Ανάποδες βόλτες

 

Σε βόλτες και ταξίδια και τα συνεπακόλουθά τους θα αναφερθούμε σήμερα. Σε μερικούς κολλημένους με τη μπάλα, όχι απαραίτητα την ποδοσφαιρική, αλλά της πιο ακραίας και ρέπουσας προς τη μη ζερβή πλευρά τους. Η βόλτα της Αμάλ, στάθηκε η αφορμή να βγουν από τα καβούκια τους για να ξεδώσουν τα παιδιά! Στο Μεταξουργείο καπηλευόμενοι τα εθνικά σύμβολα που υποτίθεται ότι προασπίζονται και υπερασπίζονται παίζοντας πετροπόλεμο και αντίσταση στην αστυνομία. Ποιος ξέρει ίσως μετά την εκτόνωση να τα έπιναν αμφότεροι γελώντας στα ίδια μέρη! Τι να κάνουμε που δεν είναι ένας, αλλά λέων γιατί είναι ο Ναπολέων, αλλά όχι ο Ζέρβας. Σε καθυστερημένες αντιδράσεις, μια που η βόλτα της μαριονέτας στη χώρα μας ολοκληρώθηκε την περασμένη Κυριακή. Χθές το πρωί η Ηρώων Πολυτεχνείου, ο δρόμος του Δημοτικού θεάτρου Πειραιά είχε πήξει από τα φυλλάδια της άλλης άκρης που καταφερόταν εναντίον της κίνησης των πρώτων. Με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, ο αέρας τα έπαιρνε και τα σκόρπαγε δεξιά και αριστερά στη μέση του δρόμου. Καμία πλευρά δε την απασχολεί ο βιασμός του περιβάλλοντος, μια που οι ακραίοι δεξιοί έγιναν η αφορμή η πλατεία Καραϊσκάκη να πνιγεί στο δακρυγόνο και την κάπνα των φωτιών την Παρασκευή που μας πέρασε. Και η δε αριστερίζουσα δε νοιάστηκε για τα δένδρα που κόπηκαν για τα φυλλάδια που σκόρπισαν στο βρόντο. Και όλα αυτά δείχνουν ότι ο φασίστας απλά κοιμήθηκε για λίγο, αλλά πάντα κυκλοφορεί ανάμεσα μας. Ενώ το αντίπαλο δέος αλλού βόσκει με το απορημένο βλέμμα της αθώας αγελάδας, Θα τα έβλεπε αυτά ο αγωνιστής των διακοσίων χρόνων πριν και θα έτριζαν τα κόκκαλα του στην κανονική πλατεία. Και μπορεί και να αναρωτιόταν για αυτά τα κωθώνια πολέμησα; Αλλά παρά τα τραγελαφικά η βόλτα της μαριονέτας, που ξεκίνησε από τη Συρία για την Αγγλία με σταθμούς στη Τουρκία, στην Ελλάδα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες,  για να μας ευαισθητοποιήσει για τα ασυνόδευτα παιδιά, που έρχονται πακέτο στη γη της επαγγελίας. Βέβαια αυτό συντελείται αν τα καταφέρουν και δεν πέσουν στα χέρια επιτήδειων να τα εμπορευτούν ή για τα όργανα, ή για τη σάρκα. Στην πραγματικότητα, εκείνο που τονίζεται είναι τα νήματα από τα οποία κρεμόμαστε όλοι και τα νεύρα μας κυρίως. Ποιος μας βγάζει βόλτα και μας κινεί και βασικά μας συγκινεί...

ΧΑΡΗΣ & ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ - Ποιος τη ζωή μου (audio) - YouTube

Και με τη γέφυρα αυτή περνάμε στο να αποτίνουμε ένα φόρο τιμής στον ίσως τελευταίο μεγάλο. Και επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο το λαϊκό του προσκύνημα γίνεται αυτές τις μέρες στο παρεκκλήσι, που επακριβώς αναφέρθηκε στο προηγούμενο κείμενο. Πολύ θα το δουν από έξω περιμένοντας να μπουν μέσα, αλλά  λίγοι θα παρατηρήσουν την ιστορία του και θα κάνουν τους απαραίτητους συσχετισμούς! Σήμερα τα ξημερώματα περνώντας από έξω, είδα στα μικρά απορριματοφόρα των ογκωδών αντικειμένων να έχουν αδειάσει τις ανθοδέσμες, που σα δείγμα ευγνωμοσύνης του άφηναν οι απλοί ανώνυμοι. Το γεγονός που με εντυπωσίασε ήταν ότι απέπνεαν τέτοια ευωδιά! Σα το δικό του πέρασμα από αυτή τη ζωή. Όμως τί κάνει κάποιον μεγάλο; Το παράστημα, το εκτόπισμα και ο ίσκιος που ρίχνει στα εκάστοτε γεγονότα; Στη συγκεκριμένη περίπτωση πολύ περισσότερο η καθολική προσφορά πέραν του μουσικού ταλέντου, που συνεισέφερε στο να ταυτιστεί με τη δωρικότητα και να μπει η ποίηση  στα σπίτια, στα χείλη, στο πετσί και στη ψυχή του κάθε Έλληνα. Όποια πέτρα και αν σηκώσεις θα βρεις το αποτύπωμά του από κάτω. Ίσως η πιο χαρακτηριστικά κοινότυπη και περίφημη αναφορά δεν είναι στον Γκρέκο αλλά στο Ζορμπά. Για τους ξένους, αυτός ο ήχος συμβολίζει το πιο σύγχρονο στοιχείο ελληνικό. Αλλά για εμάς, που να πρωτοαναφερθεί κανείς και να μη ντραπεί για ότι παραλείψει; Λόγω καρδιάς και αδυναμίας    https://www.youtube.com/watch?v=PoVCJmId5TU Κι όμως, έχοντας προβλέψει τα απίστευτα και όμως αληθινά παρατράγουδα, που θα ακολουθούσαν το τελευταίο του ταξίδι, είχε προχωρήσει στην κατασκευή του απλού μνήματος εκεί που το ήθελε στην πατρώα γη και στη σύνταξη απαραίτητης συμβολαιογραφικής πράξης για να αποφευχθούν τα χειρότερα! Γιατί για φαντάσου να επικρατούσε η αρωγή της νομοθετικής ρύθμισης, που επικαλούμενη το όνομα του είχε συνταχθεί πριν χρόνια. Και με τη δικαιολογία του ανάματος του καντηλιού και των δυσχερών οικονομικών να επικρατούσε το θάψιμο στον κήπο δίπλα στη θάλασσα...Και αν αποκτούσαμε μια αντίστοιχη γη του ποτέ (Neverland) και πως θα τη λέγανε Μίκηλαντ και τι θα κόστιζε σε εισιτήριο;

 Ακριβώς έτσι θα κυλήσει αυτή η βδομάδα με αποχαιρετισμούς, όχι στα όπλα, αλλά στους σκοπούς και βάλε ράλι και έλα βράδυ. Και όλα αυτά στη σκιά της Ακρόπολης! Σε πιο προσωπικούς τόνους με την ανακάλυψη της ισορροπίας ανάμεσα στην ικανοποίηση και την ολοκλήρωση. Γιατί για τους αγνωστικιστές για να μη γράψω για τους αγνοούμενους, όχι πολέμου ευτυχώς, εσωτερικού καθόλα ίσως δυστυχώς, υπάρχει απόσταση μεταξύ των δυο και το ένα δεν προϋποθέτει απαραίτητα το άλλο. Τί με φέρνει βόλτα η περηφάνεια και ο εγωισμός; Τί φοβάμαι πιο πολύ τις σκέψεις ή το ενδεχόμενο της συνήθειας τους, που διαμορφώνει μια απροσπέλαστη άμυνα; Όμως αρκεί μια απρόβλεπτη  θέλω στιγμή και όλα αυτά αν όχι ισοπεδώνονται, εξατμίζονται. Στο σπίτι μου εδώ και περίπου ένα εξάμηνο βασίλευε η μπαλαντέζα. Οι τάσεις του ρεύματος έριχναν τις γραμμές μια προς μια και το αποτέλεσμα ήταν τα ρομαντικά βράδια να τα περνάμε οι ένοικοι του σπιτιού σα τους ανθρώπους των σπηλαίων. Αντί για φωτιά είχα κεριά και φακούς. Και όλα αυτά γιατί ο ηλεκτρολόγος που είχα κατά νου, δεν άδειαζε να έρθει να αναλάβει τη δουλειά. Με τα πολλά, επιτέλους ήρθε, τράβηξε νέες γραμμές και διακλαδώσεις, άλλαξε ασφάλειες και εντόπισε που γινόταν το βραχυκύκλωμα. Φυσικά και με κατατόπισε για την στη σειρά σύνδεση και την παράλληλη των αντιστάσεων. Και εγώ παρατήρησα την εφαρμογή των δύο τύπων συνδεσμολογίας στις ανθρώπινες σχέσεις  Μια σειρά λανθασμένων επιλογών μπορεί να επιφέρει την πτώση του γενικού και αντίστοιχα του ηθικού. Αλλά αυτό δε σημαίνει ντε και καλά, ότι επειδή τις επιλογές τις κάνει ο ίδιος άνθρωπος πάντα θα αποσκοπεί στα ίδια, στο λάκκο με τα φίδια. Τα ζητούμενα αλλάζουν, οι άνθρωποι όταν το θελήσουν ουσιαστικά και οι αντιστάσεις τους το ίδιο.  Με απλά λόγια, μπορεί να αισθάνεται κάποιος μια κάποια ικανοποίηση, ακόμα και με τη λάθος επιλογή, αλλά όταν αυτό το πάντα κάτι λείπει, που διαδραματίζει το δικό του ρόλο, δεν απαντάται, τότε δε δημιουργούνται προϋποθέσεις ουσιαστικής εκπλήρωσης. Αποτέλεσμα: Σε ζεματίζει αντί να σε ελευθερώνει. Και κάπως έτσι συντελείται το αυτό-σαμποτάζ! Και είμαστε καλοί σε αυτό. Στο να παίρνουμε ανάποδα τα πράγματα και τις καταστάσεις και αντίστοιχα να παίρνουμε ανάποδες βόλτες, που ούτε κάβουρας που περπατά στο πλάι, ούτε γαλλικό κλειδί δε μπορεί να επαναφέρει στο αρχικό του σχήμα και μορφή. Για γοργόνα δεν ξέρω. Θα δείξει!

 Βαγγέλης Γερμανός - Η σημαδούρα - Official Audio Release - YouTube