Φαντασία και ελευθερία
Μου ξεγλιστράνε οι λέξεις, χύνονται πάνω στην οθόνη πριν προλάβουν να γεμίσουν με διαχρονικά νοήματα. Τα νήματα που τις δένουν γίνονται ιστοί, αντί για ιστία και πανιά. Δεμένη και όχι στο δε μένει πια εδώ με κρατάνε στο λιμάνι, δε με πάνε μακριά όπως τα καράβια. Οι φάροι στα λιμάνια μπερδεύονται με τη φωτιά που εξακολουθεί να καίει Αποστρέφω την προσοχή μου από πάνω τους, γιατί μου δημιουργούν ενοχές και με περιορίζουν. Δε θέλω άλλα όρια που να τονίζουν το χώρια και να μου προκαλούν στεναχώρια. Από την άλλη, τις προκαλώ να πάψουν, ή αλλιώς να γράψουν με το δικό μου αίμα να τρέχει στη φλέβα τους μια άλλη ιστορία, που δε θα αρχίζει με το "Μια φορά και έναν καιρό", αλλά με το ...
...Αυτή τη φορά σε αυτό τον καιρό το δύσκολο και τον αυθεντικό, οι σκέψεις έτρεχαν έναν αντιφατικό αγώνα μεγάλης απόστασης κόντρα στη φαντασία. Η καθεμία από εκείνες τις σκέψεις στο δικό της εφαλτήριο και διάδρομο έκαναν άκυρες εκκινήσεις. Και αυτό για δύο λόγους. Κατά πρώτον, λόγω των εγωιστικών τάσεων τους και κατά δεύτερον για να αποσυντονίσουν τη φαντασία. Κάποιοι το 1969 την ήθελαν στην εξουσία, αλλά όταν βρέθηκαν στην αγκαλιά της εξουσίας ξέχασαν τη φαντασία. Κάπως έτσι με τα παιχνίδια του μυαλού το μόνο που κατάφερναν ήταν να δημιουργούν σύγχυση και να μεγαλώνουν την απόσταση. Όσοι τρέχουν γνωρίζουν ότι πρώτα δοκιμάζονται οι αντοχές τους και σε πολλές περιπτώσεις καλούνται να ξεπεράσουν τον εαυτό τους και να προσπεράσουν τις σκέψεις τους. Εκείνοι που καταφέρνουν να ξεφύγουν στην πράξη, βγαίνουν νικητές. Το έπαθλο δεν είναι απαραίτητα η πρωτιά, αλλά να αποδείξουν πρωτίστως στον εαυτό τους τις δυνατότητες, τη δυναμικότητα και την αντοχή τους. Γιατί αυτό που προορίζεται για εσένα, τον καθένα δηλαδή, ποτέ ότι κι αν γίνει, δεν πρόκειται για κανένα λόγο να σε προσπεράσει. Το θέμα είναι τι αξιώνεις για τον εαυτό σου. Να γνωρίζει η ψυχή σου τι σου αξίζει και να το διεκδικείς. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στον κατάλληλο χρόνο, τον ιδανικό όχι τον ανθρώπινο και αυτό της προσδοκίας, θα βάλει φτερά στα πόδια, αν δε βγάλει φτερά η ίδια και θα βγει μπροστά όχι σαν εμπόδιο, αλλά σαν αόρατος μανδύας προστασίας, που όλους λίγο ως πολύ μας κάνει να αναμετριόμαστε με τις επιλογές και τις αποφάσεις μας.
Άλλοι αντιμετωπίζουν κατά μέτωπο τις προκλήσεις και άλλοι πάλι με στωικότητα. Άλλοι ανακαλύπτουν μέσα από τον διαρκή πειραματισμό τι καλύπτει τη ψυχούλα τους και άλλοι απλά ακούγοντας τη φωνή της διαίσθησης. Άλλοι θέλουν τους άλλους να τους επιβεβαιώνουν και άλλοι προτάσσουν το δικό τους κριτήριο. Πολλοί άλλοι μαζεύτηκαν όμως και στο τέλος δεν ξέρουν προς τα που να στραφούν οι ίδιοι! Δεν υπάρχει λάθος ή σωστό, μόνο απόκλιση και μη ανοδική εξισορρόπηση ενέργειας. Ο τρόπος επικοινωνίας όμως είναι αυτός ο καθοριστικός παράγοντας, που διαμορφώνει υγιείς σχέσεις συνύπαρξης. Αλλιώς απλώς δεν υφίσταται συνύπαρξη και αναλωνόμαστε όλοι στα κενά και τα δράματα που διαλέγουμε να ζούμε στην καθημερινότητά μας.
Το τελευταίο δράμα που παρακολούθησα, λεγόταν Το Όνομά μου είναι Ελευθερία. Η πρώτη και ίσως η τελευταία παράσταση που είδα για το φετινό καλοκαίρι, λόγω των πρωτόγνωρων συνθηκών που ζούμε. Πριν από τη θέαση, με βαριά καρδιά έκανα πράξη το πρώτο βήμα στη δική μου προσέγγιση στην Ελευθερία, όπως έχει επονομαστεί το σχέδιο ανοσίας της κυβέρνησης. Ως γνωστό προσωπικά τουλάχιστον, τίποτα δε θεωρώ τυχαίο. Απλά μου παίρνει κάποιο χρόνο εκ των υστέρων να διακρίνω τον παραλογισμό, τους παραλληλισμούς και τη συμπληρωματικότητα των γεγονότων. Η πρώτη Ελευθερία διαπραγματευόταν, με την κυριολεκτική έννοια της ερασιτεχνικής προσπάθειας, εκείνη των εραστών της τέχνης, το θέμα του έρωτα που καταφέρνει να ξεπερνά τα εμπόδια της πίστης σε άλλα υψηλά ιδανικά και των άλλων και να επιβεβαιώνει διαχρονικά τη δύναμη και τη μαγεία του. Η δεύτερη πάλι, σαν κάστρο που πέφτει θύμα των πρακτικών διαδικασιών, εννοείται ότι δε θα εξασφαλίσει το τοίχο ανοσίας, που χρειάζεται για να αποδείξει μετά από διακόσια χρόνια την ευπείθεια του έθνους. Αλλά καθόλα κρίνεται απαραίτητη για τη διευκόλυνση της καθημερινότητας και για να αποπροσανατολίσει από την αντίληψη της αρνητικής πρωτιάς που δικαιωματικά πλέον εξασφαλίσαμε Πληθωρισμός: Αρνητική πρωτιά της Ελλάδας μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (kathimerini.gr) Αυτό σε συνδυασμό πάντα με την επί μακρόν προσπάθεια αναχαίτισης της κινεζικής λαίλαπας και της εξαιτίας της, παράπλευρης απώλειας μιας κεντρικής ευρωπαϊκής δύναμης δημιουργεί τριγμούς στο οικοδόμημα Τζένγκα της Ένωσης! Άσε τη διεθνή μετατόπιση των ζωνών ενδιαφέροντος και ισορροπιών που ακούνε σε νέα ακρωνύμια τύπου AUKUS. Άσχετο βέβαια που από τη δεκαετία του 90 το Ταιμ είχε στο εξώφυλλό του αναδείξει την επόμενη αυτοκρατορία, που στις μέρες μας που όχι απλά ξύπνησε και δε ξαπλώθηκε ο γίγαντας, αλλά εξαπλώθηκε σε τέτοιο βαθμό που κάθε μεγαλούπολη έχει τη δικιά της Τσάινατάουν. σε συνάρτηση της ανεξέλεγκτης νέας σφαίρας ενέργειας, θα μας κάνει όχι απλά να πούμε το ψωμί, ψωμάκι και το είδες η Δεή. Αλλά θα επιβεβαιώσει τον Τζιμάκο που τραγούδαγε με τις Ταξιαρχίες του το Αχ Ευρώπη - Τζίμης Πανούσης - YouTube Θα πίνουμε για να ξεχνάμε, ή θα πίνουμε για να θυμόμαστε; Ποτό ή καφέ; Μάλλον θα παίρνουμε τον καφέ από το σπίτι, προκειμένου να μη τον πληρώνουμε βαπόρι. Ή μήπως να το γυρίσουμε στο τσάι και συμπάθεια; Ειλικρινά, επειδή προς το παρόν δε το έχω αποφασίσει και τρίβω ακόμα τα μάτια μου για το τι θα δουν στη συνέχεια, απλά όπως βλέπετε και στη φωτογραφία, ετοίμασα τα παγάκια. Τα μπαλέτα θα βγουν μετά τον κλαρινόγαμπρο. Εσπρέσσο ή Φραπέ κανείς;!Της παρηγοριάς εσείς;!
Σχόλια