Η γνωστή άγνωστη ιδέα

Ο κύριος δίπλα μου πρέπει να ήταν γύρω στα 70. Το τζόκευ καπελάκι με εξαπατούσε. Φορούσε τα γυαλιά ηλίου και τη μάσκα κάτω από τη μύτη, Όσο περιμέναμε φαινόταν ότι κουραζόταν. Είχαμε σταθεί έξω από το γήπεδο της λεωφόρου ανάμεσα στις απολήξεις των κλιματιστικών. Η ορθοστασία ανάμεσα στα 20000 άτομα δυσκόλευε το να κρατήσεις τις ενδεδειγμένες αποστάσεις. Ο κύριος για να καταφέρει να αντέξει, ανέβηκε και κάθισε πάνω στην προστατευτική σχάρα του κλιματιστικού. Κατά τις 11 η ώρα που πύκνωνε όλο και περισσότερο ο κόσμος και η ένταση της αναμονής της απόφασης, διέκρινα ότι αδημονούσε. Σχεδόν ανά τρίλεπτο κοίταζε το ρολόι του και περίμενε. Δύο νεαροί γύρω στα είκοσι, είχαν έρθει με το σκύλο τους. Και ένα ζευγάρι με το παιδί στο καροτσάκι του στάθηκαν στο σημείο που πριν λίγο στεκόταν ο Φοίβος Δεληβοριάς. Ανώνυμοι και ανένταχτοι ανακατεμένοι μαζί με τους άλλους τους πολιτικοποιημένους σε αναμονή. Ακριβώς απέναντι σε παράταξη οι κλούβες και οι αστυνομικοί να χαζεύουν το πλήθος που ξεκινούσε από την Πατησίων και έφτανε μέχρι Αλεξάνδρας και Πανόρμου.

Τι μας έφερε εκεί το πρωινό της Τετάρτης 7 Οκτώβρη 2020;

Δε μπορώ να απαντήσω για τους άλλους. Για εμένα οι λόγοι αφορούν στην αδικία του να είναι ο δολοφόνος και οι ηθικοί αυτουργοί του ναζιστικού μορφώματος, αλλά κατά βάση εγκληματικής οργάνωσης όπως επίσημα πλέον αναγνωρίστηκε από την ελληνική δικαιοσύνη, ελεύθεροι και ζωντανοί. Για αυτή τη μάνα που με αξιοπρέπεια πάλεψε ενάντια στην οργανωμένη τρέλα γνωρίζοντας ότι ο γιος της δε γυρίζει, αλλά παλεύοντας για τη δικαίωση του ήθελε να γίνει η αρχή να εξοστρακιστεί η ναζιστική χολέρα από την Ελλάδα.

 Την περασμένη εβδομάδα με όποιον γνωστό μου το συζήτησα και μπορούσε, δίστασε να έρθει με το φόβο επεισοδίων. Και ναι αυτά ξεκίνησαν Λουκάρεως και Αλεξάνδρας όπου επιτέθηκαν ανεγκέφαλοι νεαροί στις κλούβες και απωθήθηκαν από την αστυνομία με βόμβες κρότου λάμψης και τον Αίαντα τον ειδικό υδροφόρο εκτοξευτήρα. Στο άκουσμα της πρώτης βόμβας, ήρθε η ώρα να φύγουμε. Και ναι ο φόβος φυλάει τα έρμα, αλλά δίνει τροφή και στα όρνια. Και όπως έγραψε και ο Σαμαράκης ΑΡΝΟΥΜΑΙ να τρέφονται από τους δικούς μου φόβους. Ακριβώς όπως αρνούμαι να καπηλεύονται κατά το δοκούν εν την απουσία μου, το αίμα ανθρώπων που το έδωσαν για τις ιδέες τους, για ιδεώδη όπως αυτά της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας.

Αλλά ας επιστρέψουμε μισή ώρα πίσω στο χρόνο και στον κύριο που προανέφερα στην πρώτη παράγραφο. Στο άκουσμα της ενοχής του Ρουπακιά και των συν αυτώ, σηκώθηκε και ξέσπασε σε ξέφρενα χειροκροτήματα. Κανένας δε κουνήθηκε για περίπου άλλο ένα μισάωρο, περιμέναμε υπομονετικά να ακούσουμε την κατηγορία εγκληματικής οργάνωσης. Και όταν ακούστηκε από τα μεγάφωνα, τον είδα να χειροκροτά,  να κλαίει και να αγκαλιάζεται με άγνωστη συνομήλικη του που έκλαιγε και εκείνη. Ο κορωνοϊός στιγμιαία δεν υπήρχε, μόνο άκρατος ενθουσιασμός για τη νίκη της δημοκρατίας απέναντι στο ναζισμό.

Δεν γνωρίζω αν είχαν κάνει Λέρο ή Μακρόνησο, τι ή ποιους αγώνες είχαν δώσει στο παρελθόν. Μείναμε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Ξέρω όμως ότι ήταν εκεί, γιατί δε θα μπορούσαν να είναι  αλλού!

https://www.youtube.com/watch?v=8hkiZZWtST0