Η τύχη του ιππόκαμπου

 

Το ντεκόρ ενός μπαρ στην Καραίσκου, προσφέρει το ιδανικό σημείο αποχαιρετισμού του ενδιάμεσου των εποχών. Κακά τα ψέματα, μια που δεν υπάρχει πια το ανάμεσα στις εποχές. Ξυπνάω και βγάζω βόλτα το σκύλο με φθινόπωρο και μέχρι να πάω στη δουλειά, τα απομεινάρια του καλοκαιριού μου θυμίζουν ότι  πολύ περισσότερο θα ήθελα να είμαι σε μια παραλία να λιάζομαι , παρά πίσω από ένα γραφείο. Άλλες οι βουλές, άλλο το δια ταύτα και άλλες οι προβολές του μυαλού...

Στο μυαλό μου επικρατεί όπως πάντα το χάος. Σκόρπιες σκέψεις για τα επείγοντα χωρίς τη διαβίβαση ασθενοφόρου. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ή ότι οι νευρώνες μου έχουν πάθει ανεπανόρθωτη ζημιά, ή ότι ο ιππόκαμπος μου είναι εντελώς βλαμμένος. Αφού έχει πέσει μέσα σε λιμνάζοντα νερά και δε λέει να βγει, να σηκώσουμε κεφάλι και να πάρουμε και εμείς μια ανάσα πια! Συνεχώς φέρνει στην επιφάνεια επεισοδιακές μνήμες, που δε σχηματίζουν μια ολόκληρη ιστορία με εννοιολογική αλληλουχία αρχής, μέσης και τέλους. Λέτε να είμαι στα πρώτα ή στα ενδιάμεσα στάδια κατάθλιψης ή σχιζοφρένειας; Για φαντάσου! Οι διαβιβαστές δε λειτουργούν σα ναυαγοσώστες. Βέβαια, το παρήγορο αλλά αφορά στο γεγονός ότι τον αισθάνομαι αντί να συρρικνώνεται, αντίθετα να μεγαλώνει. Σε τέτοιο βαθμό που πρώτον δεν αποπροσανατολίζομαι εύκολα και δεύτερον, έχει τη τάση να κατασκηνώνει με τις ώρες στο δικό του κόσμο και βαριέται θανάσιμα να συνδεθεί με το εδώ και τώρα. Δηλαδή να μεταφέρει πληροφορίες από τη βραχυπρόθεσμη στη μακροπρόθεσμη μνήμη. Μπα το βρίσκει εκ του ουκ άνευ μάλλον, όπως εξίσου άσκοπη θεωρεί κατά όπως φαίνεται την ανάπτυξη νέων διαδικασιών μνήμης. Αλλά αυτόν έχουμε, αυτόν εμπιστευόμαστε. Τι κι αν καταλήγει ότι όλα γίνονται ακριβώς όπως πρέπει να γίνουν για κάποιο αδιόρατο αν όχι ανεξήγητο λόγο. Και δεν πέφτει λόγος σε όσους είναι στην καμπή του ιππόκαμπου να γνωρίζουν τα γιατί και τα πως και φυσικά τα διότι. Αχ αυτό το αλογάκι της θάλασσας που υπάρχει στο κεφάλι μου, μου τα κάνει θάλασσα.

Όταν λοιπόν αρχίζει τα κουλά της επιλεκτικής μνήμης και εστιάζει στο να γαντζώνεται στα κοράλλια της καλοσύνης των άλλων και των μεγάλων προσδοκιών, τότε προσπαθώ να με επαναφέρω στο παρόν με τη βοήθεια όχι του τρίτου ματιού και της διαίσθησης, αλλά της προσευχής. Γιατί αν η προσέγγιση είναι της εγκόσμιας πνευματικότητας, τότε μπαίνω στην ατραπό των σχέσεων που δε βασίζονται στη λογική. Σχέσεων που δεν είναι κράτα με να σε κρατώ να ανεβαίνω το βουνό και ισορροπημένης δομής, αλλά τύπου deja vu. Με την έννοια του συμβολαίου ζωής, αυτής και άλλων προηγούμενων και επόμενων, που σε αυτή συναντώνται και είναι σα το αυγό του Κολόμβου ως προς την ευθύνη του παραλογισμού της συμπληρωματικότητας και της ολοκλήρωσης. Γιατί στο ενδιάμεσο χορεύουν οι εγωιστικές τάσεις με τις καθοριστικές ενοχές και φόβους των ενδεχόμενων πληγών, που μπορεί να επιφέρει η αδυναμία. Κοινώς, στέκομαι στον καθρέφτη μπροστά και με φτύνω. Και καλά να μη με ματιάσω, αλλά άλλος σκουπίζεται μετά! Και σίγουρα, αυτό κάθε αυτό το γεγονός μπορεί να παίξει και σε άλλα πρόσωπα, ζώα πράγματα. Με αποτέλεσμα, να γίνονται όλοι οι άλλοι  μια ξεχωριστή κατηγορία. 

Και ακριβώς όπως σε λίγες ώρες θα μπει ο μήνας του δέκα το καλό, να επισημάνω ότι προτιμώ την άλλη πνευματική τροφή και στήριξη, που θέλει πίστη απόλυτη στην αγάπη του άλλου ως εαυτού. Γιατί μόνο τότε δεν αφήνονται περιθώρια για εγωισμούς, θυμούς, ενοχές και φόβους, αλλά ανοίγονται τα αντίστοιχα περιθώρια της συγνώμης, της ευγνωμοσύνης και γιατί όχι της αγάπης. Και όλα αυτά όχι στη σκέψη και στα λόγια, αλλά στην πράξη.

(1) Pet Shop Boys - My October Symphony (Official Audio) - YouTube