Τα κάγκελα και η θέα
Να σας συστήσω τον Γκρίνυ. Όχι το όνομα του δεν προκύπτει από το γκρινιάρης, αλλά από το χρώμα των φτερών αγγλιστί. Ο Γκρίνυ λοιπόν, μάλλον αρχικά άνηκε σε κάποιον άλλο. Περίπου πριν από καμία δεκαετία, βρέθηκε να προσγειώνεται στο μπαλκόνι με αυτή τη θέα.
Μερικές φορές σκέφτομαι κοιτώντας τον, ότι δεν είναι ο μόνος που αισθάνεται ασφαλής πίσω από κάγκελα. Απλά τα κάγκελα που είναι δυσκολότερο να σπάσει κανείς, είναι αυτά της αντίληψης του. Πόσες φορές, αισθανόμαστε το χρέος να υπερασπιστούμε μέχρι εσχάτων τα πιστεύω μας, αντί να τα εκθέτουμε στην πρόκληση της αμφισβήτησής τους; Το αλάθητο του πάπα νομίζουμε ότι κατέχουμε, γιατί θέλουμε από κάπου να πιαστούμε. Θέλουμε τις δικές μας σταθερές. Ναι τις έχουμε ανάγκη, όπως ο Γκρίνυ τα κάγκελα του κλουβιού του. Πλέον η μόνη σταθερή άποψη που μπορώ να έχω είναι αυτή του Ηράκλειτου ότι δε μπορείς να μπεις δυο φορές στον ίδιο ποταμό, γιατί τα πάντα αλλάζουν. Και πρώτα από όλα εμείς, πόσο μάλλον τα νερά του ποταμού.
Και ναι για να αποδείξω το παραπάνω, επίτηδες έβαλα δυο φωτογραφίες της ίδιας θέας. Και δεν είναι μόνο η χρονική στιγμή που είναι διαφορετική με αποτέλεσμα, οι φωτοσκιάσεις και η αντίληψη των χρωμάτων να διαφέρει. Πέραν αυτού, τόσο το βάθος, όσο και η γωνία είναι άλλη. Με λίγα λόγια https://www.youtube.com/watch?v=l9SqQNgDrgg
Και μια και το έφερε η κουβέντα, θα αναφερθώ σε πιο σύγχρονα κάγκελα, τα διαδικτυακά εκεί που γίνεται της πουτάνας το κάγκελο δηλαδή. Ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε με και χωρίς το ίντερνετ. Για την ακρίβεια μεγαλώσαμε μαζί. Στην Ελλάδα του τότε, το μόντεμ έκανε σαν καβουρντιστίρι και η μεταπτυχιακή μου εργασία (δεν έλαβε χώρα σε ελληνικά χώματα) αφορούσε τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, όταν το μόνο που υπήρχε ήταν το πράσινο γάλαζο avatar του MSN. Φυσικά τα συμπεράσματα της, όπως ευλόγως καταλαβαίνετε η εικονική πραγματικότητα τα έχει ξεπεράσει κατά πολύ. Το μόνο πράγμα που έχει ευστάθεια ίσως, είναι το ότι επειδή ακριβώς ο χρήστης καθορίζει την ποιότητα, ο διαδικτυακός κόσμος αργά ή γρήγορα, θα ήταν μια μικρογραφία του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου του χρήστη του. Κατ' επέκταση θα αποτελούσε άλλη μία αρένα εύρεσης ταυτότητας και πληροφόρησης, ανάλογα με την χρήση, την κατάχρηση και τον χρήστη. https://www.nytimes.com/2020/05/07/podcasts/rabbit-hole-youtube-susan-wojcicki-virus.html?action=click&module=audio-series-bar®ion=header&pgtype=Article
Αυτό πάντως που έχει σημασία, σχετίζεται περισσότερο με το γεγονός ότι αυτού του τύπου τα κάγκελα αφήνουν μέχρι στιγμής, τρείς βασικές αισθήσεις ανικανοποίητες: τη γεύση, την όσφρηση και την αφή! Και ναι είναι οι αισθήσεις που βασίζονται στα αρχέγονα και βασικά ένστικτα. Αυτές καλώς ή κακώς δεν εξαπατώνται εύκολα! Για αυτό ίσως στη σύγχρονη κοινωνία υπάρχει η τάση να καταπιέζονται και να στήνονται στο πυρ το εξώτερο και λογικά να θεωρείται η ικανοποίηση τους μέχρι και ανήθικη!
Ποιος ξέρει τι μας επιφυλάσσει το μέλλον που παραμένει άδηλο και αθέατο;
Σχόλια