Πέρα από τη μύτη
Η χθεσινή μέρα από το πρωί ήταν αποκαλυπτική, γιατί η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται!
Η οξυμένη παρατηρητικότητα αποτελεί έναν από τους παράγοντες, που κάνει τη ζωή να μη σε προσπερνά απλά. Να μην αισθάνεται κανείς, ότι απλά φυσάει την άμμο στην κλεψύδρα της ύπαρξης του και τη σκορπίζει άσκοπα.
Βέβαια, κάποιοι τείνουν να την περιορίσουν στα πλαίσια του τετραγώνου της οθόνης του κινητού τους. Γιατί αυτά τα τετράγωνα κυκλώνουν και δίνουν το όποιο νόημα στο είναι τους...
Με την άκρη του ματιού μου είχα δει το άσπρο μπαστούνι να ακουμπάει διερευνητικά το έδαφος για να χαράξει και να ανοίξει το δρόμο στον κύριο που το κρατούσε. Προ ημερών, άθελα μου όπως περνούσα, τον είχα ακούσει σαν έφηβο που κλείνει ραντεβού στη συνομιλήτρια του, να λέει την Κυριακή στις δώδεκα πάντως θα είμαι εδώ, θα είναι μια ευκαιρία να τα ξαναπούμε. Δεν πρόλαβα να ακούσω την απάντηση. Αλλά εκ των πραγμάτων, εκείνος θα ήταν συνεπής, παρά το σκοτάδι μέσα στο οποίο ζει και τις αντίξοες συνθήκες που αντιμετωπίζει καθημερινά όταν βγαίνει στον ανοίκειο κόσμο. Γιατί όσο και να το κάνεις, όταν τα φανάρια που διασχίζεις είναι κόκκινα, αλλά εσύ δε βλέπεις τα χρώματα, αφήνεσαι στη τύχη σου, και πας στην ευχή του Θεού με οδηγό ένα λευκό μπαστούνι και την ενδεχόμενη καλή προαίρεση των άλλων.
Προσωπικά, η τυφλότητα με γεμίζει με αμηχανία. Δε θέλω να έρθει κανείς σε δύσκολή θέση. Μου έχει τύχει να σπεύσω να διευκολύνω την διέλευση. Εντούτοις κάποιος το υπόμεινε σχεδόν αναπόφευκτα και καρτερικά και άλλος είπε μπορώ και μόνος μου. Η αξιοπρέπεια αυτών των ανθρώπων σε μια πόλη σχεδόν εχθρική και ανάμεσα σε αδιάφορα και εγωκεντρικά άτομα με γεμίζει με έκπληξη και θαυμασμό. Από τότε αποφάσισα να μην σπεύδω σωματικά προς βοήθεια, να παρατηρώ διερευνητικά την κατάσταση και λεκτικά να καθοδηγώ μάλλον, ώσπου να αντιληφθώ την αναγκαιότητα και τη δεκτικότητα.
Η δεύτερη βραδινή εικόνα στην πλατφόρμα του σταθμού Ομονοίας. Αυτή τη φορά, άλλος στεκόταν ακουμπισμένος στο λευκό του μπαστούνι, καθώς περιμέναμε το συρμό. Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών, διαφόρων χρωμάτων και καταβολών. Καθώς περίμενε, έπαιζε στο δεξί χέρι ένα μπεγλέρι. Άλλοι τον προσπερνούσαν, ενώ όλοι μετατοπίζονταν για να πάρουν θέση, καθώς προσέγγιζε ο συρμός. Δύο νεαροί έφηβοι όταν άνοιξαν οι πόρτες του τρένου, αντί να του διευκολύνουν την προσέγγιση και την πρόσβαση, αδιάφορα τον σκούντησαν και τον έσπρωξαν τόσο όσο να χάσει το μέτρημα και το πάτημα του. Γιατί συνήθως την κατάλληλη θέση την βρίσκουν μετρώντας βήματα. Και έτσι βρέθηκε πιο αριστερά από την είσοδο του βαγονιού. Ενώ φώναξα πιο δεξιά, ένας είκοσι κάτι Πακιστανός μαλακά τον πήρε από την άκρη του σακακιού και τον έσπρωξε μαζί του μέσα στο βαγόνι. Σίγουρα τον υποβοηθούμενο κύριο δε τον απασχολούσε το χρώμα και η φυλή εκείνου που τον βοήθησε. Του αρκούσε που βρέθηκε κάποιος εκεί και για εκείνον και δε τον προσπέρασε αδιάφορα, όπως η ζωή των άλλων. Δεν ξέρω πόσο πιο σημαντική είναι για τον καθένα μας η ύπαρξη του σε σχέση με τον διπλανό του. Όπως αγνοώ πια τη σημασία που δίνει ο καθένας από εμάς στην αρμονική συνύπαρξή μας. Οι τυχαίες απαντήσεις που έρχονται την ώρα που βγαίνω βόλτα με το σκύλο μου από αγνώστους, μου λένε ότι τα ζώα αξίζουν περισσότερο από τους ανθρώπους. Γιατί αν και δε μπορούμε να καταλάβουμε τη γλώσσα τους, εκείνα που μας λένε με το τρόπο τους και η αγάπη που επικοινωνούν με κάθε τους εκδήλωση είναι πιο άμεση και εύγλωττη.
Τα δύο αυτά περιστατικά της ίδιας μέρας, με έβαλαν σε σκέψεις κατά πόσο οι τυφλοί είναι κατ' ουσία, εκείνοι που δε βλέπουν, ή όλοι εμείς οι άλλοι οι υποτιθέμενοι κανονικοί. Εκείνοι που φορούν γυαλιά οράσεως ή ηλίου όχι απαραίτητα για παράδειγμα για να προστατευθούν από τον ήλιο. Αλλά κάποιοι περισσότερο θα έλεγε κανείς από άμυνα. Για να μη προδίδει η ματιά τους το παραμικρό συναίσθημα και αισθάνονται ευάλωτοι, ανοχύρωτοι και ανυπεράσπιστοι! Δεν είναι το ίδιο θα σπεύσει κάποιος να επισημάνει! Καθόλου σίγουρα. Κατά πόσο η επιλογή είναι ανάγκη, ή ανάγκη δε σου αφήνει άλλες επιλογές...
Προσωπικά, θέλω να πιστεύω ότι η τυφλότητα παρέχει μια άλλη αντίληψη των πραγμάτων, πιο διεισδυτική, συνδυαστική, ατόφια και αυθεντική. Μάλλον, είναι σα να ζυγίζει πρόσωπα και καταστάσεις με άλλα μέτρα και σταθμά σε άλλες βάσεις. Σε αυτό το συμπέρασμα οδηγούμαι μια που το δώρο που ήρθε προ ημερών στη ζωή μου και προανέφερα στο προηγούμενο κείμενο θα μείνει από ότι εκτιμούν οι κτηνίατροι τυφλό. Αλλά με το δικό του ξεχωριστό τρόπο μου ανοίγει νέους ορίζοντες. Αρκεί να θέλω να βλέπω πέρα από τη μύτη μου. Μια που με κάνει να βρίσκω την ομορφιά στη στιγμή και στην υποτιθέμενη ατέλεια. Γιατί όπως ακριβώς κάποιου τα σκουπίδια, είναι για άλλον θησαυρός, έτσι τα καλημέρα και καλή συνέχεια, που ανταλλάζουμε με τους άστεγους του λιμανιού τόσο για εκείνους, αλλά πολύ περισσότερο για μένα, είναι πιο βαρύνουσας σημασίας από τα τυπικά καλημέρα του γραφείου, των υπαλλήλων των καταστημάτων και των καθώς πρέπει τύπων. Γιατί εκείνα τα πρώτα έχουν πιο ψυχή, γιατί είναι από επιλογή και όχι από υποχρέωση.
Σχόλια