Στου Σεπτέμβρη τα φτερά
Στο τραίνο. Κάθομαι με γυρισμένη πλάτη προς τον προορισμό, μόλις σταμάτησα να διαβάζω . Αν και δε συνηθίζεται πλέον το να κάθεται κανείς σε μέσο μαζικής μεταφοράς της συμφοράς και να επωφελείται ενός βιβλίου και όχι να σκρολάρει στην οθόνη το τικ τοκ και τα άλλα κοινωνικά μέσα, που μας έχουν κάνει πιο αντικοινωνικούς στο από κοντά. Επεξεργάζομαι μια φράση που με εντυπωσίασε, καθώς οι εικόνες των διαφορετικών περιοχών με αντίθετη κατεύθυνση αφήνονται πίσω μου.
Σκέφτομαι, ενώ χαζεύω πλέον έξω από το παράθυρο τις λέξεις, πως τις έχει κεντήσει ο συγγραφέας. Και ξαφνικά βλέπω να χορεύουν πίσω απο τη γυάλινη επιφάνεια σύρματα, μπετόν, αυτοκίνητα και το λιγοστό πράσινο μαζί με γράμματα, συνειρμούς και έννοιες. Στρέφω την προσοχή μου στην παγερή αντανάκλαση του βαγονιού από μέσα. Βουβά, χλωμά πρόσωπα και άλλο τόσο αγουροξυπνημένα, με το δάχτυλο στο κινητό-σκανδάλη, οι γενιές του αντίχειρα. Κάποτε για το ωτο στόπ και τώρα για το χάζι. Άλλα με το βλέμμα στο κενό της σκέψης. Σίγουρα, σε καμία των περιπτώσεων δε θα ήθελαν να είναι εδώ. Άνθρωποι με προτιμήσεις σε καλύτερα πράγματα να κάνουν, καλύτεροι άνθρωποι να είναι, τραβιούνται σα μαριονέτες έξω από τον εαυτό τους από τις υποχρεώσεις. Κλείνω τα μάτια σε αυτές τις σκέψεις. Μόλις τα ξανά ανοίγω η ματιά μου πέφτει στη δικιά μου μασκοφόρα αντανάκλαση. Γέρασα; Κουράστηκα! Και όμως αισθάνομαι πέρα από την όψη μου, τόσο μικρή και έτοιμη, όσο τότε στα δώδεκα που πρώτο έμαθα και μου επέτρεπαν να παίρνω το τραίνο μόνη μου. Τότε που σκεφτόμουν αλλιώς, δεν έβλεπα την ώρα να μεγαλώσω για να ζήσω την ανεξαρτησία μου. Γιατί το εγώ μου ήταν σίγουρο θα τα κάνω αλλιώς και καλύτερα! Με αυτό το πλευρό κοιμόμουν τότε και μετά ήρθε η ζωή για να μου πονέσει σα την Μισέλ του Λαζόπουλου τα πλευράκια μου και να αποδείξει το αντίθετο και το σχεδόν ανέφικτο .Δέκα Μικροί Μήτσοι (Mega 1994) - YouTube Αν η στιγμή δεν έρχεται, το δια ταύτα μένει στο επιβιώνω λεπτό το λεπτό και προσπερνά. Επόμενος σταθμός... Η φωνή από το μεγάφωνο μου θυμίζει που βρίσκομαι και πριν χάσω την περιβόητη στιγμή και στάση κατεβαίνω.
Σκέφτομαι, ενώ χαζεύω πλέον έξω από το παράθυρο τις λέξεις, πως τις έχει κεντήσει ο συγγραφέας. Και ξαφνικά βλέπω να χορεύουν πίσω απο τη γυάλινη επιφάνεια σύρματα, μπετόν, αυτοκίνητα και το λιγοστό πράσινο μαζί με γράμματα, συνειρμούς και έννοιες. Στρέφω την προσοχή μου στην παγερή αντανάκλαση του βαγονιού από μέσα. Βουβά, χλωμά πρόσωπα και άλλο τόσο αγουροξυπνημένα, με το δάχτυλο στο κινητό-σκανδάλη, οι γενιές του αντίχειρα. Κάποτε για το ωτο στόπ και τώρα για το χάζι. Άλλα με το βλέμμα στο κενό της σκέψης. Σίγουρα, σε καμία των περιπτώσεων δε θα ήθελαν να είναι εδώ. Άνθρωποι με προτιμήσεις σε καλύτερα πράγματα να κάνουν, καλύτεροι άνθρωποι να είναι, τραβιούνται σα μαριονέτες έξω από τον εαυτό τους από τις υποχρεώσεις. Κλείνω τα μάτια σε αυτές τις σκέψεις. Μόλις τα ξανά ανοίγω η ματιά μου πέφτει στη δικιά μου μασκοφόρα αντανάκλαση. Γέρασα; Κουράστηκα! Και όμως αισθάνομαι πέρα από την όψη μου, τόσο μικρή και έτοιμη, όσο τότε στα δώδεκα που πρώτο έμαθα και μου επέτρεπαν να παίρνω το τραίνο μόνη μου. Τότε που σκεφτόμουν αλλιώς, δεν έβλεπα την ώρα να μεγαλώσω για να ζήσω την ανεξαρτησία μου. Γιατί το εγώ μου ήταν σίγουρο θα τα κάνω αλλιώς και καλύτερα! Με αυτό το πλευρό κοιμόμουν τότε και μετά ήρθε η ζωή για να μου πονέσει σα την Μισέλ του Λαζόπουλου τα πλευράκια μου και να αποδείξει το αντίθετο και το σχεδόν ανέφικτο .Δέκα Μικροί Μήτσοι (Mega 1994) - YouTube Αν η στιγμή δεν έρχεται, το δια ταύτα μένει στο επιβιώνω λεπτό το λεπτό και προσπερνά. Επόμενος σταθμός... Η φωνή από το μεγάφωνο μου θυμίζει που βρίσκομαι και πριν χάσω την περιβόητη στιγμή και στάση κατεβαίνω.
Περπατώ σε μια Αθήνα που είναι στη σκιά της Ακρόπολης, αντί μέσα της για προφύλαξη. Μια Αθήνα κουβάρι μνήμης. Η φράση του Όσεαν που σκεφτόμουν πριν, ορίζει τη μνήμη σα δεύτερη ευκαιρία. Πόσες θα μας δώσεις ακόμα λατρεμένη μου πόλη, που τέτοιες ώρες σχεδόν σε κάθε γωνία στην αγκαλιά του κέντρου σου κοιμούνται οι άστεγοι σου; Δε θυμάμαι την εξήγηση του γιατί τα πουλιά δεν πετάνε πάνω από την Ακρόπολη. Κάτι με τα πεδία και τα κύματα. Μάλλον δεν έχει σημασία. Θυμάμαι την απάντηση της Ζωής όταν φαίνεται καλά, στην ερώτηση καλά είσαι; Ναι ρε εσύ πετάω με τα πουλιά. Συνήθως της ανταπαντώ και εγώ με τις πεταλούδες! Εκείνο που έχει ουσία, είναι ότι έχω βάλει στόχο και σκοπό σα τον Ίκαρο να πετάω μαζί τους. Τα περιττά, τα βάρη, ότι τοξικό, που με απομυζά να το αφήσω πίσω, εκεί που κυριολεκτικά ανήκει στο χθες και το σκοτάδι. Κοίτα οι σκέψεις μου πετάνε με τα πουλιά και αν τύχει κουτσουλάνε και κουτουλάνε και τον κόσμο. Έχω στο νου μου μην πετάξουν τόσο κοντά στον ήλιο και λιώσουν τα φτερά τους. Όλα είναι σήμερα, είναι τώρα, τόσο τέλος Σεπτέμβρη. Γωνία Μητροπόλεως και Φιλελλήνων το φανάρι χαμογελά όταν είναι πράσινο. Δες το και εσύ και χαμογέλα παρά την κίνηση, τις αντιξοότητες και την όποια ταλαιπωρία. Ξημερώνει! After all today and not tomorrow is another day Scarlett.
Σχόλια