόξως αρχικά σε αυτή που μας αφήνει τελευταία, αλλά από την ανάποδη. Ανάποδοι άνθρωποι χειμώνα-καλοκαίρι!
Εικόνα διαρκείας: Ο πατέρας μου φεύγει.
Προκειμένου να μην πιάνει κρεββάτι σε νοσοκομείο που θα ωφελούσε μια άλλη ζωή και να μη βασανίζεται ποικιλοτρόπως αφού η κλινική του εικόνα ήταν προδεδικασμένη, καταλήξαμε ότι ήταν καλύτερα να φύγει στο σπίτι του. Γύρω από το κρεββάτι είναι η οικογένεια στο περίπου. Η μητέρα μου που δεν αντέχει να βλέπει σε αυτή την κατάσταση τον σύντροφό της, μπαινοβγαίνει. Δίπλα στο προσκέφαλο του κάθεται η μεγαλύτερη κατά δύο χρόνια αδερφή του. Μην ξέροντας τι να κάνει και μετά από δική μας προτροπή, του διηγείται ιστορίες από την παιδική τους ηλικία. Τα δύσκολα μετά- κατοχικά χρόνια που όμως εστίαζαν με την αθωότητα την παιδική στην ελπίδα.
Στο δωμάτιο κυριαρχεί η σπασμένη της φωνή και ο ρυθμός της αναπνοής του: ρόγχος- ρόγχος- ανάποδο σφύριγμα αντί για ανάσα. Να τα μετράς να τα ξανά μετράς και να σκέφτεσαι δεν προλάβαμε να τα πούμε όλα!
Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε, δεν έχει και σημασία, αλλά ενώ ήμουν χαμένη μέσα στις σκέψεις μου, ξαφνικά αντιλήφθηκα ότι ο ρυθμός άλλαξε. Από το πουθενά, ο πατέρας μου είχε αρχίσει να αναπνέει φυσιολογικά. Παράλληλα χαμογελούσε και κοιτούσε πάνω από εμάς. Δεν ξέρω αν ήταν ιδέα μου, αλλά ξαφνικά ένιωσα μια ζεστή αύρα πάνω και γύρω μου να κατακλύζει το δωμάτιο. Προσπάθησα να ακολουθήσω το βλέμμα του, αλλά τα μάτια μου που διψούσαν για μια ακόμα δική του ματιά δεν υπάκουσαν παρά μόνο στιγμιαία και δεν είδα ότι έβλεπε. Άπληστα ξαναγύρισα και τον κοίταξα να χαμογελάει για τελευταία φορά. Ένας ρόγχος παρατεταμένος, ένας συριγμός ανάλογος και ήρθε η συνάντηση με το τέλος. Η κραυγή της θείας μου που τραβώντας τα μαλλιά της του φώναξε:" Που πας και μας αφήνεις;" μας επανάφερε όλους σε τάξη. Στην τελευταία πράξη. Δεν ξέρω που άντλησα το θράσος και της είπα: " Σταμάτα, άστον!" Ο μπαμπάς μου σε σύγχυση ξανάνοιξε τα μάτια, ένας αναστεναγμός-αναπνοή. Η μαμά μου του φιλούσε τα μαλλιά και το κούτελο, τα αδέρφια μου ο καθένας τους είχε πάρει και φιλούσε από ένα χέρι και εγώ αγκαλιάζοντας τα πόδια, λέγαμε όλα θα είναι εντάξει πήγαινε μην ανησυχείς και έτσι και έγινε. Και έτσι καθησυχαστικά με μια τελευταία ανάσα ξεφύσημα έφυγε. Βρήκε την ησυχία του!
Ποτέ δεν κατάλαβα τους λόγους για τους οποίους όλοι συνηθίζουμε να γεμίζουμε τη σιωπή με λόγια του αέρα από το να την απολαμβάνουμε. Η ησυχία έχει μια υπόσταση μαγική, αντίστοιχη της θάλασσας. Μάλλον γιατί με την πυξίδα της ταξιδεύεις στα ουσιαστικά και απορρίπτεις τα επίθετα. Ίσως γιατί της λείπει αυτή η υπερβολή που συνηθίζουμε να μας περιβάλει αντί της ουσίας.
Μόλις χθες το κατάλαβα βλέποντας τυχαία το βίντεο που ακολουθεί. Ποτέ δεν ξέρεις από που θα σου έρθει. Από Ισπανία μεριά λοιπόν και από τον αντίστοιχο διαγωνισμό ταλέντων. Ποιος να το έλεγε;!
Δε μιλάω ισπανικά, αλλά από τα λίγα που κατάλαβα μια εκ γενετής κωφή που αγαπάει τη μουσική συμμετείχε στον παραπάνω διαγωνισμό ερμηνεύοντας στη νοηματική γλώσσα το αγαπημένο της τραγούδι. Θα μου πεις, ο θρίαμβος του μάρκετινγκ είχε ως αποτέλεσμα ο πρώτος τραγουδιστής του συγκεκριμένου τραγουδιού που το έκανε επιτυχία στη χώρα του, να την καλέσει σε συναυλία του να το ερμηνεύσουν μαζί. ένα κοινότυπο τραγούδι, χωρίς ίσως τα απαραίτητα πολύ βαθιά νοήματα.
Θα σου πω ξεπέρασε το, άκου, δες και νιώσε με την ψυχή σου, πως τα λόγια ξεπερνούν το φράγμα της μη κατανόησης, όταν οι δονήσεις και το συναίσθημα δε θέλει διερμηνέα, θέλει τεντωμένα αυτιά και δεχτικές ψυχές στην αγκαλιά του ήχου.
https://www.youtube.com/watch?v=EAlAPzNTBH8
Στα πλαίσια του τα στερνά τιμούν τα πρώτα θα αναφερθούμε παραδόξως αρχικά σε αυτή που μας αφήνει τελευταία, αλλά από την ανάποδη. Ανάποδοι άνθρωποι χειμώνα-καλοκαίρι!
Εικόνα διαρκείας: Ο πατέρας μου φεύγει.
Προκειμένου να μην πιάνει κρεββάτι σε νοσοκομείο που θα ωφελούσε μια άλλη ζωή και να μη βασανίζεται ποικιλοτρόπως αφού η κλινική του εικόνα ήταν προδεδικασμένη, καταλήξαμε ότι ήταν καλύτερα να φύγει στο σπίτι του. Γύρω από το κρεββάτι είναι η οικογένεια στο περίπου. Η μητέρα μου που δεν αντέχει να βλέπει σε αυτή την κατάσταση τον σύντροφό της, μπαινοβγαίνει. Δίπλα στο προσκέφαλο του κάθεται η μεγαλύτερη κατά δύο χρόνια αδερφή του. Μην ξέροντας τι να κάνει και μετά από δική μας προτροπή, του διηγείται ιστορίες από την παιδική τους ηλικία. Τα δύσκολα μετά- κατοχικά χρόνια που όμως εστίαζαν με την αθωότητα την παιδική στην ελπίδα.
Στο δωμάτιο κυριαρχεί η σπασμένη της φωνή και ο ρυθμός της αναπνοής του: ρόγχος- ρόγχος- ανάποδο σφύριγμα αντί για ανάσα. Να τα μετράς να τα ξανά μετράς και να σκέφτεσαι δεν προλάβαμε να τα πούμε όλα!
Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε, δεν έχει και σημασία, αλλά ενώ ήμουν χαμένη μέσα στις σκέψεις μου, ξαφνικά αντιλήφθηκα ότι ο ρυθμός άλλαξε. Από το πουθενά, ο πατέρας μου είχε αρχίσει να αναπνέει φυσιολογικά. Παράλληλα χαμογελούσε και κοιτούσε πάνω από εμάς. Δεν ξέρω αν ήταν ιδέα μου, αλλά ξαφνικά ένιωσα μια ζεστή αύρα πάνω και γύρω μου να κατακλύζει το δωμάτιο. Προσπάθησα να ακολουθήσω το βλέμμα του, αλλά τα μάτια μου που διψούσαν για μια ακόμα δική του ματιά δεν υπάκουσαν παρά μόνο στιγμιαία και δεν είδα ότι έβλεπε. Άπληστα ξαναγύρισα και τον κοίταξα να χαμογελάει για τελευταία φορά. Ένας ρόγχος παρατεταμένος, ένας συριγμός ανάλογος και ήρθε η συνάντηση με το τέλος. Η κραυγή της θείας μου που τραβώντας τα μαλλιά της του φώναξε:" Που πας και μας αφήνεις;" μας επανάφερε όλους σε τάξη. Στην τελευταία πράξη. Δεν ξέρω που άντλησα το θράσος και της είπα: " Σταμάτα, άστον!" Ο μπαμπάς μου σε σύγχυση ξανάνοιξε τα μάτια, ένας αναστεναγμός-αναπνοή. Η μαμά μου του φιλούσε τα μαλλιά και το κούτελο, τα αδέρφια μου ο καθένας τους είχε πάρει και φιλούσε από ένα χέρι και εγώ αγκαλιάζοντας τα πόδια, λέγαμε όλα θα είναι εντάξει πήγαινε μην ανησυχείς και έτσι και έγινε. Και έτσι καθησυχαστικά με μια τελευταία ανάσα ξεφύσημα έφυγε. Βρήκε την ησυχία του!
Ποτέ δεν κατάλαβα τους λόγους για τους οποίους όλοι συνηθίζουμε να γεμίζουμε τη σιωπή με λόγια του αέρα από το να την απολαμβάνουμε. Η ησυχία έχει μια υπόσταση μαγική, αντίστοιχη της θάλασσας. Μάλλον γιατί με την πυξίδα της ταξιδεύεις στα ουσιαστικά και απορρίπτεις τα επίθετα. Ίσως γιατί της λείπει αυτή η υπερβολή που συνηθίζουμε να μας περιβάλει αντί της ουσίας.
Μόλις χθες το κατάλαβα βλέποντας τυχαία το βίντεο που ακολουθεί. Ποτέ δεν ξέρεις από που θα σου έρθει. Από Ισπανία μεριά λοιπόν και από τον αντίστοιχο διαγωνισμό ταλέντων. Ποιος να το έλεγε;!
Δε μιλάω ισπανικά, αλλά από τα λίγα που κατάλαβα μια εκ γενετής κωφή που αγαπάει τη μουσική συμμετείχε στον παραπάνω διαγωνισμό ερμηνεύοντας στη νοηματική γλώσσα το αγαπημένο της τραγούδι. Θα μου πεις, ο θρίαμβος του μάρκετινγκ είχε ως αποτέλεσμα ο πρώτος τραγουδιστής του συγκεκριμένου τραγουδιού που το έκανε επιτυχία στη χώρα του, να την καλέσει σε συναυλία του να το ερμηνεύσουν μαζί. ένα κοινότυπο τραγούδι, χωρίς ίσως τα απαραίτητα πολύ βαθιά νοήματα.
Θα σου πω ξεπέρασε το, άκου, δες και νιώσε με την ψυχή σου, πως τα λόγια ξεπερνούν το φράγμα της μη κατανόησης, όταν οι δονήσεις και το συναίσθημα δε θέλει διερμηνέα, θέλει τεντωμένα αυτιά και δεχτικές ψυχές στην αγκαλιά του ήχου.
https://www.youtube.com/watch?v=EAlAPzNTBH8
Σχόλια