Στα τυφλά
Από τη συνήθεια της πληκτρολόγησης έχω σχεδόν ξεχάσει να γράφω ευανάγνωστα για τους άλλους τουλάχιστον. Τις περισσότερες φορές με χρειάζονται για μεταφραστή των όσων έχουν αραδιαστεί πάνω στα χαρτιά Βέβαια να σημειωθεί ότι αυτό συμβαίνει και σε εμένα, αν έχει παρέλθει ένα εύλογο χρονικό διάστημα! Φυσικά, προσπαθώ να καταλάβω τα γραφόμενα από τα συμφραζόμενα. Αυτά τα ευνοούμενα νοήματα που εξυπακούονται. Χμ τότε εκεί χρειάζονται όχι επεξεργαστή κειμένων, αλλά αντιλήψεων! Γιατί είναι σα να μιλάμε τη νοηματική, αλλά σε άλλη γλώσσα. Αλήθεια εσύ ήξερες ότι υποδιαιρείται σε γλώσσες;.
Πόσο διαφορετικά καταγράφονται και εκλαμβάνονται τα γεγονότα από άνθρωπό σε άνθρωπο;! Δε μπορεί παρά να εξαρτάται από τις λεπτές αποχρώσεις των καταβολών και των πολιτιστικών και προσωπικών εμπειριών του καθενός. Αυτή η τόσο νοσηρή όσο και ανυπόστατη διαβεβαίωση της ενσυναίσθησης! Όχι ρε φίλε δεν καταλαβαίνεις τι περνάει ο άλλος. Γιατί δεν είναι μόνο ότι δεν έχεις κάνει ούτε ένα βήμα φορώντας τα παπούτσια του, βλέποντας τα πράγματα από το δικό του πρίσμα. Αλλά δεν έχεις δοκιμάσει να ζήσεις τα γεγονότα μέσα στο δικό του σώμα και δεν έχουν γίνει οι ίδιες χημικές αντιδράσεις μέσα στο είναι του μυαλού σου. Άρα, όση φαντασία και αν διαθέτεις, ακόμα και αν έχεις ζήσει ανάλογες καταστάσεις και από όση ανοιχτομυαλοσύνη και διεύρυνση οριζόντων και αν διακρίνεσαι, απλά είναι ακατανόητη ως αδιανόητη η στάση του άλλου. Πόσο μάλλον όταν συμβαίνει, ο άλλος να είσαι εσύ. Και παρόλο που αντιλαμβάνεσαι ότι δε μπορείς να αλλάξεις τις καταστάσεις, βουλιάζεις στο αδιέξοδο των σκέψεων σου, αν και συμμερίζεσαι τα τετριμμένα ότι η ζωή προχωράει μπροστά, η ύπαρξη σου νοηματοδοτείται από περασμένες καταστάσεις, βλέμματα, αγγίγματα και ανθρώπους.
Πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στη λογική και το παράλογο; Όσο αυτή του χρόνου.
Όλοι ξέρουμε ότι δε μπορούμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω, αλλά είναι και αυτοί που επιλέγουν γαλαρία, να μένουν στην ουσία πίσω. Όλοι θα δίναμε το είναι μας για να είμαστε στο χθες που ζήσαμε και αισθανόμασταν απόλυτα εμείς. Και ας μη το συνειδητοποιούσαμε τότε και ας το θεωρούσαμε δεδομένο σχεδόν μέχρι τη στιγμή που ήταν πια πολύ αργά. Στο σήμερα, το αυθαίρετο δε μένει αδιαίρετο. Άλλο το δεμένο εδώ και άλλο το δε μένω εδώ!
Σίγουρα υπάρχουν στιγμές, αν δεν είναι όλες οι ώρες, γιατί όλες οι ώρες δεν είναι ίδιες, που ζούμε το παρόν, αλλά ζούμε για τους άλλους και όχι για εμάς. Και αφήνουμε το χρόνο να κυλήσει και κάθε του σταγόνα αφήνει το σημάδι του πάνω μας, θες ρυτίδα, θες εκφύλιση αίσθησης; Αλλά στην ουσία απουσιάζουμε.
Είναι δίκαιο αυτό; Η απόδοση δικαιοσύνης για τον εαυτό μας είναι σα τα διόδια μιας μακρινής πορείας. Η τεχνολογία προχωράει και τώρα πληρώνονται αυτόματα και σε λίγο θα εξαρτώνται από τις διαδρομές μας. Αλλά δεν πληρώνονται αναδρομικά. Για να πληρώσεις στο ταμείο, πρέπει να πάρεις το δρόμο. Η πολυτέλεια της επιλογής είναι αν θα πάρεις τον μακρινό ή τον σύντομο δρόμο. Και ποτέ δε μπορείς να προεξοφλήσεις τις εκπλήξεις ή τη θέα που θα σε περιμένουν καθοδόν. Εκτός και αν καθοδηγείσαι από άλλους και οδηγείς στα τυφλά. Σε τέτοια περίπτωση, καλύτερα να μη βρεθείς στο δρόμο μου. ΜΠΟΥΜ!
https://www.youtube.com/watch?v=eu4JWG8G-JM
Πόσο διαφορετικά καταγράφονται και εκλαμβάνονται τα γεγονότα από άνθρωπό σε άνθρωπο;! Δε μπορεί παρά να εξαρτάται από τις λεπτές αποχρώσεις των καταβολών και των πολιτιστικών και προσωπικών εμπειριών του καθενός. Αυτή η τόσο νοσηρή όσο και ανυπόστατη διαβεβαίωση της ενσυναίσθησης! Όχι ρε φίλε δεν καταλαβαίνεις τι περνάει ο άλλος. Γιατί δεν είναι μόνο ότι δεν έχεις κάνει ούτε ένα βήμα φορώντας τα παπούτσια του, βλέποντας τα πράγματα από το δικό του πρίσμα. Αλλά δεν έχεις δοκιμάσει να ζήσεις τα γεγονότα μέσα στο δικό του σώμα και δεν έχουν γίνει οι ίδιες χημικές αντιδράσεις μέσα στο είναι του μυαλού σου. Άρα, όση φαντασία και αν διαθέτεις, ακόμα και αν έχεις ζήσει ανάλογες καταστάσεις και από όση ανοιχτομυαλοσύνη και διεύρυνση οριζόντων και αν διακρίνεσαι, απλά είναι ακατανόητη ως αδιανόητη η στάση του άλλου. Πόσο μάλλον όταν συμβαίνει, ο άλλος να είσαι εσύ. Και παρόλο που αντιλαμβάνεσαι ότι δε μπορείς να αλλάξεις τις καταστάσεις, βουλιάζεις στο αδιέξοδο των σκέψεων σου, αν και συμμερίζεσαι τα τετριμμένα ότι η ζωή προχωράει μπροστά, η ύπαρξη σου νοηματοδοτείται από περασμένες καταστάσεις, βλέμματα, αγγίγματα και ανθρώπους.
Πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στη λογική και το παράλογο; Όσο αυτή του χρόνου.
Όλοι ξέρουμε ότι δε μπορούμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω, αλλά είναι και αυτοί που επιλέγουν γαλαρία, να μένουν στην ουσία πίσω. Όλοι θα δίναμε το είναι μας για να είμαστε στο χθες που ζήσαμε και αισθανόμασταν απόλυτα εμείς. Και ας μη το συνειδητοποιούσαμε τότε και ας το θεωρούσαμε δεδομένο σχεδόν μέχρι τη στιγμή που ήταν πια πολύ αργά. Στο σήμερα, το αυθαίρετο δε μένει αδιαίρετο. Άλλο το δεμένο εδώ και άλλο το δε μένω εδώ!
Σίγουρα υπάρχουν στιγμές, αν δεν είναι όλες οι ώρες, γιατί όλες οι ώρες δεν είναι ίδιες, που ζούμε το παρόν, αλλά ζούμε για τους άλλους και όχι για εμάς. Και αφήνουμε το χρόνο να κυλήσει και κάθε του σταγόνα αφήνει το σημάδι του πάνω μας, θες ρυτίδα, θες εκφύλιση αίσθησης; Αλλά στην ουσία απουσιάζουμε.
Είναι δίκαιο αυτό; Η απόδοση δικαιοσύνης για τον εαυτό μας είναι σα τα διόδια μιας μακρινής πορείας. Η τεχνολογία προχωράει και τώρα πληρώνονται αυτόματα και σε λίγο θα εξαρτώνται από τις διαδρομές μας. Αλλά δεν πληρώνονται αναδρομικά. Για να πληρώσεις στο ταμείο, πρέπει να πάρεις το δρόμο. Η πολυτέλεια της επιλογής είναι αν θα πάρεις τον μακρινό ή τον σύντομο δρόμο. Και ποτέ δε μπορείς να προεξοφλήσεις τις εκπλήξεις ή τη θέα που θα σε περιμένουν καθοδόν. Εκτός και αν καθοδηγείσαι από άλλους και οδηγείς στα τυφλά. Σε τέτοια περίπτωση, καλύτερα να μη βρεθείς στο δρόμο μου. ΜΠΟΥΜ!
https://www.youtube.com/watch?v=eu4JWG8G-JM
Σχόλια