Έμπνευση και εμπιστοσύνη
Το πιο παράξενο και ταυτόχρονα παράδοξο γαλάζιο του ουρανού αντίκρισα σήμερα. Ο καπνός ήθελε να το καταπιεί, αλλά εκείνο του αντιστεκόταν. Ο ήλιος σχημάτιζε μια πύρινη ματωμένη κόκκινη κουκίδα, καθώς διασχίζαμε την εθνική στο ύψος του Κρυονερίου, όπου μαινόταν η φωτιά στα διακόσια μέτρα δεξιά μας. Μια αλλαγή των ριπών του ανέμου θα ήταν αρκετή για να μας καθηλώσει εκεί. Η αγωνία είχε φτάσει στο κατακόρυφο, καθώς βλέπαμε το δάσος να καίγεται και κάποια σπίτια. Αμυδρά χλιμιντρίσματα ακούγονταν θαρρείς από τα άλογα, που είχαμε ακούσει ότι είχαν αφήσει ελεύθερα από τον ιππικό όμιλο Βαρυμπόμπης. Τα παράθυρα ήταν σχεδόν κλειστά, αλλά η καυτή λάβα του αέρα ανάκατη με τη φωτιά της αγωνίας, άραγε για να μας προστατέψουν θα μας αποκλείσουν πάλι; Θα μας γυρίσουν πίσω; Θα καταφέρω να δω τα σημαντικά πλάσματα της ζωής μου ξανά; Σε έναν χρόνο που κάθε λεπτό που περνούσε, πλέον μετρούσε με άλλη βαρύτητα αντιλαμβάνεσαι τη σημασία της στιγμής. Η ματιά μου εστιασμένη δεξιά σε ότι καιγόταν και πίσω σε ότι η πύρινη λαίλαπα άφηνε πίσω της και ο καπνός κάλυπτε. Ήμασταν οι τελευταίοι που πέρασαν τελικά. Οι υπόλοιποι που ακολουθούσαν με διαφορά δεκάλεπτου, εγκλωβίστηκαν για κανένα μισάωρο πίσω από τις πύρινες γλώσσες και μετά διοχετεύτηκαν από τον αριστερό παράδρομο προς Εκάλη και Κηφισιά. Πάντως έμαθα πια, πως απεικονίζεται η βιβλική καταστροφή όχι στα βιβλία ή στα δελτία ειδήσεις με λέξεις βαρύγδουπες, αλλά στην πραγματικότητα. Δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί αυτή η φωτιά, ή οι τόσες που προηγήθηκαν και εκείνες που θα ακολουθήσουν στις ζωές των άλλων. Ή μάλλον ξέρω πως θα αποτυπωθούν σαν αριθμοί και στατιστικές, που αργά ή γρήγορα κάποια άλλη μεν είδηση θα τις επισκιάσει. όσο κι αν δε θέλω, γνωρίζω παρόλαυτά τι αφήνει πίσω του ένα τέτοιο πέρασμα...στάχτες, καταστροφή, χαμένες ζωές, περιουσίες εξανεμισμένες, ευκαιρίες κέρδους και οικόπεδα σε μια χώρα ξέφραγο αμπέλι.
Όλη αυτή η αδυναμία, γιατί αυτό αισθανθήκαμε εντελώς ανίσχυροι, μου θύμισε την αντίληψη του αυγού. Ναι εξακολουθώ να το γράφω με ύψιλον και ας θέλει η μοντέρνα ορθογραφία να γράφεται με βήτα. Λοιπόν, σημασία στο αυγό έχει αν σπάει από έξω ή από μέσα. Γιατί αν σπάει από μέσα σημαίνει ότι εκκολάπτεται, μια νέα ζωή γεννιέται. Αν όμως σπάει από έξω, συνεπάγεται, ότι η υπεροχή της δύναμης μετριέται στο τσόφλι. Και μετά αν δεν έχει στριφογυρίστει για να διαπιστώσει κανείς αν είναι βρασμένο ή όχι, τότε του μένει στο χέρι ή για να το μαγειρέψει ή για να το πετάξει στις ισχυρές πολιτικές δυνάμεις, που θα περάσουν να παρηγορήσουν, να υποσχεθούν και εντέλει να ψηφοθηρίσουν. Η ευεργετική όμως ουσία του αυγού δεν είναι στο ξεπέταγμα του νεοσσού, ή στον κρόκο, αφού δεν είναι Κοζάνης, αλλά στο ασπράδι στην λεπτότητα της προσέγγισης. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες των ουκ άνευ.
Λευκές νύχτες και λεπτές προσεγγίσεις προϋποθέτουν πέρα από την ενσυναίσθηση, κάτι πιο βαθύ που δε μπαίνει στο ζύγι, που δεν αγοράζεται και δεν πουλιέται. Κάτι που εμπνέεται, που παίρνει χρόνο να το δομήσεις και φτάνει μια απειροελάχιστη στιγμή μονάχα για να το χάσεις... εμπιστοσύνη. Και είναι αναγνωρισμένο προσωπικό παιδικό τραύμα. Αν όχι η καχυποψία, αλλά η έλλειψη εμπιστοσύνης με έχει στιγματίσει από μικρή. Δεν εμπιστεύομαι όχι εύκολα, αλλά μετά το ρήμα ακολουθεί τελεία. Και αν έχω δουλέψει πάνω σε αυτό τους άλλους κυρίως και παιδέψει τον εαυτό μου κατά βάση. Όμως τον τελευταίο καιρό, πολύ καιρό με εκπαιδεύω διαφορετικά. Να αναγνωρίζω το γεγονός ότι ποτέ δεν θα γνωρίζω τις προθέσεις των άλλων και αυτό είναι ένας παράγοντας που δε μπορώ να αλλάξω. Αντίθετα, αυτό στο οποίο μπορώ να επέμβω, είναι να επιλέγω τη δύναμη της εμπιστοσύνης, ως προς την αντιμετώπιση των κακώς κειμένων, όπως για παράδειγμα της προδοσίας. Στην αντίληψη του ότι μέσα μου υπάρχει ο χώρος και η συναισθηματική δύναμη ακόμα και αν συμβεί η εκμετάλλευση, ή η όποια άλλη πληγή, να το αντιπαρέλθω, να σταθώ στα πόδια μου και να συνεχίσω να ανοίγομαι σα το τσόφλι του αβγού, στο επόμενο πρωινό της καταστροφής και να είμαι έτοιμη για το καλύτερο, που έχω μέσα μου να βγει προς τα έξω στο φως. Γιατί η ευαλωτότητα είναι η πραγματική δύναμη σε συνδυασμό με την εμπιστοσύνη. Αλλιώς αναπαραγάγω το μοντέλο της πληγής, που θέλει οι πληγωμένοι να πληγώνουν, γιατί αυτό αντιλαμβάνονται ως αγάπη και τη θυσιάζουν στο βωμό του φόβου της δέσμευσης και όχι της έμπνευσης. Η μπέσα βγαίνει από μέσα στη μέση και μέσα φωνή δίνω τον ήχο του κύματος και στην κόψη του αναμετριέμαι και μετατρέπω το φόβο σε περιθώριο στην πράξη από επιλογή. Κάπως έτσι φαίνεται η ουσιαστική ελευθερία να διεκδικείται και όχι στο ενθάδε κείται.
Trust the crust and not the crash!
Σχόλια