Κατά βάθος & όχι κατά λάθος

 

Ξημερώματα στο Κέντρο τη γνωστή μπλε ώρα. Κάπως έτσι οι εικόνες δημιουργούν ψευδαισθήσεις και για να αποφεύγονται οι άστοχες υποθέσεις, χρειάζονται διευκρινήσεις.

(2) Syxtyle - Καρδιά Ανοιχτή ft.Lyneth - YouTube

Μέχρι να ανοίξει η καρδιά, χρειάζεται να σπάσει πολλές φορές. Και από φόβο έχουμε παιδευτεί και εκπαιδευτεί κατ' επέκταση να αποφεύγουμε τον πόνο. Μαθήματα επιβίωσης και όχι ζωής. Ο καθένας και ένα σύμπαν ενίοτε χαμένος στο δικό του διάστημα. Με τα δικά του άγχη, τους δικούς του δαίμονες να αντιστέκεται και παρά ταύτα να στέκεται όρθιος, έστω και με μια πίκρα στη ματιά. Κάποιες φορές λοιπόν γίνεται η χωρική και χρονική σύγκλιση των ας μας πούμε διαστημανθρώπων. Ισοφάριση κενών αέρος, εφόσον υπάρχει λόγος και είμαστε δεκτικοί. Στην πρώτη φάση οι αισθήσεις που ενεργοποιούνται είναι η όραση και κυρίως η όσφρηση. Η μεν πρώτη μαγνητίζεται και η δεύτερη αναγνωρίζει. Αν επέρχεται η διαφορά της αναφοράς ακολουθεί η επαφή, αλλιώς αδιαφορία. Τα επόμενα στάδια γράφουν τη δική τους ιστορία. Έχω ξαναγράψει ότι με τραβάει το ηχόχρωμα της φωνής. Εν τω μεταξύ έχω παρατηρήσει τον εξής συσχετισμό: όσο πιο ανατολικά τόσο πιο δυνατή είναι η τονικότητα της χροιάς και πιο φωτεινό το πρόσωπο και το βλέμμα. Ανατολικά της Εδέμ! Ένω όσο πιο βόρεια τόσο πιο βαριά η εκφορά του λόγου και η προφορά σα να περιέχει τη  ντροπή της προσφοράς, που ακούγεται και εκλαμβάνεται σα ψίθυρος. Για αυτό δίνω σημασία στην καταγωγή. Αν και έτσι όπως γίναν όλοι Αθηναίοι, φούνταρε και αυτό το κριτήριο. Το ρολόι δείχνει λίγο μετά τις εξίμισι, λίγο πριν το πρώτο ξημέρωμα του Σεπτέμβρη, λίγο πιο δίπλα από τον πιο ενδιαφέρον ναό που συνδυάζει στις μετόπες του το Βυζάντιο και την αρχαία Ελλάδα. Και ας κοιτάνε όλοι την επιβλητική μητρόπολη, χάνουν την ουσία αν δεν προσκυνήσουν το παρεκκλήσι το αφιερωμένο στη Θεοτόκο Γοργοεπήκοο και στον Άγιο Ελευθέριο. Αν δε το γυρίσουν ένα γύρο και παρατηρήσουν το δώρο του Χωνιάτη που έχει κτιστεί από πέτρες παλαιότερων κτιρίων και τις μετόπες του και τη ζωφόρο με τα ημερολόγια, δεν καταλαβαίνουν ότι στην ουσία η Αθήνα είναι από όπου και αν τη δεις το πιο γοητευτικό χωνευτήρι. 

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο θαρρείς, κάποιοι άνθρωποι παίρνουν τα πράγματα πολύ στα σοβαρά. Δεν ξέρω, ίσως για να αντέξουν την αντίφαση του να είναι τόσο ασήμαντοι για το σύμπαν μα ταυτόχρονα τόσο καταλυτικοί για το δικό τους μικρόκοσμο. Ή για να αντέξουν τις σκέψεις τους, που οδηγούν στις πράξεις τους και τις συνέπειες τους. Συνήθιζα να ενεργώ κι εγώ κάπως έτσι, αλλά πλέον ανακαλύπτω ότι μας αξίζουν πιο γλυκά απελευθερωτικές καταστάσεις. Μέχρι  που διεκδικώ την αγάπη που λυτρώνει και δε λερώνει τη συγνώμη και το φιλί. Για αυτό είπα στον εαυτό μου αρκετά με το φιλί του Ιούδα, μάθε να τονίζεις τη συγνώμη σωστά δώσε την στον εαυτό σου και το ευχαριστώ σου στους γύρω σου και συνέχισε. Και ας μην ξέρεις που θα σε βγάλει. Μετάνιωσε όχι το χρόνο που έφυγε, δεν πήγε χαμένος. Με έμαθε να βλέπω τα πράγματα και τη ζωή από το πρίσμα του άλλου, που δεν είχα συμμεριστεί. Μετανιώνω λοιπόν για τους φόβους που προέταξα σαν ασπίδα προστασίας και δεν άφησα τα περιθώρια προσέγγισης, αλλά μόνο διαφυγής. Στην πράξη το πήρα το μάθημα μου και καθώς βρίσκομαι στο μεταίχμιο του χρόνου, δίνω σημασία στο λεπτό που περνάει με τις δυνατότητες να γίνει η στιγμή. Η δικιά μου η στιγμή για μια ζωή. Καθώς τα γράφω αυτά, ανεβαίνει ο γάτος μου ο τυφλός με τις πέντε εναπομείνασσες ψυχές πάνω μου και γουργουρίζει. Τον παίρνω αγκαλιά και εκείνος με γλύφει και με δαγκώνει, καθώς κουλουριάζεται΄ στο στήθος μου, με ηρεμεί. Αυτό θα πει αγάπη μάλλον. 

(2) ΤΑ ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ - ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΩ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ - YouTube