Όραμα + όνειρο

Διασταυρώνoνται οι φόβοι σα ξίφη,
όταν θάβεις τα πάθη,
τα αστέρια τα φωτίζουν.
Και μια ωραία μέρα, νύχτα, στιγμή σε προφταίνουν
και διεκδικούν
τη ψυχή σου να ξεσκίσουν.
Εσύ ο τόσο μικρός, λίγος και τιποτένιος
προτάσεις το ξύλινο σπαθί σου
να υπερασπιστείς
τις παραχωρήσεις, εγωισμούς, συμβιβασμούς,
και τη ματαιότητα των σαθρών θεμελίων της ασφάλειας σου.
Και τότε μόνο συνειδητοποιείς
οτι η φωτιά που καίει την ασπίδα και την πανοπλία σου
μαίνεται μέσα σου.
Απλά, νέκρωσες την αλήθεια σου,
αυτή που δε μπορούσες
να αντικρύσεις, να αντικρούσεις και να αντιμετωπίσεις.
Αντίθετος λοιπον με τον εαυτό σου,
ξεχνάς, παρατάς, πετάς, το όπλο σου.
Πλέον έχεις καταλάβει οτι σε αυτόν τον πόλεμο
ο νικημένος είσαι εσυ.
Ο ανισόρροπος, ανιστόρητος, ανίκανος
να σταθείς
στο ύψος των περιγραφών, περιστάσεων, παραστάσεων.
Ακόμα δεν έχεις μάθει να χάνεις απο τον εαυτό σου.
Ακόμα δε θυμάσαι που έθαψες το εγώ σου,
το θέλω το δικό σου.
Άνοιξε τα αυτιά σου και αφουγκράσου...
Ο ψίθυρος πριν γίνει κραυγή
θα γίνει λάμα κοφτερή,
θα την υψώσεις στην καρδιά σου
Κομματιάσου!
Το αίμα που θα αρχίσει να κυλά
σα τραγούδι θα ακουστεί
πιο κόκκινο απο τον ήλιο που ανατέλει
πιο ρόδινο στη γεύση αναγγέλει
την καταστροφή και την (ανα)γέννηση σου...