Η λογική της λακούβας!

Γκρίζοι δρόμοι οδηγούν στη μαύρη άσφαλτο. Οι σκέψεις που τη διαποτίζουν έχουν άλλα χρώματα. Όχι συνέχεια. Θέλουν να κοντράρουν την αίσθηση που γεννάει και να την αποχαρακτηρίσουν. Οι μαύρες ρόδες που κυλάνε πάνω της, όταν δε συναντάνε τις λακούβες της, δεν αφήνουν ίχνη. Σα τις σταγόνες της βροχής που την ποτίζει. Ο μουντός καιρός της ταιριάζει. Η άσφαλτος είναι η πραγματικότητα της πόλης και των κατοίκων της, των αστών. Ασφαλτικά περιέργο λοιπόν πως αλλάζει η ψυχολογία τους, όταν αλλάζουν και οι ρόλοι πάνω της. Σα να είσαι άλλος όταν οδηγείς, απ' όταν την περπατάς. Και όλα αυτά πάνω της...Απατηλή εικόνα, γιατι κατ' αναλογία η άσφαλτος είναι μέσα σου. Όμως χωρίς να είσαι εσύ. Βέβαια εξαρτάται απο την διεισδυτικότητα που επιτρέπεις στην πραγματικότητα. Γιατι υπάρχουν στιγμές που εσυ δεν είσαι παρα μιά λακούβα της... Η αλήθεια σου είναι αραγμένη στους χωματόδρομους και εσύ λειτουργείς μηχανικά μέσα στο 24ωρο του ανούσιου επιούσιου. Πολλοί έχουν ξεχάσει πως είναι να περπατάνε. Ακόμα και όταν το θυμούνται περπατάνε για να πάνε κάπου, για να φτάσουν έγκαιρα και αγχωμένα, προσπερνώντας και σπρώχνοντας τους άλλους. Δυο πόδια που τα πέλματά τους δεν ακουμπάνε στο έδαφος ολόκληρα. Η σόλα είναι φαγωμένη μέχρι τη μέση της. Τα αποτυπώματα τους ποτέ δεν είναι ολόκληρα, δεν αφήνουν ίχνη που να μπορούν να τους ταυτοποιήσουν. Δεν είναι διαβάτες, είναι πεζοί κατατρεγμένοι και ενίοτε λασπωμένοι. Η πόλη δεν αγαπάει τους πεζούς, πόσο μάλλον τους διαβάτες!

Αν και είχα ξεχάσει να περπατάω, ξανάμαθα χάρη στο σκύλο μου και τη καθιερωμένη βόλτα του. Αν και με τραβάει, με κάνει να περπατάω και να θυμάμαι. Να στέκομαι και να απολαμβάνω τις μυρωδιές ακόμα τις πλέον δύσοσμες, όπως αυτές της ασφάλτου που πληγώνει και πληγώνεται. Η υγρή άσφαλτος στηρίζεται στην πίσσα. Μαύρη, υγρή, λερωμένη, επεξεργασμένη αμφιβόλου ποιότητας πίσσα. Αυτή είναι η πραγματικότητα που περπατάμε, κυλάμε, διασταυρωνόμαστε και εκτροχιαζόμαστε πάνω της, μέσα της και όλο πιο πολύ βαθαίνει σα χάσμα απο αυτό που θα μπορούσε να λογιστεί σαν προσωπικοτήτα του καθενός μας.

Ο εργολάβος που αναλαμβάνει την εκτέλεση του έργου δεν πληρώνεται για να καλύπτει τις λακούβες. Κανονικά δεν υπάρχει πρόβλεψη για λακούβες. Αλλά θα πρέπει να δηλώσουμε ευγνώμονες για αυτές τις εξαιρέσεις. Οι περικοπές στο βωμό του κέρδους έχουν αποτελέσματα το ξύπνημα της μνήμης. Τι κι αν το ξυπνητήρι είναι μια στραβή ζάντα, ένα ξεφούσκωτο λάστιχο, ή ένα ντελαπαρισμένο αυτοκίνητο; Ο λήθαργος είναι αυτός που μετράει ή λακούβα. Και τα δύο αρχίζουν απο λάμδα όπως και το λάθος! Γράψε λακούβα, γράψε λάθος, οτι κι αν γράψεις κόψε λάσπη γιατι εκεί μονάχα αξίζει να υπογράφεις!