Το ξέφωτο
Ο αντικατοπτρισμός ή επαναπροσδιορισμός του χάους. Όταν το μπίγκ μπάνγκ συμβαίνει τόσο γύρω, όσο και μέσα στα περιθώρια και τα ενδιάμεσα, τότε δε μπορεί παρά να προκύπτουν οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία. Και ότι δεν εξυπηρετεί τις νέες καταστάσεις, αφήνεται εκεί που ανήκει, στο παρελθόν.
Με εντυπωσιάζει το πόσο προσαρμοστικός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος, όταν θέλει να είναι ανοιχτός σε νέα δεδομένα. Αυτή του η προσαρμοστικότητα μου θυμίζει το κρεμμύδι, που όπως κάθε φλούδα του βγαίνει αποκαλύπτεται ένας νέος εαυτός και τόσο φως. Και ναι χρειάζεται και να κλάψει στη διαδικασία της απαλλαγής από κάθε τι παρωχημένο και περιττό και να μη σταματήσει εκεί, στο ξεφλούδισμα.
Ο ήλιος προκαλεί ένα άλλο ξεφλούδισμα στο δέρμα, εξίσου κάποιες φορές επίπονο. Και όσο να είναι
ναι σε τυφλώνει ενίοτε σα να ανεβαίνεις ένα ατελείωτο βουνό και να μη βλέπεις το στόχο, την κορυφή. Και αν η κορυφή είναι η διαύγεια, του να καταλάβεις, ότι με τη χρήση παλιών προτύπων δε βγάζεις άκρη στις νέες συνθήκες;! Δεν ξέρω ποιοι, αλλά κάποιοι παρατηρώ να ανοίγουν παλιά κείμενα, που είχα γράψει εδώ στο παρελθόν και διαβάζοντας τα δε τα αναγνωρίζω. Τα αισθάνομαι τόσο ξένα, σα να τα έγραψε κάποιος άλλος. Κάποιος που δεν υπήρξα ποτέ. Κι όμως, σα σφήνα η παρεμβαλόμενη πραγματικότητα, όταν πιέζομαι να θυμηθώ τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκαν, μου αποκαλύπτει ότι υπήρξα και εκείνο, χωρίς πλέον να είμαι μόνο αυτό. Με έκπληξη πια κατανοώ την έλλειψη ελέγχου και την αποδοχή της αλλαγής, που αντί να με ξεβολεύει, πράγμα που παλιότερα θα με έκανε να χωθώ στο καβούκι μου, ή αντίθετα να το βάλω στα πόδια, τώρα το αποδέχομαι στωικά μεν, αλλά και στην γιατί όχι παράμετρο. Η νέα αντίληψη της εναλλαγής του μονοπατιού, δίνει την αποδοχή της ροής της ζωής σε ένα πιο επισφαλές σκηνικό. Στο οποίο βαδίζω στα τυφλά, αλλά χωρίς τους φόβους ή τη τάση της ανεύρεσης παρακάμψεων, ή της ανάγκης εξασφάλισης πριν το επόμενο βήμα.
Η απαραίτητη συμμετρία και ισορροπία πηγάζει από την εσωτερική διορατικότητα. Ευτυχώς τα πράγματα εξακολουθούν να αλλάζουν και δε θα πάψουν.
Η αναζήτηση και εκείνη με τη σειρά της συνεχίζεται. Η εσωτερική μέσα στην αμφιγνωμία, αλλά όχι την αμφιβολία και την πολικότητα. Η πολυτέλεια της συγνώμης της αστοχίας των επιλογών και των αποφάσεων, τώρα δε λειτουργεί ανασταλτικά. Σε αυτό συμβάλει η αποδοχή, ότι τα πράγματα ακολουθούν τη τροπή, που την εκάστοτε στιγμή, είναι να ακολουθήσουν. Δε ψάχνω τους λόγους ή τις δικαιολογίες των όποιων ενεργειών. Οι σκέψεις γίνονται πράξεις και ο καθένας είναι υπεύθυνος για αυτά που αποτυπώνονται στη ψυχή του. Όπως τα γεγονότα εξελίσσονται, έτσι και οι άνθρωποι. Απλά, ελπίζω πλέον για μένα να με βγάλει η όλη εμπειρία στο ξέφωτο. Και όταν με το καλό, βγω στην κορυφή του δικού μου βουνού, η πρώτη ματιά δε θα είναι για αυτό που ανοίγεται μπροστά μου, την απέραντη θέα. Το πρώτο χαμόγελο ευγνωμοσύνης θα είναι για ότι προηγήθηκε και με έφερε μέχρι εδώ. Θα κλείσω τα μάτια, θα πω ένα δυνατό ευχαριστώ για όλα για τις πληγές, τα εμπόδια, τις αποκαλύψεις, τα μαθήματα, τη δύναμη που με έμαθαν να αντλώ για να βρεθώ μέχρι εδώ. Και όταν τα μάτια ανοίξω για να απολαύσω τη μοναδικότητα της στιγμης, το ευχαριστώ μου είναι για τον Θεό που με έκανε να αντέχω και με προστάτευσε και με ενδυνάμωσε. Και μέχρι τότε θα συνεχίζω να αγωνίζομαι, θα προσεύχομαι και θα ευγνωμονώ, που με βγάζει σε τέτοια ξέφωτα!
Σχόλια