Καθρέφτη καθρεφτάκι μου...
Χρυσοπράσινο γκλίτερ (youtube.com)
Μια φωτογραφία καταφέρνει να αποτυπώσει όσα η πορεία μιας ζωής δεν προλαβαίνει. Καλοκαίρι σε πρώτο πλάνο, Όλοι επικεντρώνονται σε κάτι άλλο. Σε ότι τραβάει το ενδιαφέρον και την προσοχή τους. Ο πιστσιρίκος με το καπέλο και το κουβαδάκι μάλλον ψάχνει για κοχύλια ή για εντυπωσιακά βότσαλα, που θα εξιτάρουν τη φαντασία του. Ο νεαρός για την πιθανή τρύπα, το έλλειμμα και πως καλύπτεται για να βγει από τη στεριά στα ανοιχτά χωρίς να μπει νερό στη βάρκα. Και ο κάπως προχωρημένης ηλικίας κύριος πως να βγει στη στεριά με ασφάλεια χωρίς να πέσει εξαιτίας της δύναμης των κυμάτων.
Παράξενο καλοκαίρι το φετινό. Με αργούς ρυθμούς εξοικειονόμαστε με τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, που θέλουν να γίνεται νόρμα πλέον οι φωτιές στα μεσογειακά κράτη. Η άνοδος της θερμοκρασίας, η ξηρότητα της ατμόσφαιρας, η λειψυδρία και αντίστοιχα μεσομακροπρόθεσμα η τάση του τουριστικού κοινού σε πιο ανεξερεύνητους και βόρειους προορισμούς. Αυτή η ροπή θα αλλάξει τα οικονομικά δεδομένα για άλλη μια φορά σε βάθος χρόνου.Ως συνήθως θα κυνηγάμε την ουρά μας, αν δεν μπούμε στη διαδικασία να απαντήσουμε καίρια στις διαφαινόμενες προκλήσεις,
Προκλήσεις. Η απελευθέρωση του Τζούλιαν Ασσανζ την περασμένη εβδομάδα μετά από διπλωματικές μάχες υπαναχωρήσεις και των δυο πλευρών. Και τι είναι τώρα ήρωας ή θύτης; Και τι σημαίνει το προηγούμενο που πλέον προέκυψε από την όλη ιστορία; Η δημοσιογραφία της έρευνας ανελεύθερη; Ένοχοι είναι αυτοί που λειτουργούν καταγγελτικά όσον αφορά τα κακώς πραγμένα κυβερνήσεων. Και ποιών κυβερνήσεων; Των άκρων και των πόλων; Εν μέσω εκλογικής δίνης η Γαλλία που με τα τότε συνθήματα της επανάστασης "ισότητας, αδελφοσύνης, ελευθερίας" δεν ρέπει απλώς, αλλά μπατάρει πλέον προς τα δεξιά και τρέχει με συμμαχίες ισχνές να απαντήσει στο δεύτερο γύρο των εκλογών της στην άνοδο της συγκράτησης του τέρατος των νεοφασιστικών μορφωμάτων. Λίγο πριν την χαραυγή, επικρατεί το πιο βαθύ σκοτάδι.
Σημεία και σημάδια των καιρών. Αν και δεν κάθομαι στον ήλιο, έχω μαυρίσει τόσο, όσο η μόκα. Και το καλοκαίρι είναι ακόμα μπροστά. Καθοδόν για την πιο αγαπημένη παραλία, έχασα τη στροφή. Κατά εκεί είχα να πάω μια δεκαετία. Μπροστά επιβλητικό στεκόταν το μοναστήρι. Και έξω από εκείνο, βέλαζε αμέριμνο ένα κατσικάκι. Χθες στην άδεια παραλία του Αη Γιάννη κολύμπησα πέρα από τα βράχια του πρώτου κόλπου μέχρι τον δεύτερο. Οι ζαχαρόπετρες όπως τις λέμε εδώ, λιωμένες από τη σφοδρότητα των κυμάτων, μου χάρισαν την παρηγορητική αίσθηση της πιο λευκής άμμου. Αισθάνθηκα σα την μύγα μέσα στο γάλα, όταν ξάπλωσα πάνω της. Και βιαστικά ξαναμπήκα στο νερό. Τα βράχια κοφτερά σαν ξυράφια ορθώνονταν περιπαιχτικά. Θα φύγεις μου ψιθύριζαν βραχνά, εμείς ανθεκτικά θα μείνουμε εδώ να αγκαλιαζόμαστε με τα κύματα. Ο χρόνος περνάει. Εικόνες και σκέψεις πλημμυρίζουν το μυαλό. Καρπουζοσαλάτες, μπύρες και εδέσματα πρώτης διαλογής για το στομάχι. Και η ψυχή γεμίζει στιγμιαίες χαρές, όπως μοιράζεται ανάμεσα στο χθες και το αύριο και ζει σήμερα. Άλλη μια μέρα το σήμερα.
Αντανακλάσεις, αντικατοπτρισμοί πάνω στο νερό φωνών που ακούγονται από το βάθος του ορίζοντα. Ίσκιοι και ψίθυροι επιλογών. Λανθασμένων, σωστών τι σημασία έχει; Δεν υπάρχει λάθος ή σωστό. Δεν υπάρχει νίκη ή ήττα. Σημασία έχει που είμαστε εδώ, αναπνέουμε και ζούμε για όσο. Να μοιραζόμαστε το αν, το πριν και το τώρα μας και που συνεχίζουμε. Η στιχουργός που με στοιχειώνει είχε γράψει: "Πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή με αγάπη μεγάλη. Το έγραψε νωρίς. Το ζούμε τώρα.Το θέμα είναι να το ζούμε όμορφα. Όσο και με όποιον επιλέγουμε ότι αξίζει. Στον καθρέφτη βλέπω πως ο γάτος μου κουρνιάζει πάνω μου. Του σιγομουρμουρίζω ένα σκοπό χωρίς λόγια. Με νιώθει. έτσι μας αρκεί. Δε θέλω άλλους καθρέφτες, θρύψαλα και παραμύθια. Μόνο ενεστώτα.
Σχόλια