Διαχρονική αξία

 

Ψαραντώνης (Ψαρογιώργης -Αγγελάκας- Βελιώτης-Χαιρέτης) - Με των πολλών τη λογική - YouTube

Ότι αντέχει στο χρόνο, πραγματικά είναι αυτό που αξίζει. Ή τουλάχιστον αυτό λένε. Παλιά υπήρξε μια διαφήμιση που έλεγε όχι σκουπίδια και πλαστικά σε θάλασσες και ακτές. Το πλαστικό τραπέζι της φωτογραφίας θα αντέξει πολύ περισσότερο στο χρόνο από την ύπαρξη και των δυό μας. Αυτό τί σημαίνει για εμάς σε σχέση με το πλαστικό; Ό,τι εκείνο αξίζει περισσότερο; Ή απλά, ότι το ανθρώπινο είδος επεξεργάζεται τις πρώτες ύλες τόσο αποτελεσματικά, που τα δημιουργήματα του αντέχουν τη δοκιμασία του χρόνου; 

Στο παρανοϊκό μου μυαλό, η αξία δεν αφορά τόσο τη διάρκεια των πραγμάτων. Όσο τη διάρκεια της αίσθησης τους και των εικόνων και συναισθημάτων που έχουμε συνδέσει με αυτά.  Κατ' επέκταση τον αντίκτυπο που χάρη σε αυτά δημιουργούν οι καταστάσεις που βιώνουμε. Αυτή η αντίληψη από άνθρωπο σε άνθρωπο διαφέρει και δε μετριέται ποσοτικά. Η προσοχή και το ενδιαφέρον με το οποίο κάποιος θα μοιραστεί τον υπερπολύτιμο χρόνο της παροδικής ύπαρξης και ενδεχομένως το άγχος της καθημερινότητας του. Η συνύπαρξη λοιπόν, η ζεστασιά της αγκαλιάς ενός αγαπημένου προσώπου, ο ήχος ή η γεύση του φιλιού, η έκσταση του έρωτα προκαλούν συναισθήματα, που ουσιαστικά διαρκούν στον ιστό της μνήμης και στο χρόνο. Πλέον επιστήμονες τεκμηριώνουν ότι τα συναισθήματα είναι μαθήματα, που παίρνουμε ζώντας μέσα στα κοινωνικά σύνολα. Επιπλέον τόσο τα συναισθήματα, όσο και η μνήμη ότι υπόκεινται σε χειρισμούς. Λοιπόν επιλογή μας είναι όχι το οικογενειακό, αλλά το φιλικό περιβάλλον που μας περιστοιχίζει και μας ενδυναμώνει, ή το αντίθετο. Άλλες μελέτες, έχουν καταλήξει ότι η ευτυχία βρίσκεται στις αρραγείς σχέσεις ζωής. Το μοίρασμα λοιπόν, η συγκίνηση και η αφοσίωση  έχουν αξία σε βάθος χρόνου. Ίσως πολύ περισσότερο από την εξωτερική εμφάνιση, το κέρδος και το πλαστικό ή μη χρήμα για τα οποία κοπτόμαστε εν πολλοίς καθημερινά. 

Αν βάλουμε σε μια ζυγαριά το χρόνο που διαθέτουμε στον αγώνα της αναζήτησης της δεύτερης κατηγορίας στόχων, ίσως κάποια στιγμή κατανοήσουμε γιατί ακόμα και η επίτευξή τους, αντί για την υποτιθέμενη πληρότητα, αφήνει συναισθηματικά ελλείματα αν όχι κενά. Αν κάτι τέτοιο γινόταν, ίσως τότε η διάχυτη αίσθηση του ανικανοποίητου, η τάση της εφήμερης στάσης εκτόνωσης και διαρκούς ξεσπάσματος στους νυν εξαιτίας των πρώην και η αναζήτηση επιδέσμων αντί για δεσμών να μη χρειαζόταν. 

Αυτό τον καιρό, αισθάνομαι έναν ενεργειακό σχεδόν εκβιασμό, για να μην πω εκφοβισμό. Στο έλεος των νέων μέτρων που θα υιοθετηθούν για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης. Μια κρίση παραπάνω που θα γίνει η αιτία αλλαγής πολλών συνηθειών. Κάτι μου λέει, ότι τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια μάλλον  θα επικηρυχθούν! Όμως πέρα από την πλάκα, ας δούμε τις συνέπειες των ενεργειών μας. Γιατί όλα τα παραπάνω τα ιδανικά επίθετα και ουσιαστικά απέχουν πολύ από ότι ζούμε πραγματικά.

Σα να ξυπνάει κανείς μετά το "Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!" και να μπαίνει σε  νέα πίστα της ζώνης του λυκόφωτος, όπου το λυκαυγές δε φωτίζει. Και στην προσδοκία του να ζήσει κάποιος τέλεια, όχι απλά καλύτερα, το μόνο που καταφέρνει είναι να αυτοπαγιδεύεται και να μπαίνει στη αέναη αναζήτηση. Με τη λογική ότι δε μπορούσε να με εκτιμήσει, να με καταλάβει, δε μπορεί υπάρχει ο κατάλληλος άνθρωπος για μένα. (Χιονάνθρωπος θα είναι για να λιώνει!) Αλλά αυτή η προσέγγιση μετατοπίζει το πρόβλημα στον άλλον. Ενώ η εστίαση θα πρέπει να είναι στον πρωταγωνιστή και όχι στους δεύτερους ρόλους!

Κακά τα ψέματα, κανένας δεν είναι έτοιμος να αλλάξει, αν δε το θελήσει. Οπότε αν θέλουμε να αλλάξουμε κάποιον, για την ακρίβεια τον μόνο που μπορούμε να αλλάξουμε, είναι τον εαυτό μας. Σίγουρα όχι τον άλλον, όσο και αν κοπανιόμαστε στη μάταιη προσπάθεια και να κοιμόμαστε με αυτό το πλευρό ακόμα και δίπλα του. Γιατί η μέσα ισορροπία αποτελεί το ζητούμενο που αλλάζει τα δεδομένα. Για να επιτευχθεί δε, αυτό που απαιτείται είναι να είμαστε διαρκώς ανοιχτοί στην αλλαγή. Να μην αγκιστρωνόμαστε σα τους χάνους στην ανάγκη της εξασφάλισης και του να έχουμε δίκιο, αλλά να είμαστε δίκαιοι κυρίως με εμάς τους ίδιους. Πράγμα που σημαίνει να προκαλούμε συνέχεια όχι ρήξεις, αλλά ότι θεωρούμε ότι μας αντιπροσωπεύει. Αυτή η διαρκής πάλη του εδώ εγώ που γίνεται μέσα μας, οπωσδήποτε έχει τη διαχρονική αξία της εξέλιξης και της υπέρβασης των ορίων που εμείς οι ίδιοι βάζουμε στους εαυτούς μας. Στο κάτω κάτω της γραφής ουσιαστικά αυτό που διαχρονικά αξίζει, είναι το συνεχές ταξίδι της αυτοανακάλυψης, που ονομάζεται ζωή. Και δε ζούμε μόνο μία φορά, αλλά κάθε μέρα που λέει και ο Σνούπυ!     

Αλκίνοος Ιωαννίδης, Ο Δρόμος Σου Είσαι Εσύ - YouTube