Χαραμάδα
Φύσηξα τη σκόνη της συνήθειας από τις σκέψεις. Μερικές φορές μας προλαβαίνουν τα γεγονότα. Και μπαίνω θέλοντας και μη σε διαδικασίες άλλες. Σαν έτοιμη από καιρό, ή απροετοίμαστη δε ρωτήθηκα. Υποτίθεται ότι είχα την πολυτέλεια του χρόνου να δουλέψω το μέσα μου. Να προετοιμαστώ. Απλά το σοκ του αιφνιδιασμού με έκανε και αναρωτήθηκα. Έφτασε ή ώρα; Από τώρα; Και τώρα;
Τα προμηνύματα είχαν έρθει, τα είχα αντιληφθεί, απλά εκείνη τη στιγμή δε μπήκα στον κόπο να τα κατανοήσω. Τι ή ποιον αφορούσαν. Δεν αδιαφόρησα, απλά παραμέρισα και το άφησα να φανεί από μόνο του, ήταν το πιο δόκιμο και εύκολο. Άλλωστε αυτό εφαρμόζεται στις περισσότερες περιπτώσεις στην εποχή της ευκολίας. Εκείνη αμέσως την ακολουθεί η περίοδος προσαρμογής και από εδώ πάνε και οι άλλοι. Και είναι πολλοί!
Κάποιες μέρες οι πρώτες καλημέρες έρχονται από μερικούς άστεγους ζητιάνους. Τυχαίο; Δε νομίζω. Η καλημέρα όχι της ανάγκης, αλλά της επιλογής. Επιλέγω να δώσω σημασία και όχι να προσπεράσω. Σημείο αναφοράς που κάνει τη διαφορά. Άλλοι αμήχανα κάνουν ότι δε βλέπουν. Βυθισμένοι στην καθημερινότητα τους, αντιμετωπίζουν τον άλλον σαν αισθητικό ή υπαρξιακό εμπόδιο, ή κάνοντας τον μέρος της εικόνας, του προσδίδουν την ιδιότητα του αόρατου. Μια μέρα πιο αργά έναν από τους γνωστούς τον είδα να χαζεύει το Πάμε στοίχημα. Και αυτόματα απόρησα σε τι θα στοιχημάτιζε ένας απόκληρος;
Στάσεις, διαστάσεις και αντιστάσεις. Από επιλογή λοιπόν, δίνω βάση σε αυτά που άλλοι παίρνουν σα δεδομένα. Το πρωινό φως, μια βόλτα στο πάρκο που τα δένδρα ξεκόβουν τον ήχο της πολύβουης πόλης, σε πεταμένα πράγματα που οι άλλοι προσπερνούν. Τα μαζεύω από το δρόμο, τα παίρνω σπίτι, τα πλένω και όταν τα αφήνω πάνω στο τραπέζι της βεράντας και όπως τα κοιτώ, προσπαθώ να τα ακούσω να μου λένε την ιστορία τους. Να εντοπίσω την ενέργεια που μεταδίδουν ξεκομμένα από άλλο περιβάλλον. Παντού η ενέργεια και όλα έχουν μέσα ή είναι μέρος ή το όλο. Και ανάλογα με την αντίληψη, τα συμπεριλαμβάνω μέσα σε διάφορες ανασυνθέσεις εικόνων και πραγμάτων.
Τί καθορίζει ποιος ή τί είναι σκουπίδι ή θησαυρός; Η χρησιμότητα και η χρήση! Λέξεις από χρ. Το χρέος όμως δεν αποτιμά τη ψυχική απόχρωση και τις άμυνες ή αμυχές του νου.
Δεν ξέρω σε εσένα τι μιλάει πια. Ξέρεις μέσα σου πως εκτιμάς τα πράγματα και τι σου λένε. Και αν για να σου μιλήσει κάτι, πρέπει να το εκτιμήσουν άλλοι. Τα πρίσματα των διαστάσεων των άλλων που είτε από παιδική ηλικία έχουν διαποτίσει το είναι και πλέον διαμορφώνουν τις δικές σου απόψεις, είτε είναι δίπλα σου για να σου δίνουν την αντικειμενική διάσταση των καταστάσεων. Δε με ενδιαφέρουν όμως αυτά. Εμένα με ενδιαφέρει η ψυχούλα σου τι λέει και αν το λέει. Τι της μιλάει στο σκοτάδι της. Τί μετά από ένα βαθύ κλάμα, ή ένα γέλιο τρανταχτό αυθόρμητα την κάνει να βλέπει χωρίς να φοβάται πλέον το μέσα σκοτάδι κατάματα και να ψάχνει το φως, να αναζητά ακόμη μια χαραμάδα αισιοδοξίας. Και ας ξέρει ότι δεν είμαστε τέλειοι και ας γνωρίζει ότι σε κάθε σχέση η συγνώμη και η ενοχή είναι άκρες του ίδιου τεντωμένου σκοινιού που με μανταλάκια τους φόβους πάνω του απλώνεται η ύπαρξη. Με και από αγάπη.
Σχόλια