Εκτός σχεδίου
Τα γιατί δεν πλέκουν το δίχτυ ασφαλείας. Η αράχνη πλέκει ιστούς πιο ανθεκτικούς, αλλά διάφανους...
Σήμερα σοκαρίστηκα με την αντίδραση μου. Παρόλο που ήταν ημέρα χαράς και οικογενειακής γιορτής ξέκλεψα λίγο χρόνο πριν το τραπέζι να πάω σε μια από τις γνωστές μου παραλίες. Την ιδανική ώρα που δεν πετυχαίνεις ρακέτες, παιδιά να ουρλιάζουν και τα συναφή. Αλλά παραδόξως, καθόλου δεν απόλαυσα τη θάλασσα. Ενώ ήμουν μέσα στα βαθιά, ακούστηκε από παρακείμενο οίκημα μια γυναικεία φωνή να φωνάζει: "Άπλωσες χέρι πάνω μου ρε;" Τα μάτια όχι από περιέργεια, αλλά από σαστιμάρα ακολούθησαν τη κατεύθυνση από όπου ερχόταν. Στη βεράντα βρισκόταν ένα ζευγάρι κάτω των σαράντα που διαπληκτιζόταν έντονα. Όλοι οι λουόμενοι παρακολουθούσαν να εκτυλίσσεται ο καβγάς, αλλά κανένας δεν έπαιρνε την πρωτοβουλία να επέμβει. Τα εν οίκω είχαν βγει εν δήμω. Αλλά ο δήμος αγροτεμάχια στη Λούτσα έκαιγε αν όχι αγόραζε. Με τα πολλά, με την πίεση στο χέρι, από όπου την οδήγησε πίσω στο σπίτι και η φωνή της να ακούγεται επί ένα τέταρτο να ουρλιάζει ακατάληπτα κοσμητικά επίθετα και όχι μόνο. Και εγώ να έχω κοκκαλώσει και να παρακολουθώ τους υπόλοιπους στην παραλία, που έκαναν ότι δεν άκουγαν. Από το μυαλό μου περνούσε η σκέψη μόλις βγω να πάρω τηλέφωνο την αστυνομία. Παράλληλα όμως σκεφτόμουν και αν η σύσταση τους και η παρουσία τους, στιγμιαία εξασφαλίσει ηρεμία και μετά τα πράγματα οξυνθούν; Τί θα έχω καταφέρει1 Μια τρύπα στο νερό. Αν ήταν παιδί εμπλεκόμενο έλεγα στον εαυτό μου θα αντιδρούσες αλλιώς, χωρίς να συνυπολογίζεις την καραμέλα που λέει ότι τα ζευγάρια έχουν και τέτοιες κακές στιγμές.
Γιατί θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια, στιγμές με σπασμένες τηλεφωνικές συσκευές, με δακρυσμένα μάτια τη μαμά μου να φεύγει από το σπίτι και το τηλεφώνημα από την αστυνομία ότι βρίσκεται στο τάδε νοσοκομείο μετά από τροχαίο στο οποίο ενεπλάκει μεθυσμένη. Τον μπαμπά μου που έπινε χωρίς αύριο, να πηγαίνει και να της συμπαραστέκεται. Και γελώντας να γυρνάνε την επομένη από το τμήμα. Αλλά τη μεθεπομένη πάλι η μαμά μου να είναι ανεβασμένη στο περβάζι του πέμπτου ορόφου και να μου ζητάει να διαλέξω με ποιόν θα πάω. Ούτε με εσένα, ούτε με τον μπαμπά, με κανέναν άλλο εκτός από τα αδέρφια μου. Δε σας θέλω για γονείς, όταν συμπεριφέρεστε έτσι, όσο και αν σας αγαπάω ήταν η απάντηση. Και σας αγαπάω το ίδιο, αλλά όχι τώρα. Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. Και τότε ήμουν και τα δυο. Όμως η απάντηση μου ήταν αρκετά σοκαριστική, άλλη απάντηση περίμενε σίγουρα. Αλλά κατάφερε να την κάνει να μην πέσει στο κενό. Το κενό που περιείχε και την κατάπινε ουσιαστικά. Μέχρι που αποφάσισα να μην παίζω το ρόλο του ποιητικού αιτίου και να μη βγάζω τα κάστανα από τη φωτιά για να μη βρίσκω στα ίδια κενά αέρος. Κάπως έτσι τους άφηνα με τα πολλά να βρίσκουν την άκρη τους και για να μη μπαίνω στη μέση. Απομονωνόμουν στο δωμάτιο μου, που το αποτελούσε το wc και η αποθήκη με τον ριγμένο ανάμεσα τους τοίχο. Εκεί θαβόμουν για να μην ακούω μέσα στα βιβλία και όταν έπεφτε το σύρμα της ανακωχής, τα πίνουν οι δυο τους πάλι. Όχι ότι ήταν αλκοολικοί, αλλά στη ψευδαίσθηση του ποτού έβρισκαν τις κοινές ισορροπίες τους. Τότε εμείς παίρναμε θέση με τον αδερφό μου μπροστά στη τηλεόραση και βλέπαμε κινούμενα σχέδια. Από εκεί μου έμεινε η αδυναμία στον taz και πολύ αργότερα τον σκρατ και το βελανίδι του. Σε αυτά τα σχέδια έψαχνα τις απαντήσεις που ξέμεναν από τα αναπάντητα γιατί των βιβλίων. Ο ταζ δεν κάνει την πάπια, αλλά την κυνηγά και όχι μόνο αυτή, αλλά ότι βρεθεί στο δρόμο του. Ο σκρατ σκοπό της ζωής του έχει ένα βελανίδι και δε τον ενδιαφέρει τι προκαλείται στο δρόμο του, προκειμένου να το αποκτήσει και να μη το στερηθεί. Και θυμάμαι είχα ψάξει και είχα βρει τι σήμαινε η βελανιδιά στην αρχαιότητα και το συσχετισμό της με το μαντείο της Δωδώνης. Ενώ παράλληλα, είχα βάλει στόχο να πάω στην κωμόπολη των Γρεβενών, τη Δεσκάτη για να αγκαλιάσω την αρχαιότερη βελανιδιά της Ευρώπης, που έχει ηλικία 1300 χρόνων περίπου. Είδες κάτι; Τη Δεσκάτη από μακριά, αφού ακόμα δεν έχω καταφέρει να την επισκεφτώ!
Το περιστατικό αυτό μου ξύπνησε τέτοιες μνήμες, που από καιρό είχα απωθήσει, αλλά υπήρξαν και αυτές. Αν και τις είχα αντικαταστήσει με τις άλλες χαρούμενες οικογενειακές, που ευτυχώς ήταν περισσότερες. Και τα καλά και τα φρικτά στον κόσμο τούτο είναι μικτά, που λέει και η Aράχνη - Πρωτοψάλτη Άλκηστις - YouTube που πλέκει ιστούς για αστικούς μύθους στις μοίρες των λιγοστών. Πάντως, αφού πέρασε το τέταρτο της λογομαχίας, η γυναίκα βγήκε από το φράκτη του σπιτιού και μπήκε στη θάλασσα. Να ξενερώσει μάλλον. Όπως ξενέρωσε και όλους εμάς τους αυτόπτες βουβούς και ακίνητους μάρτυρες. Τα αγαλματάκια τα ακούνητα, τα αμίλητα, τα αγέλαστα. Από την παραλία έφυγα με μια πίκρα χρονιάρα μέρα. Θα προτιμούσα να ούρλιαζαν καμιά εικοσαριά κουτσούβελα και να έπαιζαν ρακέτες νεαροί πάνω από το κεφάλι μου παρά αυτό. Όταν έφτασα στο σπίτι, μοιράστηκα την εμπειρία μου με τη μαμά μου και της είπα ότι δεν αντέδρασα. Και εκείνη με κοίταξε κάπως έκπληκτη και αποδοκιμαστικά μεν, αλλά λέγοντας ίσως καλύτερα. Και μετά πρόσθεσε ποιος ξέρει, ίσως καλύτερα να του κοπεί το χέρι. Και το είπε καθώς κρατούσε το μαχαίρι που βύθισε στο τρυφερό κρέας της μπριζόλας.
Σχόλια