Αφού..!
Πέταξε...
Πάρε-Δώσε. Νιώσε. Σώσε. Άγγιξε με. Χάιδεψε με. Νανούρισε με. Προστάτεψε με. Στήριξε με. Ανάστησέ με. Ελευθέρωσε με. Ψηλάφισε τα όνειρα μου. Ένωσε τα κομμάτια μου. Ακούμπησε τη μοναξιά μου. Δάμασε τα κύματα μου. Σκόρπισε (σ)την άμμο μου. Μάζεψε με. Ισορρόπησε με. Καθάρισε με από τις πληγές μου. Λύτρωσε με. Λύσε μου τα μάγια. Οδήγησε με. Βυθίσου μέσα μου. Εξουσίασε με. Λεηλάτησε με. Παραδώσου.
Αφήσου!
Σημείωση: Διαβάζεται από κάτω προς τα πάνω ή από πάνω προς τα κάτω(όπως προτιμάει ο καθένας)...Η αφή μας κάνει άνω κάτω αφού...
{Το καλό με τις ηλεκτρονικές καταχωρήσεις είναι ότι μπορείς να επανέρχεσαι και να τις ενημερώνεις.
Με τη συγκεκριμένη αίσθηση μπήκα σε πειρασμό και έπαιξα ένα παιχνίδι.
Επειδή ακριβώς τη συγκαταλέγω ως αρχική αν όχι πρωταρχική και επειδή δεν εξυπηρετείται από το συγκεκριμένο μέσο, αποφάσισα να εκτεθεί σε φάσεις.
Έβαλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου, για να δω πόσο θα τραβήξει και που θα με πάει.
Στην πρώτη της φάση εκτέθηκε κατά βάση με ρήματα και κάποια ουσιαστικά ζητούμενα στη μέση. Αυτό δε σημαίνει ότι ήταν ποίημα, αλλά η συνήθεια της ανάγνωσης, παρέπεμπε σε κάτι τέτοιο.
Μετά από λίγες μέρες έβαλα τη σημείωση ότι διαβάζεται πάνω-κάτω κατά το δοκούν και την ανάγκη . Στη τελευταία αυτή φάση, παίρνει τη μορφή που της ταιριάζει.
Απλά ελπίζω η ανάγνωση να ακολούθησε τις φάσεις και να μην έγινε μονοκοπανιάς κατόπιν, προκειμένου να προσέγγισε όσο πλησιέστερα γίνεται το στόχο.
Το πρότυπο μου ήταν η αλεπού του Μικρού Πρίγκηπα.
Και τώρα που ήρθε η ώρα για μέλι και κανέλα εξηγώ τη συνθήκη που είχε σκοπίμως παραληφθεί και προχωράω στο προ-κείμενο.}
Το δέρμα είναι ο πιο ευαίσθητος δέκτης. Αντιλαμβάνεται την αλλαγή για παράδειγμα των καιρικών συνθηκών και ανάλογα αντιδρά. Ανατριχιάζει, κοκκινίζει, ιδρώνει. Παράλληλα είναι και πομπός από τις προσλαμβάνουσες και την αναλυτική διεργασία του υπόλοιπου σώματος τα πρώτα δείγματα είναι τα δερματικά! Τυχαίο δε νομίζω...
Στα μωρά η πρώτη εκδήλωση κακομεταχείρισης είναι τα συγκάματα στους μεγάλους τα εξανθήματα.
Προσωπικά, θεωρώ στίχο-ευαγγέλιο το στίχο της Μαριανίνας Κριεζή:
¨"και άνθρωποι αχάιδευτοι με ράγισαν και μένα-ο κόσμος είναι αγάπη μου σκληρός-κανένας δε χαϊδεύει σαν και σένα"
Στις τυχαίες συναναστροφές ζητάμε συγνώμη αν κατά λάθος αγγίξουμε κάποιον. Και αυτό γιατί συνιστά παραβίαση προσωπικού χώρου. Ναι πρέπει να έχεις παραχωρήσει στον άλλο το δικαίωμα να σε ακουμπήσει στο ελάχιστο. Δεν ξέρω αν έχεις σταθεί μπροστά σε πάγκο λαϊκής ή σε παζάρι, το αγοραίο καταργεί αυτή τη συνθήκη. Και αυτό συμβαίνει και στις μέρες μας, απλά έχει άλλες μορφές το απρόσωπο τώρα συμβολίζεται από κλικαρίσματα, ποιος ξέρει τι μορφή θα έχει στο μέλλον. Μάλλον θα καταργηθεί ο προσωπικός χώρος και το προνόμιο της αφής θα είναι μίασμα.
Το άγγιγμα για να το δώσεις, για να το νιώσεις αν δε το έχεις πρώτα δεχτεί σα μωρό και σαν παιδί με χάδια, αγκαλιές και φιλιά από τους δικούς σου είναι δύσκολο να το επικοινωνήσεις. Και δυστυχώς δεν έχουν όλοι την ανάλογη τύχη. Σαν παιδιά βέβαια μας φιλούσαν και άσχετοι συγγενείς και με θυμάμαι να σκουπίζω το μάγουλο μου και να κοιτώ με δυσαρέσκεια έντονη στα όρια της σιχαμάρας.
Τα πρώτα μαθήματα στο χάδι μου τα έδωσαν τα ζώα. Όταν ήμουν μωρό, ο μεγάλος μου αδερφός είχε μία γάτα. Για κακή της τύχη, εγώ ως μωρό δε μπορούσα να κάνω τη διάκριση μεταξύ γάτας και γαϊδουριού. Αφού είδε και αποείδε ότι το νέο μέλος της οικογένειας που σέρνεται ξοπίσω της έχει βάλει σκοπό να τη λιώσει με το βάρος του για να της δείξει την αγάπη του, από ένστικτο καταλάβαινε ότι δεν είχε νόημα να το γρατζουνίσει, οπότε μετακόμισε πέντε σπίτια παρακάτω. Τρείς φορές τη γύρισαν και ξάναφυγε. Γιατί άραγε; Από τότε, στο σπίτι πάντα είχαμε σκύλο. Τουλάχιστον τα σκυλιά γαυγίζουν δυνατά προειδοποιητικά πριν γίνει οποιοδήποτε ελαφριάς μορφής κακό!
Από τους δασκάλους μου αυτούς έμαθα τα όρια. Οι άνθρωποι κατόπιν μου έμαθαν τα περιθώρια. Τα μαθήματα είναι σε εξέλιξη. Από τις παρατηρήσεις διορθώνεται κανείς. Τα εξελισσόμενα πειράματα δε γίνονται σε εργαστήρια και δοκιμαστικούς σωλήνες, οπότε διαφέρουν από δείγμα σε δείγμα.
Τα μέχρι τώρα συμπεράσματα έχουν ως εξής:
Για να χαϊδέψεις πρέπει να έχεις χαϊδευτεί.
Για να αγγίξεις βαθιά πρέπει να ακουμπήσεις την επιφάνεια και να βρεις το ράγισμα. Το μετά αφορά άλλη ενότητα.
Για να αγκαλιάσεις πρέπει να σου το επιτρέψουν οι συνθήκες εξοικείωσης. Κάθε αναφορά στα τυπικά είναι άσχετη και εκτός θέματος. Το ίδιο ισχύει και με τα φιλιά.
Για τα υπόλοιπα το αφήνω πάνω στον καθένα. Εμένα ως γνωστόν μου αρέσουν οι παρατηρήσεις... διορθώνομαι αφού!
ttps://www.youtube.com/watch?v=5oFeMzOynAk
Πάρε-Δώσε. Νιώσε. Σώσε. Άγγιξε με. Χάιδεψε με. Νανούρισε με. Προστάτεψε με. Στήριξε με. Ανάστησέ με. Ελευθέρωσε με. Ψηλάφισε τα όνειρα μου. Ένωσε τα κομμάτια μου. Ακούμπησε τη μοναξιά μου. Δάμασε τα κύματα μου. Σκόρπισε (σ)την άμμο μου. Μάζεψε με. Ισορρόπησε με. Καθάρισε με από τις πληγές μου. Λύτρωσε με. Λύσε μου τα μάγια. Οδήγησε με. Βυθίσου μέσα μου. Εξουσίασε με. Λεηλάτησε με. Παραδώσου.
Αφήσου!
Σημείωση: Διαβάζεται από κάτω προς τα πάνω ή από πάνω προς τα κάτω(όπως προτιμάει ο καθένας)...Η αφή μας κάνει άνω κάτω αφού...
{Το καλό με τις ηλεκτρονικές καταχωρήσεις είναι ότι μπορείς να επανέρχεσαι και να τις ενημερώνεις.
Με τη συγκεκριμένη αίσθηση μπήκα σε πειρασμό και έπαιξα ένα παιχνίδι.
Επειδή ακριβώς τη συγκαταλέγω ως αρχική αν όχι πρωταρχική και επειδή δεν εξυπηρετείται από το συγκεκριμένο μέσο, αποφάσισα να εκτεθεί σε φάσεις.
Έβαλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου, για να δω πόσο θα τραβήξει και που θα με πάει.
Στην πρώτη της φάση εκτέθηκε κατά βάση με ρήματα και κάποια ουσιαστικά ζητούμενα στη μέση. Αυτό δε σημαίνει ότι ήταν ποίημα, αλλά η συνήθεια της ανάγνωσης, παρέπεμπε σε κάτι τέτοιο.
Μετά από λίγες μέρες έβαλα τη σημείωση ότι διαβάζεται πάνω-κάτω κατά το δοκούν και την ανάγκη . Στη τελευταία αυτή φάση, παίρνει τη μορφή που της ταιριάζει.
Απλά ελπίζω η ανάγνωση να ακολούθησε τις φάσεις και να μην έγινε μονοκοπανιάς κατόπιν, προκειμένου να προσέγγισε όσο πλησιέστερα γίνεται το στόχο.
Το πρότυπο μου ήταν η αλεπού του Μικρού Πρίγκηπα.
Και τώρα που ήρθε η ώρα για μέλι και κανέλα εξηγώ τη συνθήκη που είχε σκοπίμως παραληφθεί και προχωράω στο προ-κείμενο.}
Το δέρμα είναι ο πιο ευαίσθητος δέκτης. Αντιλαμβάνεται την αλλαγή για παράδειγμα των καιρικών συνθηκών και ανάλογα αντιδρά. Ανατριχιάζει, κοκκινίζει, ιδρώνει. Παράλληλα είναι και πομπός από τις προσλαμβάνουσες και την αναλυτική διεργασία του υπόλοιπου σώματος τα πρώτα δείγματα είναι τα δερματικά! Τυχαίο δε νομίζω...
Στα μωρά η πρώτη εκδήλωση κακομεταχείρισης είναι τα συγκάματα στους μεγάλους τα εξανθήματα.
Προσωπικά, θεωρώ στίχο-ευαγγέλιο το στίχο της Μαριανίνας Κριεζή:
¨"και άνθρωποι αχάιδευτοι με ράγισαν και μένα-ο κόσμος είναι αγάπη μου σκληρός-κανένας δε χαϊδεύει σαν και σένα"
Στις τυχαίες συναναστροφές ζητάμε συγνώμη αν κατά λάθος αγγίξουμε κάποιον. Και αυτό γιατί συνιστά παραβίαση προσωπικού χώρου. Ναι πρέπει να έχεις παραχωρήσει στον άλλο το δικαίωμα να σε ακουμπήσει στο ελάχιστο. Δεν ξέρω αν έχεις σταθεί μπροστά σε πάγκο λαϊκής ή σε παζάρι, το αγοραίο καταργεί αυτή τη συνθήκη. Και αυτό συμβαίνει και στις μέρες μας, απλά έχει άλλες μορφές το απρόσωπο τώρα συμβολίζεται από κλικαρίσματα, ποιος ξέρει τι μορφή θα έχει στο μέλλον. Μάλλον θα καταργηθεί ο προσωπικός χώρος και το προνόμιο της αφής θα είναι μίασμα.
Το άγγιγμα για να το δώσεις, για να το νιώσεις αν δε το έχεις πρώτα δεχτεί σα μωρό και σαν παιδί με χάδια, αγκαλιές και φιλιά από τους δικούς σου είναι δύσκολο να το επικοινωνήσεις. Και δυστυχώς δεν έχουν όλοι την ανάλογη τύχη. Σαν παιδιά βέβαια μας φιλούσαν και άσχετοι συγγενείς και με θυμάμαι να σκουπίζω το μάγουλο μου και να κοιτώ με δυσαρέσκεια έντονη στα όρια της σιχαμάρας.
Τα πρώτα μαθήματα στο χάδι μου τα έδωσαν τα ζώα. Όταν ήμουν μωρό, ο μεγάλος μου αδερφός είχε μία γάτα. Για κακή της τύχη, εγώ ως μωρό δε μπορούσα να κάνω τη διάκριση μεταξύ γάτας και γαϊδουριού. Αφού είδε και αποείδε ότι το νέο μέλος της οικογένειας που σέρνεται ξοπίσω της έχει βάλει σκοπό να τη λιώσει με το βάρος του για να της δείξει την αγάπη του, από ένστικτο καταλάβαινε ότι δεν είχε νόημα να το γρατζουνίσει, οπότε μετακόμισε πέντε σπίτια παρακάτω. Τρείς φορές τη γύρισαν και ξάναφυγε. Γιατί άραγε; Από τότε, στο σπίτι πάντα είχαμε σκύλο. Τουλάχιστον τα σκυλιά γαυγίζουν δυνατά προειδοποιητικά πριν γίνει οποιοδήποτε ελαφριάς μορφής κακό!
Από τους δασκάλους μου αυτούς έμαθα τα όρια. Οι άνθρωποι κατόπιν μου έμαθαν τα περιθώρια. Τα μαθήματα είναι σε εξέλιξη. Από τις παρατηρήσεις διορθώνεται κανείς. Τα εξελισσόμενα πειράματα δε γίνονται σε εργαστήρια και δοκιμαστικούς σωλήνες, οπότε διαφέρουν από δείγμα σε δείγμα.
Τα μέχρι τώρα συμπεράσματα έχουν ως εξής:
Για να χαϊδέψεις πρέπει να έχεις χαϊδευτεί.
Για να αγγίξεις βαθιά πρέπει να ακουμπήσεις την επιφάνεια και να βρεις το ράγισμα. Το μετά αφορά άλλη ενότητα.
Για να αγκαλιάσεις πρέπει να σου το επιτρέψουν οι συνθήκες εξοικείωσης. Κάθε αναφορά στα τυπικά είναι άσχετη και εκτός θέματος. Το ίδιο ισχύει και με τα φιλιά.
Για τα υπόλοιπα το αφήνω πάνω στον καθένα. Εμένα ως γνωστόν μου αρέσουν οι παρατηρήσεις... διορθώνομαι αφού!
ttps://www.youtube.com/watch?v=5oFeMzOynAk
Σχόλια