Δέλτα της ομορφιάς

Άφησα να περάσουν κάποιες μέρες για να μη γράψω εν θερμώ.  

Κάποιες φορές, αισθάνομαι να πηγαίνω όχι από υποχρέωση, αλλά επειδή δε θα μπορούσα να ήμουν αλλού, θα ήμουν άλλη , οπότε έχω χρέος να είμαι εκεί. Σα να έχω δώσει βουβά μια υπόσχεση στο σύμπαν και δε γίνεται αλλιώς. Το δικό μου συμπαντικό πιστεύω με πήρε από το χέρι και μου έδειξε τη δύση των προβλημάτων. Κάπως έτσι κατάλαβα το τέλος της εποχής. Μια δύσκολη καθόλα εποχή. Η μια ανατροπή ακολουθούσε γρήγορα την άλλη, μη αφήνοντας περιθώρια αφομοίωσης. Απλά ή έπιανα τον ταύρο από τα κέρατα, ή με έπαιρνε παραμάζωμα. Ο Πικάσο θα ήταν άλλος ένας Ισπανός με το κοινότυπο επίθετο Ruiz, αν δεν υιοθετούσε το μεσαίο όνομα της μητέρας του, που παρέπεμπε στις ταυρομαχίες και τους χειριστές σα τους θηριοδαμαστές των ταύρων. Όμως οι πικαδόροι εκτός Ισπανίας μένουν στις αποθήκες και όχι στις αρένες. Οπότε με τη  πρώτη ευκαιρία έγινε η καραμπόλα ανατροπή. Και άντε μετά να εξηγήσεις για την έλλειψη πολυτέλειας χρόνου, για διαταραγμένες σχέσεις, για το που και  πως τραβιέται η ειμαρμένη κάτω από τα πόδια σου σα μαγικό χαλί την ιδανική στιγμή. Εκείνη που αισθάνεσαι ότι σε εγκαταλείπει η αντοχή. Και ακούς ξαφνικά τη φωνή σου να λέει: χτύπα κι άλλο. Μπορεί να γονατίσω, μπορεί να πέσω, αλλά δεν είμαι από γυαλί και δε θα σπάσω. Ούτε θα σωπάσω!

Καθώς γράφω ακούω τα πρωτοβρόχια του Σεπτέμβρη να αυλακώνουν τα τσιμέντα και τις σκέψεις. Βγαίνω να τη μυρίσω και να την καλωσορίσω και μετά συνεχίζω. Για να γράψω για νέους που το βάζουν στα πόδια μπροστά στην απειλή μιας μερικής επιστράτευσης. Για άλλους νέους που είναι τόσο απελπισμένοι και βαθύτατα απαθείς μπροστά στην εξουσία που τους αποδυναμώνει. Και αισθάνονται εγκλωβισμένοι στα όρια της χώρας τους. Και μαζί με το brain drain και τη φυγή, ντρέπονται για τη χώρα που ζουν. Το ζουν και το τραγουδούν σε μια κοινωνία εντυπωσιασμού.  Και προκαλούνται και προκαλούν με βία.  Για άλλες πάλι χώρες που θρηνούν παλιά κλέη. Για  εμένα να κουτουλάω μια εικόνα την ώρα που την προσκυνούσα. Για το καμηλαύκι και τη ζώνη που όταν τα φόρεσα για να πάρω φώτιση και δύναμη, αισθάνθηκα ανεξήγητα ανάλαφρα. Κατά την επιστροφή, για τη φωτογραφία μιας άλλης δύσης που χωρίς αντανάκλαση στην αποτύπωση της εμφανίστηκε κάτι ανατριχιαστικά ανεξήγητο. Όχι δες και εσύ και βγάλε συμπέρασμα..

Δε θα προσπαθήσω να σε πείσω. Ο καθένας όσο κόβει, ράβει και όσο του κόβει τόσα καταλαβαίνει. Ένα ξέρω. Δε την έχω επεξεργαστεί. Δεν κρέμεται αυτό το κάτι από το σύρμα. Αλλά είναι εκεί. Σαν το πιστεύω, σα την ελπίδα. Και εσύ δώσε του όποιο όνομα θες. Πες το θαύμα. Πες ότι κυκλοφορούν γύρω μας,  ανάμεσα μας, μέσα μας. Πες ότι η αντίληψη μας είναι τόσο περιορισμένη, που δε τους/τα καταλαβαίνουμε. Πες ότι δε τους αισθανόμαστε. Πες ότι λέω και γράφω βλακείες όπως πάντα. Πες ότι θες. Δε με ακουμπάς. Δε μου τη χαλάς. Ξέρω τι είδα. Ξέρω πως νιώθω. Και γνωρίζω που χρωστάω και τι. Ευγνωμοσύνη για το σήμερα και τη στιγμή. Ευγνωμοσύνη για το ότι είμαι εδώ. Για το ότι η καρδιά χτυπά ακόμη για όσο, για τόσο. Δεν έχει σημασία. Η ουσία είναι στο εδώ και όχι στο εγώ. Στο ότι έχω πάψει να μικραίνω. Στο ότι αισθάνομαι να μεγαλώνει μέσα μου ο ουρανός και η θάλασσα τόσο, που όταν δύει, φανερώνει σημάδια. Προσευχή και ευγνωμοσύνη αυτό αισθάνομαι να ξεχειλίζει από μέσα μου πια. Αυτή η απερίγραπτη ομορφιά..!   Και είμαι τόσο γεμάτη από συγκίνηση και ευτυχισμένη. Αισθάνομαι ότι μου έχει συγχωρήσει την ατέλεια μου το σύμπαν. Σα να ξεδιπλώνει μέσα μου την πιο όμορφη ευκαιρία να συνδεθώ σα το νερό του ποταμού, της πηγής και της θάλασσας στο δέλτα του ονείρου και της ομορφιάς.

Έτσι αβάσταχτα και όμορφα να δύει και να ξημερώνει πλέον μέρα τη μέρα η ζωή. Χωρίς θα, χωρίς ας, χωρίς μακάρι. Μέχρι το δέλτα της ομορφιάς και ακόμα παραπέρα...στο άπειρο σου. Μετά σου.

    Η προσευχή του ακροβάτη-Μάνος Χατζιδάκις-Αγαθή Δημητρούκα - YouTube 

ibitum