Έτσι κι αλλιώς

Γκαζάκι και συμπάθεια...Η παρέα της Παρασκευής έπαιζε το παιχνίδι των ερωτήσεων. Καλύτερη σκέψη της εβδομάδας, καλύτερο συναίσθημα, καλύτερη εικόνα, καλύτερη ατάκα. Όλα καλά θα μας πάνε; Η αμηχανία ήταν έκδηλη. Ο εγκέφαλος είναι πιο εύκολο αν όχι συνηθισμένο να εστιάζει στα αρνητικά. Αυτά μένουν απο όσα καταγράφονται;! Κι όμως όπως κυλούσε η ώρα μέσα στην εκκωφαντική φασαρία και οι βουβοι μίλησαν! Ενώ οι ομιλητικότεροι απλά χαμογέλασαν.
“Ως πότε ετούτη η άμυνα και που θα μας βγάλει ακούω μόνο walkman… “ αν και τώρα Δήμο μας οι περισσότεροι το έχουν γυρίσει στο mp3, ipod αντε και στο ραδιόφωνο μέσω κινητού. Τα εν οίκω μη εν δήμω! Με σόκαρε όμως πως να το κάνουμε...Οι ερωτήσεις της τηλεφωνικής δημοσκόπησης για το ραδιόφωνο που κλήθηκα να απαντήσω σε ανεγκέφαλου και κενού περιεχομένου απορίες που ελάχιστη σχέση είχαν με το αγαπημένο μου μέσο. Γιατι δεν υπήρχε μια ερώτηση για την έλλειψη playlist! Ποιός το επιμελήθηκε και που αποσκοπούσε; Γιατι στην αναβάθμιση του ραδιοφώνου αποκλείεται, μάλλον του ραδιοφόνου!

Κάποτε για να γίνω πιο σαφής, πήγαινα για ύπνο και ξυπνούσα με κατακόκκινα αυτιά καρφωμένα και τεντωμένα σε κάποιους δεκτες. Τώρα πια ούτε τα βάζω ούτε τα βγάζω, αφού έτσι κι αλλιώς ψοφάν. Για το διαφορετικό, για το αλλιώτικο, όχι απαραίτητα το πασαλιμανιώτικο. Η μόνη αχτίδα σωτηρίας ο kosmos αντε και το 2ρο, 3το. Κατά τ’άλλα πράξη αναρμόζουσα που ριμάρει απόλυτα με τα κεφαλαία γράμματα και δεν είναι τα πράγματα. Όχι αυτά που μας καταδιώκουν τη ζωή και καλύπτουν τους τόνους της ανασφάλειας μας.
Βεράντα, τέντα και απάθεια. Η παρέα του Σαββάτου στιγματίστηκε ανελέητα απο την φράση: Άλλο είναι το να τα δίνεις και άλλο είναι όταν τα παίρνεις. Μη με ρωτήσετε τι κοστίζει πιο πολύ. Εξαρτάται απο τον καθένα πως αποτιμά την ύπαρξή του. Το αντικείμενο δεν έχει τόση ουσία όση το ποιητικό αίτιο και το υποκείμενο. Και όμως σήμερα έμφαση δίνεται στο αντικείμενο και στο πλαίσιο. Η ζωή μας γεμίζει απο αντικείμενα, ενω παράλληλα εμείς αδειάζουμε. Μας λείπει ο χώρος, ο χρόνος και ο ευατός μας. Με συναντάω στις ουρές των ταμείων πιο συχνά απο τα χαμόγελα των άλλων. Πήραμε τη ζωή μας λάθος, και αλλάξαμε ζωή. Το αντίτιμο του επιούσιου είναι στην απουσία και για άλλους στην περιουσία κινητή και ακίνητη.
Δεν είναι σκέψεις αυτές για αδειούχο του καλοκαιριού... Αλλά η λέξη άδεια απο το άδεια δεν απέχει ούτε καν ένα τόνο. Μόνο το νόημα αλλάζει και το κοινό αλαλάζει...
Ευτυχώς, έβγαλα βόλτα το σκύλο μου στο πάρκο στο Βύθουλα της Μαντάμ Σουσού οπου μένω και η ματιά μου είδε στο γηπεδάκι του μπάσκετ να πετούν πουλιά. Ένα σμάρι, ενα σύννεφο πουλιά κάλυψε το οπτικό μου πεδίο. Το οπτικο μου νεύρο ανταποκρίθηκε στην εικόνα που αντίκρυσε για όσο μπορούσε. Είδα ένα μικρό πουλάκι όπως σχεδόν μετά απο σύνθημα απογειωνόταν να περνάει μέσα απο το καλάθι και να αψηφά με όλη τη δύναμη των φτερών του τη βαρύτητα. Τα κατάφερε και ακολούθησε τα υπόλοιπα, αν και είχε μείνει αρκετά πίσω, σε χαμηλή πτήση. Αποτέλεσμα ένα χαμόγελο σχημάτισαν στον ουρανό και αυτό αντανάκλασε και στο δικό μου στόμα. Μερικές φορές τα χαμόγελα σου έρχονται απο κει που δε τα περιμένεις. Έτσι δεν είναι; Άρε έβδομε μήνα, μη ξαναχτυπήσεις τόσο... :-)