Ας είναι το εδώ

 

https://www.youtube.com/watch?v=HH3SwPe5Zhw

Τα χέρια μου βούτηξαν στο απόλυτο σκοτάδι του φρεατίου κρατώντας όσο γινόταν πιο σταθερή την κάμερα. Όλα στον αυτόματο και προσπαθούσα να πατήσω το κουμπί στα τυφλά. Δεν εστίαζα κάπου. Ούτε η φωτεινή κουκκίδα δε φαινόταν. Το πολύ πολύ η φωτογραφία να καεί, τι τα θες σκέφτηκα. Λες να είναι η ιστορία της ζωής μου; Κλικ ακούστηκε και να το αποτέλεσμα.

Δε θυμάμαι τα όνειρα μου. Θεωρώ τυχερούς όσοι μπορούν να τα ανακαλούν, γιατί τα θεωρώ μηνύματα από άλλες διαστάσεις. Ναι τα όνειρα είναι προστασία και σύνδεση. Τα αντιλαμβάνομαι κάπως σαν το συνεκτικό κρίκο με όσα θέλουν να πουν αυτοί που προηγήθηκαν και μας προσέχουν. Πραγματικά λυπάμαι που δε τα θυμάμαι. Μέχρι προ ημερών δηλαδή. Ποιος ξέρει γιατί, ξύπνησα και θυμόμουν την πέτρινη σκάλα, τη σκούρα θάλασσα, ένα τετραγωνισμένο αμάξι να ανεβαίνει ανάποδα την γλιστερή τσουλήθρα στην οποία είχαν μετατραπεί τα σκαλοπάτια, σαν κάτι να το τραβούσε προς τα πάνω και όταν έφτασε στο πλάτωμα, η σκάλα ξανάγινε και παρόλο που κάτι μου φώναζε να τα κατέβω ένα-ένα προς τα κάτω, εγώ δεν ήθελα και δε μπορούσα. Έμεινα εκεί να κοιτώ από ψηλά την πέτρινη σκάλα και τον ορίζοντα και να ψάχνω πίσω από τα σύννεφα το σημείο συνάντησης του ουρανού και της θάλασσας. Αισθανόμουν τον αέρα να μου χαϊδεύει τα μαλλιά, έτσι όπως είχα κάτσει στο καπό του θαλασσί αυτοκινήτου και είχα μια παράξενη ευφορία και ηρεμία που είχα χρόνια να αισθανθώ. Αυτά θυμάμαι. Μετά δεν υπήρχε, ούτε και πριν, μόνο η στιγμή εκείνη. Δεν ήθελα να ξυπνήσω. Όμως παρεμβλήθηκε η ζωή. Αλλά πλέον είχα καταλάβει όχι το όνειρο, αλλά το δρόμο, το μονοπάτι. Ο δρόμος μου είναι  να παραδεχτώ, να συγχωρήσω και να αγαπήσω τα λάθη μου. Να μη φοβάμαι τις ευάλωτες πτυχές μου και να τις αφήνω ορατές σε εμένα και στους άλλους. Και αν τις εκμεταλλευτούν, ας είναι. Ο καθένας φέρεται, όπως καταλαβαίνει. Να αποδεχτώ ότι όλοι έχουμε αδυναμίες, όλοι είμαστε τόσο το σκοτάδι, όσο και και φως, όλοι κάνουμε λάθη. Και πρώτη από όλους εγώ. Δε μπορώ ούτε να αλλάξω, ούτε να σώσω κάποιον άλλο εκτός από τον εαυτό μου. Και αυτό αξίζει να προσπαθήσω να διεκδικήσω μέσα από την ευαλωτότητα με κουράγιο τη χαρά, την αυθεντικότητα και τη δημιουργικότητα που σαν προοπτικές ανοίγονται μπροστά σε αυτό το μονοπάτι.

Και μετά γεννήθηκαν οι αμφιβολίες και οι φόβοι που έφεραν οι δεύτερες σκέψεις. Μια ζωή,  συνήθισα να θεωρώ ντροπή να δείχνει κανείς ότι έχει αδυναμίες. Αν φανείς τρωτός, τον τρως ή μάλλον σε τρώνε. Αυτό θες; με ρωτούσε μία από τις εσωτερικές φωνές. Λυπάμαι ή μάλλον χαίρομαι της απάντησα, αλλά για αλλαγή μάλλον θα επιλέξω να ξεχάσω να φοβάμαι. Δεν ξέρω, αλλά για αρχή πολλά ρήματα βρέθηκαν μαζεμένα σαν τα κρίματα τα απλωμένα. Τώρα έτσι όπως είναι τα πράγματα, κάθε φορά που γυρίζω από τη δουλειά, πλένω και απλώνω τη μάσκα που είμαι υποχρεωμένη να φοράω εκεί. Αλλά στο εδώ μου, δε μου χρειάζεται. Προσαρμογή λοιπόν και ανάλογα κάπου θα με βγάλει, κάτι θα μου μάθει, κάτι θα μου βγάλει. Ίσως στο εδώ που μου αξίζει και όχι στο εγώ που μου κοστίζει. 

https://www.youtube.com/watch?v=-FM6KmpvfMk

Και αν κάνεις λάθος; ξανακούστηκε πιο μακρινή αυτή τη φορά η ίδια εσωτερική φωνή. Ας ήτανε όλα τα λάθη μου να είναι αυτό το Ας είναι της απάντησα.  

https://www.youtube.com/watch?v=OOC5k1qAASE