Τα βλέπω... τα ρέστα μου.

Αυτή η αίσθηση ήταν πάντα προβληματική. Ξέρεις πολλούς που ο καταρράκτης τους απάντησε στα μισά του δρόμου αν όχι του διαδρόμου; Κι όλα αυτά γιατί εσύ δεν ξέρεις πως είναι να είσαι όχι απλά μύωπας, αλλά υπερμύωπας! Μια που  ο αμφιβληστροειδής έχει αποφασίσει όχι απλά να σου κάνει την πλάκα της αντίστροφης αντανάκλασης, αλλά να μην είναι ιδανικά παχύς! Πράγμα που κατ' επέκταση σημαίνει το λέιζερ δεν αποτελεί την ενδεδειγμένη επιλογή και προκειμένου να μην κυκλοφορείς με τα πατομπούκαλα, κάνεις την εγχείρηση του καταρράκτη στα τριάντα!!

Ίσως, πιο εύστοχος χαρακτηρισμός θα ήταν η απατηλή αίσθηση.. Και ας μη σε λένε Θωμά και ας μην είναι ο μπάρμπα Τομ ή Σαμ μέλος της οικογένειας σου.

Και ας ήθελες απλά από τους πειρατές να ήσουν αυτός που όντας "κρεμασμένος" εκεί ψηλά, πρώτος θα φώναζες όταν έβλεπες πλοία εχθρικά ή πόσο μάλλον: "Στεριάαααα". Και στην έρημο η παιδεμένη ή εκπαιδευμένη ματιά σου θα εντόπιζε έγκαιρα την όαση!

Γεμίσαμε ερήμους με αμμόλοφους τα εγώ μας, πριν καν καταφέρουμε να βγούμε από το αυγό μας!

Και πόσο συμπτωματικό να είναι πια το γεγονός ότι το ρήμα της όρασης το ορώ έγινε η κατάληξη του κατηγορώ;! Στη χώρα που είναι κατηγορία από μόνη της λοιπόν, να μου δείξεις τις αποδείξεις, γιατί αν αγαπάς την Ελλάδα όχι απλά τις ζητάς, αλλά τις κοιτάς! Του τύπου για κοίτα με στα μάτια λοιπόν και εξηγήσου... Και από χώρα των θαυμάτων, κατάντησε η χώρα των θυμάτων χωρίς πια την Αλίκη. Οπότε και θύτης και θύμα είναι το ένα και το αυτό και όχι πια Εκείνος και Εκείνος!

Μιλώντας όμως για την χώρα του αυταπόδεικτου και των ευκόλως εννοούμενων που παραλείπονται από τους ευνοούμενους την ώρα του απόλυτου χαμού, δεν υποκύπτεις στον πειρασμό της διαύγειας!

Εκεί, όχι στο νότο, αλλά όπου η Περσεφόνη βλέπει και ζει τον χειρότερο της εφιάλτη, το φως με χαρακτηριστική αναίδεια αν όχι ιταμότητα χαράζει ακόμα σε έναν ουρανό που πασχίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις να μολύνουμε όσο περισσότερο μπορούμε, έτσι ώστε να καταστεί αδύνατον να είναι η Δήλος το πιο διαυγές σημείο του πλανήτη. Και είναι θέμα χρόνου το πότε θα τα καταφέρουμε. Αν σχετιζόταν με την καρεκλοκενταυροσύνη ένα είναι το σίγουρο, ότι η ταυτοποίηση των 10.119 αρχαιολογικών χώρων θα συγχεόταν με τα αποχωρητήρια!

Γιατί το πιο εύκολο πια είναι να αποχωρείς και να απορείς που η ματιά σου δεν αποχωρίζεται το σκοτάδι που την περιβάλλει πλέον καθημερινά. Για αυτό σου λέω: Δέσε μου τα μάτια. Όχι από βίτσιο, γιατί το να ζεις και  να βλέπεις την Αθήνα σήμερα πρέπει να είσαι και κάπου βιτσιόζος! Μπα ούτε από οιδιπόδειο σύμπλεγμα. Αλλά είναι που κάποιες στιγμές η μνήμη μπερδεύεται με το μνήμα και παίρνεις το νήμα από την αρχή και στο λαβύρινθο της η ματιά σου συναντά εικόνες άλλες που δε σε πληγώνουν...