Στο ξέχειλο ποτήρι...
Γλώσσα που κόκαλα δεν έχεις κι όμως το αναγνωστικό μας έγραφε ότι τσακίζεις. Γλώσσα που σαν όργανο σε χρησιμοποιούμε κατ' όπως μας συμφέρει. Γλώσσα εσύ που σαν κινείσαι δεν υπολογίζεις, γλώσσα εσύ που μπορείς και προδίδεις. Γλώσσα εσύ που στο βωμό σου ζητημάτων ανάλογων έχεις χαράξει την πορεία και την ιστορία. Γλώσσα εσύ που στη Βαβέλ της καθημερινότητάς μας κρατάς τη γείωση, καταφέρνεις ακόμα να διαχωρίζεις τις γεύσεις σε γλυκό και αλμυρό, ξινό, πικρό;
Αναρωτιέμαι αν οι γευστικοί κάλυκες σου εξακολουθούν να έχουν τη δυνατότητα της διάκρισης της οξύτητας και σου παρέχουν την πολυτέλεια της απόλαυσης στην εποχή της ξέφρενης ταχύτητας. Αν η οδός προς το στομάχι είναι ακόμα ανοιχτή και προειδοποιεί για το τι περιμένει να χωνευτεί. Ή καταβροχθίζεις ποσότητες σε εναλλαγή για παράδειγμα αλμυρού-γλυκού, και σαν γλάρος σχεδόν κατεβάζεις αμάσητο και μένει αχώνευτο ότι βρίσκεις μπροστά σου ανεξάρτητα από την ποιότητα; Και κατ' επέκταση, αν αυτό γίνεται σε όλους τους τομείς της ζωής σου ή το περιορίζεις; Και μη νομίζεις, αυτό το ερώτημα το απευθύνω καταρχήν στο είδωλο που βλέπω στο σπασμένο καθρέφτη.
Μου αρέσει να παρατηρώ, με την έννοια του να χαζεύω. Έχω την αίσθηση ότι αυτή θα είναι η τελευταία πολυτέλεια που θα μου στερήσω. Ιδιαίτερα μου αρέσει να παρατηρώ τα ζώα και τα μωρά. Με τρελαίνει να τα βλέπω όταν τρώνε και τους αλλάζεις την τροφή και κατά συνέπεια τη γεύση. Τότε φαίνεται η σημασία της ουσίας της. Στις αντιδράσεις!
Αλλά η δράση, ευτυχώς προηγείται της αντίδρασης και δεν πιστεύω ότι θα άλλαζα με κάτι τη γεύση του φιλιού. Εκτός και αν έχει προηγηθεί η καταβρόχθιση σκορδαλιάς ή αυγού! Υπάρχουν και όρια! Το όριο της γλυκόπικρης γεύσης ενός χωρισμού για παράδειγμα. Όλα εξαρτιόνται από την σκοπιά! Αλλά πριν το θέμα είναι τι έχει προηγηθεί... Κοντολογίς, αρκεί να μη φτάνουν σε αυτό που βγαίνει ξινό, αν είναι παρακαλετό για τους επαΐοντες!
Συνήθως το πρώτο φιλί της αβεβαιότητας και της προσμονής προηγείται αυτού του πεταχτού της συνήθειας ή της επιβεβαίωσης, όπως και αυτού του τελευταίου(;) της προδοσίας.
Ο Χριστός για εκείνους που τον πιστεύουν, προδόθηκε με ένα φιλί ενώ πριν είπε :
Ο Σωκράτης αν και θα μπορούσε να το αποφύγει ήπιε το κώνειο συνεπής στις αρχές του.
Τα πικρά ποτήρια, όσοι από εμάς γνωρίζουμε ότι είναι πικρά, προσπαθούμε να τα αποφύγουμε. Το αν τα διακρίνουμε εγκαίρως και αν τα καταφέρνουμε ή όχι, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο! Αλλά, σε γενικές γραμμές φαντάζομαι γινόμαστε παραδείγματα προς αποφυγή, όταν το θέμα έρχεται στην πίκρα.
Εκτός και αν πρόκειται για καφέ. Παρόλο που υποτίθεται ότι οι παρανοϊκοί προτιμούν τον καφέ πικρό, λέγεται ότι για να καταλάβεις το χαρμάνι πρέπει να τον πίνεις σκέτο. Τυχαία δε θεωρώ την σύγχυση του πικρού και του σκέτου!
Όπως κι αν έχει το θέμα της γεύσης είναι εντελώς προσωπική υπόθεση. Ίσως μιλάμε και για την πιο εξατομικευμένης αντίληψης αίσθηση, που κατά καιρούς αλλάζει ανάλογα με τα γούστα.
Ίσως για αυτό δε θα μπορούσα να κλείσω διαφορετικά, παρά με αυτό που ακολουθεί!
https://www.youtube.com/watch?v=1SF_XpV8SeE
Αναρωτιέμαι αν οι γευστικοί κάλυκες σου εξακολουθούν να έχουν τη δυνατότητα της διάκρισης της οξύτητας και σου παρέχουν την πολυτέλεια της απόλαυσης στην εποχή της ξέφρενης ταχύτητας. Αν η οδός προς το στομάχι είναι ακόμα ανοιχτή και προειδοποιεί για το τι περιμένει να χωνευτεί. Ή καταβροχθίζεις ποσότητες σε εναλλαγή για παράδειγμα αλμυρού-γλυκού, και σαν γλάρος σχεδόν κατεβάζεις αμάσητο και μένει αχώνευτο ότι βρίσκεις μπροστά σου ανεξάρτητα από την ποιότητα; Και κατ' επέκταση, αν αυτό γίνεται σε όλους τους τομείς της ζωής σου ή το περιορίζεις; Και μη νομίζεις, αυτό το ερώτημα το απευθύνω καταρχήν στο είδωλο που βλέπω στο σπασμένο καθρέφτη.
Μου αρέσει να παρατηρώ, με την έννοια του να χαζεύω. Έχω την αίσθηση ότι αυτή θα είναι η τελευταία πολυτέλεια που θα μου στερήσω. Ιδιαίτερα μου αρέσει να παρατηρώ τα ζώα και τα μωρά. Με τρελαίνει να τα βλέπω όταν τρώνε και τους αλλάζεις την τροφή και κατά συνέπεια τη γεύση. Τότε φαίνεται η σημασία της ουσίας της. Στις αντιδράσεις!
Αλλά η δράση, ευτυχώς προηγείται της αντίδρασης και δεν πιστεύω ότι θα άλλαζα με κάτι τη γεύση του φιλιού. Εκτός και αν έχει προηγηθεί η καταβρόχθιση σκορδαλιάς ή αυγού! Υπάρχουν και όρια! Το όριο της γλυκόπικρης γεύσης ενός χωρισμού για παράδειγμα. Όλα εξαρτιόνται από την σκοπιά! Αλλά πριν το θέμα είναι τι έχει προηγηθεί... Κοντολογίς, αρκεί να μη φτάνουν σε αυτό που βγαίνει ξινό, αν είναι παρακαλετό για τους επαΐοντες!
Συνήθως το πρώτο φιλί της αβεβαιότητας και της προσμονής προηγείται αυτού του πεταχτού της συνήθειας ή της επιβεβαίωσης, όπως και αυτού του τελευταίου(;) της προδοσίας.
Ο Χριστός για εκείνους που τον πιστεύουν, προδόθηκε με ένα φιλί ενώ πριν είπε :
πάτερ μου, εἰ δυνατόν ἐστι, παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο·
πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ᾿ ὡς σύ
Ο Σωκράτης αν και θα μπορούσε να το αποφύγει ήπιε το κώνειο συνεπής στις αρχές του.
Τα πικρά ποτήρια, όσοι από εμάς γνωρίζουμε ότι είναι πικρά, προσπαθούμε να τα αποφύγουμε. Το αν τα διακρίνουμε εγκαίρως και αν τα καταφέρνουμε ή όχι, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο! Αλλά, σε γενικές γραμμές φαντάζομαι γινόμαστε παραδείγματα προς αποφυγή, όταν το θέμα έρχεται στην πίκρα.
Εκτός και αν πρόκειται για καφέ. Παρόλο που υποτίθεται ότι οι παρανοϊκοί προτιμούν τον καφέ πικρό, λέγεται ότι για να καταλάβεις το χαρμάνι πρέπει να τον πίνεις σκέτο. Τυχαία δε θεωρώ την σύγχυση του πικρού και του σκέτου!
Όπως κι αν έχει το θέμα της γεύσης είναι εντελώς προσωπική υπόθεση. Ίσως μιλάμε και για την πιο εξατομικευμένης αντίληψης αίσθηση, που κατά καιρούς αλλάζει ανάλογα με τα γούστα.
Ίσως για αυτό δε θα μπορούσα να κλείσω διαφορετικά, παρά με αυτό που ακολουθεί!
https://www.youtube.com/watch?v=1SF_XpV8SeE
Σχόλια