ΠΡΟΣΟΧΗ προσεχώς μπάζα

Καθημερινή διαδρομή η τροχιά του σιδηρόδρομου προδιαγεγραμμένη πάνω στις σιδερένιες ράγες. Ο ήχος το μονότονο τούκ-τουκ,τουκ-τουκ καταφέρνει να ακούγεται πιο δυνατά απο τους ήχους του ραδιοφώνου του κινητού. Οι ματιές που περικυκλώνουν σαν αδιαπέραστοι φράχτες τα μαλιά είναι νυσταγμένες και βαριεστημένες διασταυρώνονται χωρίς να συγκρούονται. Μόνο τα σώματα σπρώχνονται βιαστικά στις εξόδους. Ποτέ δε θα καταλάβω την έλλειψη ουσιαστικής παιδείας όσων μπαίνουν που δεν περιμένουν τους άλλους να βγούν, αλλά προτιμούν να σπρωχτούν για να εξασφαλίσουν μια θέση ορθίου πτώματος. Έτσι το μέσα-έξω που ακολουθεί κάθε στάση, δημιουργεί αναστάτωση, στιγμιαία ευτυχώς. Μετά κάθε φορά το κονσερβοκούτι γλυστράει με τις σαρδέλες στριμωγμένες μέσα.
Δεν ξέρω γιατι, αλλά θεωρώ οτι τα πάντα έχουν προηγηθεί και εμείς απλά ζούμε τις αστικές επαναλήψεις και τις επιπτώσεις τους. Ανάμεσα στο σχολείο και την εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας- εξαρτάται ποιά κατεύθυνση παίρνει κανείς τι θα δεί πρώτο- ορθώνονται τα μπάζα. Μέχρι πέρυσι την άνοιξη το διόροφο που τελούσε υπο κατάληψη μετά την εγκατάλειψη. Ένα τεράστιο μαύρο κρεμασμένο σεντόνι κοινοποιούσε το κοινόβιο. Τις ηλιόλουστες μέρες λιάζονταν αναρχικοί και σώβρακα στη ταράτσα. Η απόλυτη χλίδα της ανεμελειάς και της επανάστασης! Μέχρι που έπεσε το οχυρό, μετά την επέμβαση των φιλήσυχων στοιχείων της περιοχής. Τώρα πια τη θέση τους έχουν πάρει τα μπάζα, που 1 θεός ξέρει ποιος και πότε θα τα μαζέψει.
Στο βάθος, λίγο πιο αριστερά απο το σχολείο ορθώνεται ένα ακόμα πιθανόν εγκαταλελειμένο εργοστάσιο, απο οτι φαίνεται απο τα σπασμένα τζάμια. Το εργοστάσιο της ελληνικής εριουργίας απο οτι μου είπε κάποιος που πήρε σύνταξη απο εκεί, κάποτε έφτιαχνε πολύ καλής ποιότητας κουβέρτες. Αλλά τί τα θές μου είπε, άλλη πειραική πατραική...Οι κληρονόμοι αν όχι ο βιομήχανος μάλλον βάρεσαν κανόνι, την κάνανε για εξωτερικό, να βρούν πιο φτηνά εργατικά χέρια και έμειναν πίσω οικογενειακά δράματα ανέργων πάνω απο τα 40 να κάνουν ουρά στο ταμείο ανεργίας. UB40 για τους άγγλους, της πείνας για τους εδώ και απι τ'αυτά. Δεν ξέρω αν βρεθήκατε ποτέ σ'αυτή τη θέση, αλλά και αυτό έχει τη τιμή του και ενίοτε τη ψήφο του. Δεν είναι να τα παίρνεις βαριά και σοβαρά αυτά τα πράγματα!
Αποστρέφεις το βλέμμα άμεσα. Αβολη θέση να είσαι εξάρτημα μηχανής και να μένεις αχρησιμοποίητο. Συμβιβάζεσαι! Χέζεις, πτυχία, ένσημα και μισθούς και δουλεύεις για το μεροκάματο, ή για την ακρίβεια δουλεύεις σα σκλάβος για τις τράπεζες και τα καρότα που ονομάζουν δάνεια. Αισθάνεσαι σα το λαγουδάκι απο το ανέκδοτο που λέει στο Χριστό και εσείς απο καροτάκι πήγατε;!
Πάνω-κάτω τη γ'εφυρα για να αποφύγεις να δείς τη κατάληξη που είναι το νεκροταφείο της δεξιάς πλευράς, κοιτάς προς τη δύση και μετα το γήπεδο της Ριζούπολης και τις ένδοξες μέρες, βλέπεις τα άλλα μπάζα αυτά των στούντιο της κολούμπια. Θυσία στα αχόρταγα σαγόνια του μελλοντικού εμπορικού κέντρου που θα ορθωθεί αργά ή γρήγορα κατόπιν των σχετικών δικαστικών αποφάσεων. Τί κι αν υπάρχουν αντιδράσεις απο τους περιοίκους, και απο άλλους. Η πρόοδος δεν ανακόπτεται, έρχεται και με τη βούλα. Όχι την Πατουλίδου! Όλα ξεπουλιούνται, όλοι κάνουν το ίδιο και έχουν τη τιμή τους! Εορταστική περίοδος και μετά ακολουθούν οι εκπτώσεις...Ό,τι δηλώσεις, θα το σώσεις φράση πράσινη του 80. Αν και ακολουθούμενη απο τη φράση που αποδώθηκε στο Τσαρούχη, είσαι οτι δηλώσεις βρίσκουμε την απόλυτη ισχύ τους στη κοινωνία του φαίνεσθαι όπου ζούμε.
Η πιο πρόσφατη φράση πάντως που εγγράφηκε στη μνήμη ήταν απο Κανέλη που απέδιδε λόγια της Βουγιουκλάκη : "Μη διαψεύδεις τίποτα, μην επιβεβαιώνεις τίποτα, μόνο τότε θα λάμψεις ατεράκι". Σε ελεύθερη απόδοση το πιο λαμπρό αστέρι έδειξε το πως λάμπουν τα διαμάντια μέσα στη λάμψη και τα μπάζα.
Η λάμψη της αλήθειας είναι εκ των έσω, αλλά το συμφέρον και η συνήθεια παρεμβαίνουν επι της διαδικασίας εξόρυξής της. Τα αποτελέσματα τα αντιλαμβανόμαστε καθημερινά!Γύρω μας και ενίοτε δυστυχώς και μέσα μας...