Δια ταύτα
Ποτέ δεν ήμουν καλή στη γεωγραφία. Στο σχολείο ήταν ένα από τα πιο βαρετά μαθήματα. Μου φαινόταν απολύτως αδιάφορο. Γιατί να μαθαίνω που είναι τα σύνορα, όταν τα φέρνουν από εδώ, τα πάνε από εκεί και τα αλλάζουν; Έφταιγε και εκείνο το τραγούδι του Λένον, που με παρότρυνε να φαντάζομαι ανθρώπους πέρα από τους οποιουσδήποτε διαχωρισμούς. Αλλά, όπως η πράξη απέχει από τη θεωρία, η ζωή τα φέρνει όλα τούμπα. Σκέτη ζαλάδα, ή μαρμελάδα. Πάνω που χαρτογραφούσα την Ευρώπη, πάει και πέφτει το τείχος του Βερολίνου. Στο καπάκι διασπάται η Σοβιετική Ένωση. Και δε μας έφταναν όλα, γίνεται και ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία. Ξεφύτρωναν νέα κράτη από το πουθενά. Και ερχόταν η στιγμή να επιλέξει κανείς με ποιους είναι και ποιους αφήνει πίσω. Η περίφημη ανθρωπογεωγραφία αποτελεί ιδιαίτερα σήμερα έναν από τους χειρότερους εφιάλτες μου. Και αυτό είναι ένα θέμα! Ξέρεις τί είναι, να μη μπορείς να παπαγαλίσεις ή να κάνεις ξεπατικοτούρα ένα χάρτη; Προβλήματα του πρώτου κόσμου, που λύνονταν με πολεμικές συρράξεις, με βόμβες που βλέπαμε στη τηλεόραση, ενώ τρώγαμε πίτσες. Όμως δε μας πήγαινε το μυαλό τότε, ότι η μπουκιά θα μας καθόταν αργότερα στο στομάχι σα γροθιά. Γιατί οι ανέστιοι αργά ή γρήγορα θα μάζευαν τα κομμάτια τους και θα αναζητούσαν τη τύχη τους ανάμεσα μας. Και κάποιοι που έγερναν δεξιά σα τα βαρίδια, θα έφταναν στα άκρα. Και θα ξυπνούσε ο φασίστας μέσα τους και ακόμα χειρότερα έξω τους. Για κάποιους τέτοιους λόγους, θεωρώ αντί για γεωγραφία θα πρέπει να μετονομαστεί σε συμφεροντογραφία!
Σε ένα ψυχολογικό σύντομο απόσπασμα σήμερα έμαθα για τη φυσική παραγωγή μαργαριταριών. Αρκεί η εισβολή ενός κόκκου άμμου, ή ενός παρασίτου μέσα σε ένα στρείδι για να κινητοποιηθεί ο αμυντικός μηχανισμός της παραγωγής της λείας σκληρής κρυστάλλινης ουσίας, προκειμένου να προστατευτεί από την ενόχληση. Με την πάροδο του χρόνου παραμονής και την παραγωγή της προκείμενης ουσίας, πάντα σε αναλογία με τον τύπο του στρειδιού και την ποιότητα και ποσότητα του νερού στην οποία βρίσκεται, το μαργαριτάρι αποκτά το ανάλογο χρώμα. Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα για άλλη μια φορά όσον αφορά την προσαρμοστικότητα της φύσης! Ενώ παράλληλα, οι σκέψεις μου σάλπαραν και σάλταραν προς τους ανθρώπους αχινούς και στρείδια και στα ωραία καλοκαίρια που προηγήθηκαν.
Το περασμένο σαββατοκύριακο ήταν των παράλληλων εκδηλώσεων του οδηγητή, του αντιρατσιστή και του διεκδικητή ισότητας για όλους. Αλλά δεν ήταν της φτου ξελευτερίας. Στη φωτογραφία που προηγείται, αν την παρατηρήσετε θα δείτε ότι ο φετινός αριθμός ήταν δεκαοκτώ, της ενηλικίωσης. Αλλά σήμερα προστέθηκε άλλο ένα θύμα και ανέβηκε στις δεκαεννέα νεκρές συζύγους. Δεκαεννέα γυναίκες που πλέον δεν έχουν τρόπο να αντισταθούν στην κακοποίηση τους. Το αν έχουν φωνή εξαρτάται από εμάς που υπάρχουμε ακόμα. Όσο απαθείς και αν στεκόμαστε απέναντι τέτοιες στιγμές. Το επόμενο τρίμηνο θα δείξει που θα κλείσει για φέτος το νούμερο. Σημάδι των καιρών θα πουν κάποιοι. Η ουσία δεν είναι στους αριθμούς άλλωστε απλά. Η ουσία είναι ότι η δικαίωση τους δε θα έρθει από τη δικαιοσύνη, μια που εκείνη πέφτει θύμα της πρακτικής εφαρμογής δικών, εφέσεων, αναστολών που επιφέρουν χαρτόσημα και έσοδα στην κρατική μηχανή. Και εξασφαλίζει τη φήμη και το χρήμα των δικαστικών λειτουργών και δικηγόρων που θα επιδιώξουν οι πελάτες τους να πέσουν στα μαλακά. όχι τα ναρκωτικά, αλλά τα πούπουλα και τα χρόνια των ποινών τους να μειωθούν. Ανεξάρτητα για παράδειγμα αν επιτέλεσαν τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορούνται και πρωτόδικα κρίθηκαν ένοχοι, όπως στην περίπτωση της δίκης των χρυσαυγιτών. Σε έξι μέρες αν δε δοθεί για τον οποιοδήποτε λόγο επινοηθεί αναβολή θα καταθέσει για άλλη μια φορά η Μάγδα Φύσσα εναντίον του φασισμού και του αντίστοιχου νομιμοποιημένου του μορφώματος.
Αλλά προς ώρας, τα κύματα ενέργειας δεσμεύουν τις σκέψεις σε γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε παράλληλους μεσημβρινούς και βίους. «Zin, Zyian, Azadi»=" Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία" αυτό είναι το σύνθημα που ακούγεται στο Ιράν, αυτές τις μέρες. Σε υποκινούμενες ταραχές κατά τους μουλάδες από δάκτυλους του εξωτερικού. Αλλά μάλλον εθελοτυφλούν στο γεγονός ότι είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής πίεσης χρόνων στο εσωτερικό της χώρας τους. Δεν ξέρω αν η εξέγερση αυτή θα εξελιχθεί σε μια νέα Πράσινη Επανάσταση και τι ανατροπές θα φέρει και αν. Πάντως μέχρι στιγμής έχει σχεδόν ογδονταέξι θύματα και το ουσιαστικότερο μάλλον θα αποτελέσει μοχλό πίεσης ως προς τη διαδοχή του υπέργηρου προέδρου Εμπραχίμ Ραϊσί, που προ ημερών απευθυνόμενος στα Ηνωμένα Έθνη αναφέρθηκε στα δικαιώματα της γυναίκας και στην προάσπιση τους εντός της χώρα του! Τραγική ειρωνεία την έλεγαν στα έπη. Ή όπως θα έλεγε ο κοινός θνητός αμ έπος, αμ έργον!
Παραδίπλα του, ο σύμμαχος του επί τόσα χρόνια, προσαρτάει εδάφη στα οποία είχε εισβάλει με βάση νοθευμένα δημοψηφίσματα. Με φιέστες που θυμίζουν τον Σάχη της Περσίας προσπαθεί να τονώσει το ηθικό του λαού του για τη συνέχιση του πολέμου που καλά κρατεί ακόμα. Και όλα αυτά, ενώ μόνο προ μίας βδομάδας εκτοξεύτηκαν οι τιμές των εισιτηρίων για πτήσεις χωρίς επιστροφή. Σε λίγο θα αρχίσει ο χειμώνας άλλωστε. Η αρκούδα θα πέσει σε χειμερία νάρκη; Ιδού η απορία;!
Όλα κατά όπως αφήνουν να εννοηθεί, είναι θέμα χρόνου, το πως σημαδεύει ο καιρός τα χαρτιά της τράπουλας για να ομολογηθεί το που πέφτει η νύχτα και που θα ξημερώσει και για ποιους!
Για όλα τα παραπάνω λοιπόν, όχι στη Μόσχα και τα νούμερα δε ψάχνω το δια ταύτα, αλλά στα ποιήματα και στην αλήθεια τους όπως φαίνονται στα μάτια των παιδιών.
Σχόλια