Η λίστα του λεβάντε

 

 https://youtu.be/8rZ_BkbbfRg?si=v1xxSRwNxc7AhBYw

Αλήθεια πες μου μόνο. 

Ανασταίνονται οι λέξεις; οι πράξεις; ή μήπως οι σκέψεις;

Μια λίστα έχω σκαλίσει πάνω στο βράχο. Επιθυμίες και όνειρα να σημαδεύει. Ο άνεμος του ήλιου, ο λεβάντες μέσα μου λυσσομανά, θρηνεί νεκρά συναισθήματα. Έξω μαίνεται η τραμουντάνα. Ούτε στα πέντε σημεία του ορίζοντα τα βρίσκουμε. Σκόρπια, αλλού. Εδώ στο βράχο που ανέβηκα. Ανασαίνω. Αέρας και κύματα με μετράνε, τα μετράω, όπως σκάνε τα μέτρα μου παίρνουν. Με γδέρνουν και γερνούν οι ώρες. Γεύομαι την αλμύρα τους, ξέρω ότι δε τα δαμάζω. Σα τα χρόνια ξεσπάνε με όλη τους τη δύναμη. Αναμετριέμαι με την ουσία τους. Με κάθε ανάσα. Με κάθε αίσθηση. Επαναπροσδιορίζομαι. Δε δίνω σημασία σε ότι οι άλλοι καθορίζουν. Καθαρμός. Μη μου λες λοιπόν. Θα είναι η δική σου αλήθεια. Τη δική μου ψάχνω...Αρκετά πλανήθηκα με άλλων τους ορισμούς, τα επίθετα και τους προσδιορισμούς. Ουσιαστικά. Μεταβολή και ροή. Δε με ενδιαφέρει πως, που, αν τελειώνουν και πότε. Ας αλλάζουν οι ρόλοι, τα πρόσωπα, τα προσωπεία. Το δικό μου στίγμα ψάχνω να βρω στην ψίχα της κάθε στιγμής που στην κόρα, στα σκληρά και στα δύσκολα φαίνεται, γυρεύει τη συνέχεια... Εκεί που γεννιούνται σα θαύματα, σα θεοί, οι άνθρωποι. 

Πίσω στο σπίτι κοντά στο βράχο...

Το τασάκι πάνω στο τραπέζι γεμάτο αποτσίγαρα. Η μυρωδιά της στάχτης ανακατεύεται με τα ακάρεα. Ο ήλιος διεκδικεί να μπει από τη χαραμάδα που αφήνει η κουρτίνα. Να φωτίσει ότι αιωρείται στον αέρα. Παρατηρώντας τα όλα στο φωτεινό σα σε μονοπάτι, αναρωτιέμαι τι θα αφήσει και τι θα πάρει μαζί του. Αφήνω τον αέρα να μπει στο δωμάτιο, καθώς ανοίγω το παράθυρο. Η δροσιά του πρωινού τα αλλάζει όλα. Το πανηγύρι κράτησε μέχρι το πρωί. Εκτονώθηκε ο κόσμος στον χορό. Έτσι. Γιατί υπάρχουν αφορμές για να είμαστε σε δουλειά να βρισκόμαστε, του στυλ για να ξεχνιόμαστε. Παρακολούθησα από μακριά το στήσιμο και της επόμενης μέρας το ξεστήσιμο. Μέρες που είναι, θα υπάρξουν και άλλα ανάλογα γλέντια. Είμαστε για τα πανηγύρια; Αλήθεια πειράζει που δε με καλύπτουν; Στη μαύρη λίστα τα έχω. Από τότε στην Χαλκιδική, στο πανηγύρι του Αγίου Μάμα, που με έπιασε η πρώτη κρίση πανικού και την αγνόησα. Γιατί όλα είπα, είναι στο μυαλό. Παραγνώρισα τα της καρδιάς. Μια ζωή σε αντιδιαστολή, ή σε καταστολή. Τα πανηγύρια, τις αφορμές και τις δικαιολογίες τα έχω βάλει στον πάγο. Αλλιώς. Να γίνουν κρύσταλλο. Καλύτερα να δροσίζουν και να λιώνουν με ούζα στα ποτήρια. Για άλλους μένουν οι πανηγυρισμοί και οι φιέστες και σε άλλους οι προσδιορισμοί, οι λίστες και της αφόρητης ζέστης οι ανατροπές.

Ό,τι θάβει κανείς μέσα του, κάποιο ωραίο πρωινό έρχεται ένας άσχετος και ασήμαντος λόγος  και προβάλλεται μπροστά του σαν εμπόδιο διογκωμένο και ενίοτε ανυπέρβλητο. Είναι όμως τέτοιο ή γίνεται; Πως είναι να αγαπάς και να μην εμπιστεύεσαι; Πως είναι να καθρεφτίζονται στον άλλον συμπεριφορές σου που πια δε σε αφορούν, αλλά τις λούζεσαι. Πλέον δεν υπάρχει η πολυτέλεια της δικαιολογίας ούτε για τον άλλον, μα κυρίως για τον εαυτό μου. Ανοίκειο και ξόδεμα. Πλέον, στην κορυφή της λίστας έχει μπει στην πράξη, μια λέξη: ο αυτοσεβασμός. Αποτέλεσμα, τα σφυρηλατημένα περιθώρια ανεκτικότητας από την ανάγκη του ανήκειν γίνονται διάτρητα. 

Don't react, respond... responsibility. Κατ' επιλογή και όχι πλέον κατ' ανάγκη. Αναλαμβάνω γιατί θέλω να απολαμβάνω. Δεν αντιδρώ. Απλά ανταποκρίνομαι ανάλογα στην επιθυμία. Διαγραφή από τη λίστα. Θέλω να περιβάλλομαι από ότι και όποιον έχει ουσιαστικά όχι να δώσει ή να πάρει, αλλά να γίνει το νόημα και η ουσία της ενέργειας, της παρουσίας. Με απλά λόγια, ακολουθώ την δόνηση και γίνομαι η ίδια κατ' αντιστοιχία το νόημα και ο φάρος. Αλλαγή πίστας και όχι λίστας.

Στα αζήτητα, τα περιζήτητα...

https://youtu.be/ExD41sQWKCc?si=3TyTcqf779TBMs1s