Λεία

Ομήρου Οδύσσεια: Ραψωδία λ (youtube.com)

Λεία όσο και πολυεπίπεδη επιφάνεια η μνήμη. Για άλλους λίμνη, για εκείνους θάλασσα. Νερό, πολύ νερό. Στην πρώτη περίπτωση κινείται αδιόρατα και υπόγεια. Σε προκαλεί να πεταχτείς σα βότσαλο μέσα της για να τα ταράξεις τα νερά. Και να σχηματιστούν γύρω σου τρεμάμενοι διαδοχικοί κύκλοι πιθανοτήτων. Έτσι έγιναν τα πράγματα. Αλλά θα μπορούσαν να έρθουν και διαφορετικά. Στην περίπτωση εκείνων όμως ήταν θάλασσα αιγαιοπελαγίτικη μαστιγωμένη από το μελτέμι του Ιουλίου. Σκούρο και άγριο μπλε που όσο έκλεβε το μάτι ορίζοντα, έπαιρναν να κατσαρώνουν και να περπατάνε στις μύτες αφροί τα κύματα της επιθυμίας, της μνήμης.

Νοσταλγία-> σύνθετη λέξη που περιέχει τις εξής λέξεις: νόστος & άλγος. 

Πριν από πέντε λεπτά μου επιβεβαιώθηκε στην πράξη η σημασία της διαχρονικής ανάμνησης. Ένα γάβγισμα ήταν αρκετό. Στο facebook εμφανίστηκε μια ανάρτηση τριών χρόνων πίσω. Καθώς σκεφτόμουν τα γεγονότα που συνέβησαν στη διάρκεια αυτού του χρονικού διαστήματος, έπαιζε ένα βίντεο τότε τραβηγμένο. Σε αυτό ο σκύλος μου ο φάτσας, που δεν είναι πια μαζί μας, γαβγίζει στον γάτο μου που είχε έρθει μόλις ένα μήνα πριν, για να αλλάξει τις ισορροπίες της καθημερινότητας μας. Στο βασίλειο της τρίχας δεν κυριαρχούσε πια το μπεζ χρώμα, αλλά το άλλο των αντιθέσεων του άσπρου-μαύρου. Μέσα σε εκείνο διάστημα, είχε εισβάλει με τις προδιαγραφές ότι δε θα ζούσε παραπάνω από εικοσιτετράωρο, Φυσικά τις ανέτρεψε, καθώς είχε έντονη θέληση για ζωή. Στο σπίτι μας, είχε γίνει το επίκεντρο της προσοχής διπόδων, τετράποδων. Εντάξει, αναμενόμενο, μια δόση ζήλειας αιωρείτο στην  ατμόσφαιρα μαζί με τις τρίχες. Εξου και πριν μπει το πλέγμα, ο πολυμήχανος σκύλος προκειμένου να ξεφορτωθεί τον αντίζηλο, τον παρέσυρε στο γείσο του μπαλκονιού του τρίτου ορόφου. Ο μεν εξοικειωμένος σκύλος ήξερε να επιστρέψει από το χείλος του γείσου χωρίς να κινδυνέψει. Ο δε τυφλός γάτος γκρεμοτσακίστηκε από το ρετιρέ του τρίτου ορόφου. Όλα αυτά συνέβησαν, ενώ έπαιρνα τον τρίτο ύπνο.  Από τον οποίο με ξύπνησε η υγρή μουσούδα του φάτσα. Μου έκανε εντύπωση που αν και ήταν υπομονετικός συνήθως και ήξερε  την ρουτίνα της βόλτας, επέμενε στην παρενόχληση. Με τα πολλά, σαν αυτόματο αμάξι που ξέρει το δρόμο, από σεβασμό στις φυσικές ανάγκες του ζωντανού, αγουροξυπνημένη του πέρασα το λουρί και βγήκαμε από την εξώπορτα βρίζοντας θεούς και δαίμονες. Δεν είχα καταλάβει απολύτως τίποτα, μέχρι τη στιγμή που με οδήγησε στη λακκούβα που είχε προσγειωθεί ο άλλος. Από τον ύπνο ακόμα, μου πήρε ένα λεπτό να συνειδητοποιήσω ότι το γατί της λάσπης ήταν το δικό μας. Δε θα μπω στις λεπτομέρειες του πανικού που επικράτησε. Απλά επιβεβαιώθηκε εκείνο το σαββατοκύριακο, ότι οι γάτες είναι εφτάψυχες και αν τους μέλλει να ζήσουν θα ανατρέψουν όλα τα δεδομένα.

Επιστροφή στο σήμερα. Ο νικητής του σαρβάιβορ γάτος μου λοιπόν, καθώς έπαιζε το βίντεο τρία χρόνια μετά, άκουσε τα γαυγίσματα του σκύλου που εδώ και ένα χρόνο δεν είναι πια μαζί μας λόγω γήρατος. Στο βίντεο απαθανατίζεται ο εν λόγω μηνών γάτος να κάνει δειλές απόπειρες εξερεύνησης του χώρου, κάτω από διαδοχικά σκουντήματα ελέγχου της κατάστασης από τον μεγάλο, τύπου κάτσε καλά, ποιος σου έδωσε την άδεια να κουνηθείς και τα λοιπά. Ο ήχος του γαυγίσματος ήταν αρκετός για να ξυπνήσει τη μνήμη. Ξαφνικά πετιέται ο αίλουρος στο κρεββάτι πάνω με τεντωμένα τα αυτιά κεραίες που κινούνται, έχοντας αναγνωρίσει τον ήχο. Τα μάτια που δε βλέπουν και δε βλέπονται,  στρέφονται ψηλά, η ουρά να πάλλεται και να τεντώνεται σα γιογιό και το σώμα να συσπειρώνεται και να τεντώνεται μέσα σε δευτερόλεπτα. Άκουγε και ίδιος με το λαχάνιασμα του, τον έψαχνε γύρω του. Έβαλα το βίντεο σε επανάληψη για να διαπιστώσω αν ήταν ιδέα μου. Αλλά οι αντιδράσεις έμειναν ίδιες μέχρι που βαρέθηκε να ψάχνει στον εδώ κόσμο της παρουσίας ο γάτος   Από εκείνη τη στιγμή και μετά κοιτάει συνέχεια ψηλά και περιμένει. Τι σου είναι η φύση;!

Κατά τα άλλα, η Γαλλία της πέμπτης επανάστασης επιβεβαίωσε τα δημοκρατικά της αντανακλαστικά στο δεύτερο γύρο. Βαθύς ήχος ανακούφισης ακούστηκε σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα, τα ακροδεξιά υποκείμενα τύπου Μπογδάνος πού μια βδομάδα πριν έτριβαν τα χέρια τους μέχρι κοκκινίσματος από χαρά και την προσμονή της νίκης,  δεν έχασαν χρόνο. Σχολίασαν για νοθεία και μίλησαν για τους ιμάμηδες και το θαύμα της παρακινούμενης  συμμετοχής! Απλά ξεχνάνε, ότι ζούμε ακόμα σε δημοκρατία και καλώς ή κακώς η βαρύτητα της ψήφου είναι η ίδια. Αλλά μόλις άρχισαν τα δύσκολα τα πραγματικά. Για έναν χρόνο που δε μπορούν να γίνουν εκλογές εκεί, θα πρέπει τη βγάλουν καθαρή έχοντας μπροστά την πρόκληση αναίμακτων ολυμπιακών αγώνων. Επιπλέον  να βρουν  συναινετικά έναν πρωθυπουργό που θα περάσει προϋπολογισμό δημοσίου χρέους μεγέθους μαύρης τρύπας χωρίς να διαταράξει τις ισορροπίες των παγκοσμίων οικονομικών δεδομένων.  Το πιθανότερο να πηγαίνουν νομοσχέδιο, το νομοσχέδιο από το Δόξα τω Θεώ στο Βοήθα Παναγιά μέχρι το είκοσι επτά! Άσε που θα καιρό φυλαχτεί ακόμα η Λεπέν αλώβητη από την φθορά της διακυβέρνησης, προσμένοντας την κούρσα της προεδρίας. Για τρία χρόνια  θα είναι η χώρα πειραματόζωο πολιτικών διεργασιών. Παράλληλα, η πάλαι ποτέ αντίπαλος, το Ηνωμένο Βασίλειο που αποσχίστηκε από την ενωμένη Ευρώπη στον απόηχο των κραδασμών της εσωστρέφειας στράφηκε προς τους Εργατικούς και καταβαράθρωθηκε το κόμμα των Συντηρητικών. Αλλάζουν τα πράγματα για να μείνουν τα ίδια; Οι νεόπτωχοι της Ευρώπης και όχι μόνο θα παρελάσουν όπου να' ναι για να γίνουν λεία λαϊκισμού και εκχώρησης επιδομάτων. Επίδεσμοι για την γάγγραινα και η ψαλίδα των ανισοτήτων να μεγαλώνει. Άσε που ο Νοέμβριος δεν είναι μακριά για να ζήσουμε και αυτά που θα γίνουν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Και μέχρι τότε, ποιος ξέρει αν οι διεκδικητές θα μείνουν οι ίδιοι, ή θα ΤΡΑΜΠαλιστούν άλλοι!

(79) Βιετνάμ-Θα πάρω φόρα να τα γκρεμίσω-Μ.Μαράντη - YouTube

 Και μένει να προσεγγίσουμε την κατάληξη της Γαλ-λίας ανορθόγραφα...

Η λεία μπορεί να αναφέρεται στο να γίνεται κάνεις θήραμα και θύμα. Την ίδια στιγμή μπορεί να αφορά κλοπιμαία και λάφυρα. Και άλλο τόσο να αφορά επιφάνειες ομαλές, επίπεδες και απαλές. Αλλά τόσο τα ζώα, όσο και οι παραπάνω πολιτικές αναφορές δείχνουν ότι σχεδόν τίποτα δεν είναι έτσι όπως φαίνεται και το αντιλαμβανόμαστε. Και με αυτά και με αυτά, προκοπή και ηρεμία δε βρίσκω στο δυτικό τρόπο σκέψης. Έτσι  θα καταφύγω πάλι στην Ιαπωνική κοσμοθεωρία για την πρακτική προσέγγιση της ζωής. Μα τι τέλος πάντων είναι αυτό το raison d'être. Σε αυτή την απορία που απαντάνε οι τέσσερεις αρχές του Ikigai. Στη θεώρηση του να εντοπίζει κάποιος την κοινή συνισταμένη ανάμεσα σε αυτό που αγαπά, σε αυτό που είναι ικανός και άξιος να κάνει αποτελεσματικά, στο τι χρειάζεται ο κόσμος και σε αυτό για το οποίο μπορεί να ανταμειφθεί. Ο κοινός αυτός τόπος μπορεί να δώσει απαντήσεις υποτίθεται στα υπαρξιακά διλήμματα. Άραγε αυτός να είναι ο σκοπός της ύπαρξης; Οι αρχαίοι πρόγονοι το ονόμαζαν αρμονία. Αυτή μάλλον ψάχνουμε τόσο μέσα, όσο γύρω και στα ενδιάμεσα.

Hitchcock - Κάπου στο Ενδιάμεσο (youtube.com)