ΟΚ
Όλοι έχουν έφεση στη τάξη. Όλοι οι άλλοι δηλαδή, εκτός από εμένα. Από μικρή φαινόμουνα ότι με την τάξη δε το έχω. Το θρανίο μου ήταν πάντα ανακατεμένος ο ερχόμενος, για αυτό καθόμουν κατά προτίμηση στο τέλος. Στο γραφείο μου, στο σπίτι γινόταν και γίνεται ένας χαμός. Στη δε τσάντα μου εκεί να δεις, ιδίως τώρα βρίσκεις ότι πιο μη αναμενόμενο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις που θα βρεθείς. Αποτέλεσμα: δε βάζω ποτέ τάξη στο χάος, γιατί τότε είναι που χάνω τη σειρά μου, βγαίνω έξω από τα νερά μου και δε μπορώ να λειτουργήσω. Χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου και έρχεται ο ουρανός καπάκι και προκειμένου να τον εμποδίσω να πέσει πάνω στα κεφάλια μας, για σιγουριά ξαναδημιουργώ ένα νέο χάος μεγαλύτερο αυτή τη φορά! Τότε και μόνο τότε, είμαι απόλυτα σίγουρη ότι τα έχω καταφέρει και αφήνω την ανάσα ανακούφισης να το επιβεβαιώσει! ΟΥΦ.
Όλα εντάξει aka OK!
Κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω ή λέω ακρωνύμια, μου έρχεται στο μυαλό το 1984 του Όργουελ και η πρόθεση αποκλειστικής χρήσης τους προκειμένου οι λέξεις να αποφορτιστούν από το όποιο συναισθηματικό βάρος τους καθιστώντας τους κάτοικους της χώρας πειθήνιους και διαχειρίσιμους. Λες και ο βιασμός της γλώσσας και της συνείδησης εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από αυτό!
Αν η επανάληψη είναι η μήτηρ πάσης μαθήσεως, ο πατέρας ποιος είναι;
Γιατί τεστ πατρότητας υπάρχει, το αντίστροφο που δε διαπραγματεύεται μάλλον αφορά το μητρικό φίλτρο. Και βέβαια όχι δεν είναι αυτό το μαγικό που είχε πέσει μέσα ο Οβελιξ και έπινε ο Αστεριξ. Πάντως, αξίζει να σημειωθεί ότι στις μέρες μας υπάρχουν κρούσματα ή παραδείγματα που αν μη τι άλλο παραπέμπουν στη Μήδεια.
Αλλά όποιος γνωρίζει, ξέρει ποια πραγματικά ήταν η φταίχτρα, η πρώτη υπαίτια, η πρώτη θνητή. Εκείνη που δόθηκε σα δώρο στον Επιμηθέα τον αδερφό του Προμηθέα, ως αντίποινα για την κλοπή της φωτιάς. Αυτή λοιπόν που έφερε κατ' ουσία και κατ' όνομα όλα τα δώρα των θεών, η Πανδώρα. Γιατί δεν ήταν άλλη που άνοιξε το πιθάρι που μετά χάρη ή εξαιτίας του Έρασμου επικράτησε σαν κουτί και απελευθέρωσε όλα τα δεινά, τις δυστυχίες και τις αρρώστιες στους θνητούς. Και ακόμα αναρρωτιούνται γιατί έμεινε μέσα του η ελπίδα σαν παρηγοριά να πεθαίνει πάντα τελευταία, ή σαν την καταδίκη; Τυφλές ελπίδες...
Έτσι λοιπόν ακριβώς όπως με την τάξη που πρωτοαναφέρθηκε και με τις ταμπέλες και τα κουτάκια, τα αρκτικόλεξα δε τα πάω καλά. Δε ταιριάζουμε, δε συμπεθεριάζουμε. Σύμπνοια δεν υπάρχει, μόνο σύγκρυο και ανατριχίλα. Η μεγάλη ανατριχίλα για να είμαστε πιο σαφείς αυτή πριν από κάθε δέσμευση και κατάργηση ανεξαρτησίας και ελευθερίας.
Η γυμνή ώρα...
https://www.youtube.com/watch?v=FDwkMvlv33w
Όλα εντάξει aka OK!
Κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω ή λέω ακρωνύμια, μου έρχεται στο μυαλό το 1984 του Όργουελ και η πρόθεση αποκλειστικής χρήσης τους προκειμένου οι λέξεις να αποφορτιστούν από το όποιο συναισθηματικό βάρος τους καθιστώντας τους κάτοικους της χώρας πειθήνιους και διαχειρίσιμους. Λες και ο βιασμός της γλώσσας και της συνείδησης εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από αυτό!
Αν η επανάληψη είναι η μήτηρ πάσης μαθήσεως, ο πατέρας ποιος είναι;
Γιατί τεστ πατρότητας υπάρχει, το αντίστροφο που δε διαπραγματεύεται μάλλον αφορά το μητρικό φίλτρο. Και βέβαια όχι δεν είναι αυτό το μαγικό που είχε πέσει μέσα ο Οβελιξ και έπινε ο Αστεριξ. Πάντως, αξίζει να σημειωθεί ότι στις μέρες μας υπάρχουν κρούσματα ή παραδείγματα που αν μη τι άλλο παραπέμπουν στη Μήδεια.
Αλλά όποιος γνωρίζει, ξέρει ποια πραγματικά ήταν η φταίχτρα, η πρώτη υπαίτια, η πρώτη θνητή. Εκείνη που δόθηκε σα δώρο στον Επιμηθέα τον αδερφό του Προμηθέα, ως αντίποινα για την κλοπή της φωτιάς. Αυτή λοιπόν που έφερε κατ' ουσία και κατ' όνομα όλα τα δώρα των θεών, η Πανδώρα. Γιατί δεν ήταν άλλη που άνοιξε το πιθάρι που μετά χάρη ή εξαιτίας του Έρασμου επικράτησε σαν κουτί και απελευθέρωσε όλα τα δεινά, τις δυστυχίες και τις αρρώστιες στους θνητούς. Και ακόμα αναρρωτιούνται γιατί έμεινε μέσα του η ελπίδα σαν παρηγοριά να πεθαίνει πάντα τελευταία, ή σαν την καταδίκη; Τυφλές ελπίδες...
Έτσι λοιπόν ακριβώς όπως με την τάξη που πρωτοαναφέρθηκε και με τις ταμπέλες και τα κουτάκια, τα αρκτικόλεξα δε τα πάω καλά. Δε ταιριάζουμε, δε συμπεθεριάζουμε. Σύμπνοια δεν υπάρχει, μόνο σύγκρυο και ανατριχίλα. Η μεγάλη ανατριχίλα για να είμαστε πιο σαφείς αυτή πριν από κάθε δέσμευση και κατάργηση ανεξαρτησίας και ελευθερίας.
Η γυμνή ώρα...
https://www.youtube.com/watch?v=FDwkMvlv33w
Σχόλια